𝓣𝓱𝓮 𝓰𝓪𝓽𝓮𝓼 𝓸𝓯 𝓱𝓮𝓪𝓿𝓮𝓷 𝓪𝓻𝓮 𝓸𝓹𝓮𝓷.

 𝓣𝓱𝓮 𝓰𝓪𝓽𝓮𝓼 𝓸𝓯 𝓱𝓮𝓪𝓿𝓮𝓷 𝓪𝓻𝓮 𝓸𝓹𝓮𝓷.

-------

-------

Ο κόσμος στους διάδρομους ήταν πολύ αναστατωμένος..

Όχι.. δεν είχε γίνει σεισμός.. ούτε κάποιο επείγον ιατρικό περιστατικό είχε το νοσηλευτικό προσωπικό..

Ήταν σχεδόν όλοι έξω στον διάδρομο.. Και οι ασθενείς.. Κάποιοι κουβαλούσαν και τους ορούς..

Μια ανακατωσούρα.. και κανείς δεν έλεγε στους άρρωστους να γυρίσουν στις κλίνες τους..

Πρωι-πρωι είχε μαθευτεί πως σήμερα ο Γέροντας θα έφευγε από το Νοσοκομείο.. Ουδείς ήθελε να χάσει εκείνες τις στιγμές.. Μέρες τώρα είχαν συνειδητοποιήσει πως αυτό που τους συνέβαινε ήταν απολύτως συγκλονιστικό..

Κάποιος είπε πως θα έβγαινε στο σαλόνι να ευλογήσει.. Όμως τελικά έφευγε εκείνη την ώρα..

Νοσοκόμες, γιατροί, άρρωστοι, όλος ο κόσμος συνωστιζόταν πάνω του..

Σήκωνε το χέρι και χαιρετούσε τους άρρωστους στους θαλάμους..

Αλλά οι πιο πολλοί ήταν έξω.. Ένας με ορούς πήγε να φιλήσει τα χεριά του Γέροντα.. Αυτός τράβηξε το χέρι του όμως και φίλησε ο ίδιος το χέρι του ασθενούς..

Πριν μπει στο ασανσέρ, ευλόγησε όλον τον κόσμο.. Κατέβηκε κάτω.. Ο κόσμος πήγε γρήγορα από τις σκάλες.. να τον δει τελευταία φορά..

------

------

Ο Γερών Παϊσιος ο Αγιορείτης.. από την ηλικία των 42 ετών είχε προβλήματα υγείας.. Το 1966 ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Νοσοκομείο Παπανικολάου.. Έκανε εγχείρηση με αποτέλεσμα τη μερική αφαίρεση πνευμόνων.. Από τότε είχε έντονα δυσπεπτικα προβλήματα..

Χρόνια αργότερα.. εργαζόμενος στην πρεσσα που είχε στο κελί του, έπαθε βουβωνοκήλη.. Αρνήθηκε να νοσηλευτεί και είχε για 4-5 χρόνια φοβερούς πόνους..

Τελικά, όταν μια μέρα του 1987.. επισκέφθηκε το Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή.. κάποιοι γιατροί σχεδόν δια της βίας τον πήγαν στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης "Θεαγενειο"..

Χειρουργήθηκε, αλλά συνέχισε ασφαλώς την σκληρή ασκητική ζωή και τις χειρωνακτικές εργασίες..

Ο ίδιος έλεγε:

«Ὅταν ἐρχόταν κόσμος, ζοριζόμουν. Πέρασε ἐκεῖνο, μετὰ ἄρχισε ἡ αἱμορραγία. Ἑλκώδη κολίτιδα, μοῦ εἶπαν. Ἄλλη ἱστορία… Πᾶνε ἑπτὰ χρόνια μὲ αἱμορραγίες, μὲ πόνους… Ἀλλὰ μὴ στεναχωριέστε.. Μόνο νὰ εὔχεστε γιὰ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς μου.

Γιατί, ἂν ἐμεῖς ποῦ ἔχουμε λίγο φόβο Θεοῦ, δὲν κάνουμε ὑπομονή, τι θὰ κάνουν οἱ κοσμικοί;

Ὅταν ἔχεις κι ἐσὺ κάποιον πόνο, σκέφτεσαι τὸν πόνο τοῦ ἄλλου, ἔρχεσαι στὴν θέση του καὶ πονᾶς πιὸ πολὺ γιὰ ‘κεῖνον. Ὁ πόνος ὁ δικός σου δηλαδὴ σὲ βοηθάει νὰ καταλάβεις τὸν πόνο τῶν ἄλλων. Καὶ ὅταν δέχεσαι μὲ χαρὰ τὸν δικό σου πόνο, δίνεις στοὺς πονεμένους παρηγοριά».

