ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ....... ΚΑΘΙΣΑ ΚΑΙ ΕΚΛΑΨΑ *

 

ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ....... ΚΑΘΙΣΑ ΚΑΙ ΕΚΛΑΨΑ *

-------

-------

-------

(Δεν είναι αυτοβιογραφικό...

Ως δημιουργός... το συστήνω ως καλοκαιρινό και εύπεπτο... 😁😁)

------

------

------

Ο Γιώργος.. είχε στρίψει από την Παραλιακή δεξιά στην Απόλλωνος... με το μηχανάκι..

Είχε περάσει την είσοδο της πλαζ του Λαιμού... Μετά την στροφή, λίγο πριν τον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης σταμάτησε... Άφησε το δίκυκλο στην άκρη...

Μέσα από την περίφραξη... του έγνεψε ο Κώστας...

-- Έλα! Πήδα από εκεί..

Υπήρχε μια τρύπα στην περίφραξη...

Μπήκε από εκείνο το σημείο με προσοχή...

Ένας ηλικιωμένος.. εκεί δίπλα.. με μαύρο γυαλί γύρισε και τον κοίταξε επίμονα... Μια μορφή βγαλμένη από τα χρόνια της επταετίας 67-74..

-- Ε... βέβαια.. Σιγά μην πληρώσουμε εισιτήριο να κάνουμε ένα μπάνιο... Ψάχνουν κοροϊδα... είπε ο Κώστας.

Νωρίτερα είχαν πάει ο Καλλίστρατος με τον Κώστα.. με το αυτοκίνητο του πρώτου... Από το ίδιο σημείο πέρασαν..

Εκεί που βρίσκονταν αυτοί, δεν είχε παρά πολύ κόσμο... Η ώρα ήταν γύρω στις 4 μμ.. Ο καιρός ζεστός αλλά μουντός..

Δυο-τρεις οικογένειες.. κάτι περίεργοι.. μια-δυο γυναικοπαρέες.. και δυο τύποι που επιδίδοντο με μεγάλο ζήλο στις ρακέτες..

-- Πωπω.. μας πήραν τ' αυτιά!! Ούτε στο Ρολάν Γκαρός να ήμασταν.. Οι "σφίχτηδες" το πήραν πολύ ζεστά..

Και φυσικά πίσω πίσω ο πάππους με το γυαλί... Για να μην έχει κανέναν στα νώτα του..

-- Αυτός πριν από εμάς ακριβώς ήρθε... Από το ίδιο σημείο... Όταν πηδήξαμε εμείς, γύρισε απότομα.. με ένα ύφος.. Έτοιμος για όλα.. "Η εγώ ή εσείς".. Είπαμε, θα βγάλει πιστόλι τώρα.. χαχαχα.. Ε.. Καλλίστρατε; Τον είδες, πως έκανε;

Ο Καλλίστρατος δε μίλησε... Το βλέμμα του είχε αγωνία, πίκρα, φόβο... Όλα μαζί.. κοιτούσε σαν χαμένος..

Σηκώθηκε... και πήγε για βουτιά...

--Εδώ.. λίγο πιο πέρα είναι ο Αστέρας... Έχεις πάει;

-- Πολλές φορές.. Μπαίνω με πρόσκληση..

--..... Σώπα!!

--Ο άλλος που είναι; Δεν φαίνεται... Θα μας πνιγεί..

-- Και αν κάνει πως πνίγεται.. εσένα τι σε έχουμε εδώ; Αφού κολυμπάς σαν δελφίνι..

-- Εγώ.. αν θα πάω εκεί πέρα, σαν σακί με πέτρες θα πάω στον πάτο...

Ο Κώστας γύρισε πίσω... Είδε τον παππού να έχει τα γυαλιά καρφωμένα πάνω τους...

--Αααααα....

Ο Καλλίστρατος βγήκε..

--Είσαι καλά;

Δεν είπε τίποτα... έψαξε στον σάκο το κινητό.. Το πήρε.. και ξεμάκρυνε.. Στο τέρμα..

Τα μαύρα γυαλιά ακολούθησαν την πορεία του...

--Που πάει αυτός;

--Θέλει να μιλήσει με το πρόσωπο...

--Μμμμμμ..

Το τηλέφωνο χτύπησε τρεις-τέσσερις φορές...

Το σήκωσε η άλλη...

Τελικά είχε λαλιά ο Καλλίστρατος... Η προσπαθούσε να μιλήσει τέλος πάντων..

--Ναι.

--Καλησπέρα..

--Γεια.

--Τι κάνεις; Πού είσαι;

--Τι θες;

--Να.. ξέρεις.. σκεφτόμουν..

Το βράδυ, αν μπορούσες, να πάμε..

--Δεν θα πάμε σήμερα.. ούτε αύριο.. ούτε καμιά φορά..

--Μα... γιατί μιλάς έτσι;

Εμείς είχαμε... έχουμε..

--Ούτε είχαμε, ούτε έχουμε...

--Πως;; Εσύ μου είχες πει, ότι..

--Τίποτε δεν είπα... Εσύ με το μυαλό σου τα έκανες έτσι..

--Γιατί λες ψέματα; Επίτηδες το κάνεις;

--Πρέπει να κλείσω, γιατί με φωνάζουν..

-- Όχι δεν θα κλείσεις... Γιατί..

--..........

Στεγνά...

Έσφιξε δυνατά το κινητό.. αυτό έτριζε.. Έπιασε το κεφάλι του.. πηγαίνοντας τα μαλλιά πάνω κάτω.. Είχε γουρλώσει τα μάτια, χωρίς να νιώθει που είναι ακριβώς.. Έκανε δυο στροφές αργές γύρω από τον άξονα του... Τελικά ξεκίνησε, να γυρίσει πίσω... Σε κάθε βήμα σήκωνε και κουρνιαχτό με την άμμο..

Οι άλλοι τον είδαν..

--Αμααααν...

Έστριψε το κεφάλι δεξιά.. στα τρία μέτρα είδε τον εαυτό του να καθρεπτίζεται στα γυαλιά του γερού..

--Τι θες εσύ επιτέλους;; Άντε παράτα με!!!

Στο πρόσωπο του πάππου, παρ' όλη τη λεκτική επίθεση, δεν παρατηρήθηκε.. ούτε καν η παραμικρή σύσπαση..

--Εγώ θα φύγω..

--Τι έγινε;

--Φεύγω..

Έβαλε βιαστικά τα πράγματα στον σάκο.. Μαζί έβαλε και χώμα...

--Τον Κώστα θα τον αφήσεις εδώ;

--Μην ασχολείστε μαζί μου!

Δεν γύρισαν να τον δουν που έφευγε... Τον άκουσαν μόνο να φωνάζει:

-- Μη με κοιτάς! Δεν θέλω, να με κοιτάς!!

Κατάλαβαν.. σε ποιον τα έλεγε αυτά..

Τότε έστριψαν τα κεφάλια.. Ο γερός, αφού ο Καλλίστρατος πήδηξε από τον φράκτη... κατηύθυνε το βλέμμα του πάνω τους τώρα...

Πάγωσαν.. Ο Κώστας κατάπιε έναν κόμπο..

Και όμως... ο κύριος "Δεν επρόκειτο περί πραξικοπήματος.. αλλά περί επαναστάσεως"... κατάφερε να ψαρώσει δυο παλληκάρια.. ίσαμε μ' εκεί πάνω..

-- Εε.. τι τραβάμε σήμερα... έχουμε αυτόν, έχουμε και τον άλλον..

--Μήπως έπρεπε να πας μαζί του;

--Άσε ρε.. Τι; Να αρχίσουμε τα μπουνίδια και μετά τα κλάματα; Μια χαρά θα είναι..

Θα μάθουμε αύριο..

--Πως θα φύγεις;

--Πως θα φύγω.. Θα με πάρεις με το μηχανάκι.. Με τα ποδιά θα φύγω;

--Δεν έχεις κράνος..

--Λεπτομέρεια.

Τρία βλέμματα.. παρατηρούσαν το αυτοκίνητο, όταν αυτό έστριψε με τις μπάντες αριστερά... από την Απόλλωνος στην Παραλιακή..

Όταν ξεκίνησε, τηλεφώνησε πάλι... Χτύπησε 10 φορές..

Δεν ένιωθε τις ταχύτητες... Ξεκινούσε με την τρίτη...

Και από δευτέρα, έβαζε πέμπτη...

Στην Αλίμου.. ούτε καν κοιτούσε τα φανάρια.. Πέρασε με κόκκινο...

Το είχε φάει και στη Γλυφάδα.. Εκεί επίτηδες..

Μα πως του μίλησε τόσο σκληρά; Είναι φυσιολογικό; Τι κρύβεται πίσω από αυτά;

Αφού αυτή δεν αγαπάει.. δε γίνεται, όμως να του μιλήσει και αλλιώς... Πρέπει να το καταλάβει αυτό... Δεν έχει το πρόβλημα αυτή.. Αυτός το έχει..