Τον Ὀκτώβρη τοῦ 1993 πῆγε γιὰ ἐξετάσεις λόγω ειλεοὺ καὶ διαπιστώθηκε προχωρημένος καρκίνος ἐντέρου ἀλλὰ χωρὶς μεταστάσεις.. Ξεκίνησε ἀκτινοθεραπεία καὶ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1994 ἀφαιρέθηκε ὁ ὄγκος τοῦ παχέος ἐντέρου.. Διαπιστώθηκαν ὅμως καὶ μεταστάσεις σὲ πνεύμονες καὶ συκώτι, γιὰ τὶς ὁποῖες ὑποβλήθηκε σὲ χημειοθεραπεία..

Στη Σουρωτή και στο νοσοκομείο.. περνούσαν πολλοί να τον δουν, να πουν τα βάσανά τους και να του ζητήσουν συγχώρεση. Αυτό πρόσθετε κόπο και ταλαιπωρία στους πόνους της ασθενείας του, αλλά ήταν αναπόφευκτο.. Τους δεχόταν με χαρά..

Τον ρώτησαν, γιατί δεν έκανε την εγχείρηση νωρίτερα..

- Τι νωρίτερα;

Ἐγὼ δὲν κάνω προσευχὴ νὰ περάσει, γιατί ἔτσι συμπάσχω μὲ τὸν κόσμο ποὺ ὑποφέρει. Καταλαβαίνω πιὸ πολύ τους πονεμένους καὶ συμμετέχω στὸν πόνο τους. Ἄλλωστε καὶ ἐμένα μὲ ὠφελεῖ πνευματικά. Ζητάω μόνο νὰ μπορῶ λίγο νὰ ἐξυπηρετοῦμαι καὶ νὰ ἐξυπηρετῶ.

Ὅ, τι θέλει ὅμως ὁ Θεός. "

– Γέροντα, παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ σᾶς δώσει παράταση ζωῆς.

– Γιατί; Ὁ Ψαλμὸς δὲν λέει ὅτι ἑβδομήκοντα εἶναι τὰ χρόνια της ζωῆς μας;

– Προσθέτει ὅμως ὁ Ψαλμωδὸς καὶ «ἐὰν ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα» …

– Ναι, ἀλλὰ λέει καὶ «τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος», ὁπότε καλύτερη ἡ ἀνάπαυση στὴν ἄλλη ζωή!

– Μπορεῖ, Γέροντα, κάποιος ἀπὸ ταπείνωση νὰ μὴν αἰσθάνεται ἕτοιμος πνευματικὰ γιὰ τὴν ἄλλη ζωὴ καὶ νὰ θέλει ἀκόμη νὰ ζήση, γιὰ νὰ ἑτοιμασθεῖ;

– Αὐτὸ εἶναι καλό, ἀλλὰ ποῦ ξέρει ὅτι, ἂν ζήση κι ἄλλο, δὲν θὰ γίνει χειρότερος;

– Γέροντα, πότε συμφιλιώνεται κανεὶς μὲ τὸν θάνατο;

– Πότε; Ἅμα ζεῖ μέσα του ὁ Χριστός, τότε εἶναι χαρὰ ὁ θάνατος. Ὄχι ὅμως νὰ χαίρεται ποὺ θὰ πεθάνει, γιατί βαρέθηκε τὴν ζωή του. Ὅταν χαίρεσαι τὸν θάνατο, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια, φεύγει ὁ θάνατος καὶ πάει νὰ βρεῖ κανέναν φοβητσιάρη!"

Έλεγε ο γιατρός Γιώργος Μπλατζας, που τον είχε αναλάβει και για την βουβωνοκήλη:

"Έβλεπες έναν άνθρωπο που ήταν όλος αγάπη, τα μάτια του εξέπεμπαν αγάπη..

Την πρώτη φορά νοσηλεύθηκε με το όνομα Εζνεπίδης (το επώνυμό του), όπως ο ίδιος ζήτησε, ώστε να μην ενοχλούνται οι γιατροί και το προσωπικό από τον κόσμο..