Και γιατί πρέπει να λυπάται τόσο πολύ; Δεν του φέρθηκε σωστά.. Πρέπει και αυτός να μην ασχοληθεί άλλο...

Αμ δε! Μέχρι την Παραλιακή και Θησέως... είχε πάρει πέντε φορές..

Έφτασε στην Καλλιθέα.. με μια ρόδα..

Πάρκινγκ πουθενά.. Το έβαλε οπού βρήκε.. Έκλεισε διάβαση αναπήρων, είσοδο πάρκινγκ και εν μέση οδώ... Αν περνούσε η Τροχαία θα το δέσμευε.. για τρία χρόνια..

Στο σπίτι.... μα τι να κάνει στο σπίτι; Είχε αρχίσει να ψήνεται... Μέχρι τώρα λειτουργούσε και λίγο η άρνηση ακόμη... Ήταν ωμός ακόμη.. Όμως τώρα έβγαζε φωτιές.. Και τι να κάνει και στην Αθήνα;

Είχε μπροστά το Σαββατοκύριακο... Δεν δούλευε..

Μπρος! Φύγαμε! Πάμε στο χωριό... Όπως ήταν.. Φόρεσε ρούχα και βγήκε.. Τίποτε άλλο... Το κινητό να μη ξεχάσει..

Όταν πήγε στο αυτοκίνητο.. του είπε ένας κύριος..

--Νεαρέ, ήταν πολύ μεγάλη γαιδουριά, που έβαλες εδώ το αμάξι...

--Και πήγες .. μεγάλο εσύ..  λάθος έκανες..

Στην Αθηνών είπε στον υπάλληλο του πρατηρίου, να βάλει 50 ευρώ μαζούτ...

Βγήκε στην Εθνική... Αυτήν την στιγμή ήταν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος... Γιατί να συμβαίνει σε αυτόν τέτοιο πράγμα; Είναι αδιανόητο..

Να είναι καλός και να πικραίνεται... Δεν είναι δίκαιο..

Όχι.. θα πάρει τώρα και θα την βρίσει... Θα το σηκώσει τώρα... δεν γίνεται να μην απαντά ποτέ... Χτύπησε μια φορά και του το έκλεισε....

Δεν παλεύεται... Θα βάλει τραγούδια... Έβγαλε μια κασετίνα με CD.. οδηγούσε κιόλας...

Βρήκε ένα ωραίο με ξένα.. Το είχε βγάλει το καφέ "Taz Mahal" στην Αλεξάνδρας.. τα Χριστούγεννα.. και το έδιναν στους θαμώνες..

Έπαιζε το "Save your love"... Τι λέει;; Έτοιμος ήταν να κλάψει..

Μετά είχε το "My Way".. με τον Έλβις Πρισλευ παρακαλώ...

Άκουσε και το "I have nothing".. Γουιτνευ Χιούστον.. Φωνάρα..

Αλλά τέλος! πιο κάτω δεν πάει...

Κάπου στον Σείριο... έβαλε κόντρα με μια Μερσεντές.. τον νευρίασε, γιατί του έπαιζε τα φώτα..

Που να είναι τώρα; Κοιτά να δεις, που τα έχει μπλέξει με άλλον και είναι μαζί του τώρα.. Κάτσε, να πάρει τηλέφωνο..

Άλλο CD... Ψάχνει εκεί... Άλκηστις Πρωτοψάλτη...

Είναι δυνατόν; Πώς βρέθηκε αυτό εκεί;

Το παράθυρο... Άντε από εκεί! Το CD έγινε ιπτάμενος δίσκος... πρέπει να είναι καρφωμένο από τότε.. εκεί έξω από την Θήβα...

Βρήκε κλαρίνα.. Γιατί όχι;

Άσε τώρα, που θα πάει στο χωριό... είναι της Αγίας Παρασκευής... Και όλο και σε κάποιο πανηγύρι θα πάει...

"Με βρήκε βαροχειμωνιά".. Τσάμικο καμπίσιο.. Με ακορντεόν... Θέλει να κατεβεί να χορέψει.. Ποιος θα τον κρατήσει όμως;

Χτυπάει το τηλέφωνο.. Κοίτα να δεις, που θα είναι αυτή.. Κλείνει τη μουσική...

Κώστας... ξενέρωμα.. Τη βάζει πάλι..

-- Είσαι καλά;

--Τέλεια!!

--Που είσαι;

--Δεν ακούς; Στα κλαρίνα..

--Εντάξει.. Τα λέμε..

Στο Μαρτίνο βαρέθηκε... Θα βάλει άλλο τώρα...

Νταλάρας.

Ορίστε;; Κάποιος του έκανε πλάκα με τα δικά του CD..

Στο παράθυρο... Το έπιασε με τρόπο, για να πάρει πολλές στροφές στον αέρα..

Δεν πρόσεξε όμως.. και το CD μπήκε σ' ένα φορτηγό από ανοιχτό παράθυρο...

Χωρίς να κοιτάξει καν.. πατάει γκάζι και απομακρύνεται...

Είπαμε.. είναι στα πατώματα, αλλά την τάση αυτοσυντήρησης δεν την έχασε..

Τουλάχιστον.. αν δεν έβγαλε το μάτι του φορτηγατζή, αυτός θα "απολαμβάνει"(ειρωνικό) τώρα το "Με τελείωσες" του Νταλάρα..

Τι γράφει πάνω σε αυτό;

Λαούτο: Χρήστος Ζώτος, τραγούδι: Γιάννης Δ....

Αα καλά!! Είχαν πάει, είχαν γράψει τραγούδια... και μετά το άλλο το ψώνιο τα έκανε CD.. και τα μοίραζε...

Εντάξει.. δεν είναι άσχημα..

Αλλά μόνο λαούτο και τραγούδι; Βαριέσαι...

Κανονικά.. ήταν και αυτό για φτερούγισμα...

Αλλά κάτσε... Μην είναι κάποια στιγμή μαζί στο αυτοκίνητο του... και τον ρωτήσει: "Που είναι το CD μου;"

Τι να πει;...

Είναι σε κάτι σούδια στην Ανθήλη;

(σούδα, σουδι = αυλάκι, μονοπάτι).

Άσε που αυτός είναι ζωσμένος με κουμπούρι...

Χαχαχα... Του φάνηκε πολύ περίεργο, ότι σε αυτή την κατάσταση, μπόρεσε να ευθυμήσει... Υπάρχει ζωή ακόμη..

Στη Πελασγία έτρεχε... Άλλαζε λωρίδες... Επιθετική οδήγηση... Μια γυναίκα συνοδηγός τον μούτζωσε...

Ααα... κοιτά να δεις συμπεριφορά!

Και αυτός κάθεται και μαραζώνει για γυναίκα... Πόσο χαζός!

Θα ζητήσει τον λόγο από τον οδηγό, ότι η γυναίκα δίπλα του τον εκθέτει..(Και καλά..)

Τηλέφωνο... ο Καλλίστρατος γούρλωσε τα ματιά... Ρε μπας;

Η μάνα του τελικά...

--Που είσαι; Τι κάνεις;

--Έρχομαι πάνω..

--Αα.. ωραία. Πώς και έτσι;

--Έτσι..

--Τι ώρα θα φτάσεις; Για να σου έχω φαγητό..

-- Δεν ξέρω..

--Περίπου;

--Δεν ξέρω, μάνα.. Σκέφτομαι να περάσω από τον Τύρναβο, να δω την θεία Μαρία!!(ο' τι να 'ναι)

--...... Καλά, παιδάκι μου..

Κανε, ότι σε φωτίσει...

Σκέφτηκε μετά .. κατηγορούσε την άλλη,  ότι του λέει ψέματα...

Αυτός το ψέμα το είχε κάτω από την γλώσσα.. και μάλιστα στη μάνα του...

Στον Αλμυρό... βρήκε ένα CD (ελλ.: πακτωμένος δίσκος).. Κώστας Χατζής.. πολύ του άρεσε... Ο Γιάννης του το είχε δώσει και αυτό...

Του είπε... Ο Χατζής είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης, αλλά είναι Γιαχωβάς...

Ρε τι μας νοιάζει; Με τι ασχολείται ο άλλος..

"Αν ερχόσουν,

θα σταμάταγα τα τρένα

στη στροφή για να περάσεις,

θα σου γέμιζα μ' αγάπη

τα ποτήρια να κεράσεις".

Και τι ωραία μουσική!

Δεν το σκέφτηκε... Θα της τηλεφωνεί και θα της βάζει τέτοια τραγουδάκια... Σίγουρα θα τον ερωτευτεί.. Άσε που μάλλον τον αγαπάει και αυτή, άσχετα τι λέει..

Ναι, μωρέ... Το κορίτσι έχει τα δικά της, κουρασμένη...

Θα τηλεφωνήσει τώρα, θα βάλει τραγούδια.. και θα τα βρουν..

Πήρε... Πλέον η άλλη το είχε κλειστό... Μαχαιριά!

Με αυτά και με αυτά... είχε περάσει τη Λάρισα... και τον Τύρναβο.. Ευτυχώς στο τέλος βρήκε και τραγούδια με τον Πλούταρχο... Πού ήταν αυτός επιτέλους;

"Έλα,

μια τελευταία χάρη κανε,

ήμουν δικός σου, όσο να' ναι,

δεν ήμουν ένας αριθμός"

(πρ. εκτελ.: Τζένη Βάνου)

Η ώρα ήταν 10.. είχαν περάσει 5 ώρες από την ώρα, που έφυγε από τον Λαιμό.. Είχε νυχτώσει εντελώς... Είδε το κινητό.. δεν είχε πολλή μπαταρία.. Μέσα σε 5 ώρες είχε κάνει 21 κλήσεις.. όλες αναπάντητες..

Ε, σιγά... δηλαδή ανά 15 λεπτά περίπου.. ούτε καν ανά δεκάλεπτο δεν έπαιρνε..

Ήθελε να πάρει αέρα... Του κόλλησε μια ιδέα... Λίγο μετά το Δαμάσι, έβαλε το αυτοκίνητο στα αριστερά.. Ήθελε να κατέβει στο ποτάμι... Είδε μετά πως για λίγο δεν έπεσαν οι μπροστά ρόδες στον γκρεμό...

--Θα σκοτωθούμε στο τέλος και θα ησυχάσουμε.. Μονολογούσε..

Κατέβηκε.. κάθισε δίπλα στην κοίτη..

Πόσο ήθελε να βουτήξει, να κάνει ένα μπάνιο.. Εδώ ήταν καλά! Ποιος Λαιμός!

Δυστυχώς δεν είχε πολύ νερό... Ίσα ίσα που θα έβρεχε τα πόδια... Τα καλοκαίρια εκτρέπουν τον Τιταρήσιο στ' αυλάκια για να ποτίζουν τα χωράφια.. και δεν έχει νερό..

Ήταν μόνος εκεί... αλλά ένιωθε και μόνος ουσιαστικά.. Τι και αν ρώταγαν οι φίλοι του... Τι και αν περίμενε η μάνα του..

Δε μπορούσε να ηρεμήσει ούτε στιγμή...

Όλα τα συναισθήματα πέρναγαν και άφηναν το σημάδι τους... Αβεβαιότητα, αστάθεια, χάος.. Πόνος αβάσταχτος, απροσδιόριστος..

Οι σκέψεις τον τύλιγαν σαν φίδια... Το κεφάλι του ήταν μια υψικάμινος.. και την καρδιά του την έσφιγγε ένα αόρατο χέρι πολύ δυνατά...

Η αγάπη είναι πολύ έντονο θετικό συναίσθημα... Γιατί φέρνει πόνο; Γιατί πληγώνει;

Μήπως γιατί την ελέγχει το πάθος και όχι η λογική;

Όμως δεν πληγώνει η αγάπη... Πληγώνει που ένας από τους δυο δεν είναι ερωτευμένος...

Η αγάπη όμως δεν ορίζεται, ούτε διαλύεται τόσο απλά... Αυτός αγαπάει καθαρά και αμόλυντα... Είναι νικητής..

Γιατί νιώθει ηττημένος;

Γιατί νιώθει παρατημένος, απορριπτέος;

Ο Καλλίστρατος έκλαιγε με λυγμούς... και δεν προσπαθούσε καν να το σταματήσει αυτό...

Πρέπει, τελευταία φορά, να ήταν παιδάκι, όταν έκλαψε τόσο..

Ξέρει πολύ καλά, ότι δεν είναι μόνος του όμως... Γενικά..

Μήπως είναι τυχερός που είναι ερωτευμένος, άσχετα που πονάει;

Και κοίτα να δεις... Ένα πράγμα, που το παθαίνουν πολλοί.. αλλά δεν βρέθηκε ένα φάρμακο, τόσα χρόνια..

Ένα κουμπί, ρε παιδί μου! Να το πατήσεις και να ησυχάσεις...

Ο Καλλίστρατος ξάπλωσε κάτω.. Όχι στα πατώματα.. Στις πέτρες..

Κοιτούσε τ' αστέρια.. Ανάσα δεν έπαιρνε...

Γαμ@@@.. τελικά δεν θα ήταν καθόλου εύκολο..

------

------

------

* "Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα."

-Πάολο Κοέλο

-------

-------

-------

Καλλίστρατε μου... κάλο μου παιδάκι..

Μακάρι η στράτα σου να είναι καλή.. απρόσκοπτη..

Να είσαι τυχερός!

Γι' αυτό έχεις και αυτό το όνομα..

Τα βέλη της αγάπης, που θα σε χτυπήσουν.. να μην αφήσουν πληγές...