Το θεώρησα κάπως υπερβολικό, αλλά όταν όλοι έμαθαν τη δεύτερη φορά που νοσηλεύτηκε στο Θεαγένειο, την παρουσία του, κατάλαβα πόσο δίκιο είχε αυτός ο σοφός γέροντας. Η πίεση ήταν φοβερή από όλες τις μεριές!

Παρ' ότι υπέφερε πάρα πολύ, μόνο αν ήσουν γιατρός καταλάβαινες έναν μικρό σπασμό στο πρόσωπό του. Δεν εξέφρασε ποτέ κανένα παράπονο. Φυσικά, ήταν γνώστης της κατάστασής του και των σταδίων που θα ακολουθήσουν, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Θεό… Την αγωγή του την έπαιρνε πλήρως. Έκανε τα πάντα. Ο' τι του λέγαμε. Ήταν ο πιο καλός, ο πιο τυπικός, ο πιο ήσυχος ασθενής. Την ώρα που του ανακοινώσαμε ότι έχει νεόπλασμα και ότι πρέπει να κάνουμε ακτινοβολία, εκείνος αστειεύτηκε:" Εντάξει, πρώτα το Πυροβολικό και μετά θα έρθει το Πεζικό να μας κάνει την εγχείρηση! "..

Όσο νοσηλευόταν ο Άγιος Παΐσιος στο Θεαγένειο τον επισκέπτονταν δεκάδες πιστοί. Όχι μόνο δεν ενοχλείτο, αλλά έδινε κουράγιο στους άλλους ασθενείς.

Αναγκαζόμουν να κάνω τον κυματοθραύστη για να μην ταλαιπωρείται. Τους έλεγα: “Ελεος, έκανε βαριά εγχείρηση, χρειάζεται να συνέλθει ώστε να μπορέσει να σας μιλήσει”.

Η αγάπη του, όμως, τα σκέπαζε όλα, τους πόνους του, την ταλαιπωρία, τα πάντα. Τον πλησίασε μια κυρία και τον ρώτησε τι θα γίνει με τον άνδρα της. Εκείνος της είπε με καλοσύνη και χαμόγελο: “Να έχεις εμπιστοσύνη στους γιατρούς, γιατί είναι άνθρωποι του Θεού και θα τον φροντίσουν τον άνδρα σου. Ο, τι αποφάσισε ο Θεός”. Η γυναίκα έφυγε ανακουφισμένη»..

Μου είπε κάτι που με συγκλόνισε: “Να προσεύχεσαι πρώτα για τους κεκοιμημένους, δεν μπορούν να προσευχηθούν για τον εαυτό τους”. Κατάλαβα ότι γνώριζε τι θα συμβεί…

Μόνο την τελευταία εβδομάδα της ζωής του μου είπε: “Τώρα δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Χθὲς θέλησα νὰ προσευχηθῶ γονατιστὸς καὶ δὲν μπόρεσα. Δὲν μπορῶ νὰ δῶ κανέναν.. ἔληξε ἡ ἀποστολή μου. Θα σε παρακαλέσω να με αφήσετε με τον Θεό. Έκανα τα πάντα, έφαγα ακόμα και κρέας το οποίο μου είπες να φάω”.

Ήταν η τελευταία του επιθυμία…

" Ἄκουσε Γιῶργο. Ὅλα ἔγιναν ὅπως ἔπρεπε. Ἄξιος ὁ μισθός σου. Μὴ στενοχωριέσαι. Ἤθελα νὰ ξερής, ὅποτε μὲ χρειασθῆς, θὰ εἶμαι κοντά σου. "

" Γέροντα, τὸ συκώτι σᾶς πρήστηκε καὶ σᾶς πονάει, γιατί εἶχε κάνει μεταστάσεις φοβερές. "

Με χαμόγελο είπε ο Άγιος:

" ‘Ά, αὐτὸ εἶναι τὸ καμάρι μου, μὴ στενοχωριέσαι. Αὐτὸ μὲ κράτησε ὡς τὰ ἑβδομῆντα, καὶ αὐτὸ τώρα μὲ στέλνει, ὅσο πιὸ γρήγορα μπορεῖ, ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ πάω. Μὴ στενοχωριέσαι γι’ αὐτό, μιὰ χαρὰ εἶμαι. "

Ο Άγιος Παΐσιος αγαπούσε υπερβολικά τον κόσμο, έτσι την ημέρα που έβγαινε από το Θεαγένειο και τον αποχαιρετούσαν όλοι, μου είπε: “Θα ήθελα να ζήσω λίγο ακόμη”. Αμέσως κατάλαβα γιατί το είπε, ήθελε να συνεχίσει να δίνει αγάπη στον κόσμο, παρά την ασθένεια και την κόπωση του.

Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, ειδικά όταν ήταν στο ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, γύριζα σπίτι άλλος άνθρωπος. Ένιωθες τη δύναμη της πίστεώς του, τη δύναμη της αγάπης του.. Ήταν πολύ εκφραστικός, είχε μια εκπληκτική και “βαθιά” θεολογία, μου έκανε φοβερή εντύπωση η μόρφωσή του. Τόνιζε ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό, γιατί αγαπάει και συγκινείται. Για μένα, ήταν ο μεγάλος επαναστάτης του Θεού.."

-------

-------

Η παραμονή του στο Νοσοκομείο ήταν μια εμπειρία ζωής για όσους-ες τον συνάντησαν εκεί.. Και δεν πηγαίναν μόνο στο δωμάτιο νοσηλείας του.. Και ο ίδιος σηκωνόταν και επισκεπτόταν, όταν ήταν δυνατόν, τους άλλους ασθενείς στα κρεβάτια τους..

Το προσωπικό δεν ήταν δυνατόν, να το σταματήσει αυτό.. Είχε πλημμυρίσει το Νοσοκομείο ένας χειμμαρος αγάπης.. Είχαν παραδοθεί όλοι.. Ο Γέροντας ήταν ένας ήλιος.. Πού δεν έκαιγε όμως, αλλά ζέσταινε τις καρδιές τους..

Τι ήταν αυτό που τους συνέβαινε;

Ένας Άγιος ανάμεσα τους..

Ο Όσιος Παΐσιος χειρουργήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου του 1994..

Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου..

Ζήτησε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του..

-Μη μου δίνετε μορφίνες.. Με κοιμίζουν και δε μπορώ να προσεύχομαι..

Έστεκε πιέζοντας την πλάτη στον τοίχο.. κάνοντας ελαφρές συσπάσεις στο πρόσωπο.. Πονούσε αφόρητα, αλλά δεν το έδειχνε καθόλου..

-Γιατί κανείς έτσι, Γέροντα;

-Πονάω, ευλογημένε..

Τέλος Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ..

-----

-----

Ο Γερών βγήκε έξω από το Νοσοκομείο.. Ο κόσμος κύκλωσε το αυτοκίνητο, που επρόκειτο να τον μεταφέρει..

Η νοσοκόμα φώναζε να τον αφήσουν, να μπει, καθώς δεν ήταν καλά.. Σιγά σιγά μπήκε..

Πριν όμως έκανε τον σταυρό του..

Προσπαθούσαν όλοι να τον αγγίξουν.. Έπιαναν το χέρι του ή ακουμπούσαν στο τζάμι..

Ξεκίνησε το αυτοκίνητο αλλά πήγαινε σχεδόν σημειωτόν.. Δεν το άφηνε ο κόσμος.. Γιατροί, νοσοκόμες, ασθενείς.. όλοι ήταν κάτω..

Βγήκε στον δρόμο.. Αλλά συνέχιζαν να τρέχουν από πίσω.. Όλοι ήταν συγκινημένοι.. Οι γυναίκες δάκρυζαν..

Και ο γέροντας εμφανώς και αυτός συγκινήθηκε.. Σαν να σκεφτόταν, πως θα έβρισκε χρόνο για να προσευχηθεί για όλον αυτόν τον κόσμο..

Το κατευόδιο του Αγίου ήταν σαν την Βαϊοφορο..

Αναχωρούσε.. Για αυτήν την αναχώρηση προετοιμαζόταν σε όλη του την ζωή.. Ήθελε να αφιερώσει τον χρόνο που έμενε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή..

-------

-------

Ο Άγιος Παΐσιος στις 11 Ιουλίου 1994 κοινώνησε γονατιστός μπροστά στο κρεββάτι του..

Την επόμενη.. στις 11 το πρωί.. το καύχημα, το σύμβολο, ο φάρος της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.. εγκατέλειψε τα εγκόσμια σε ηλικία 70 χρονών..

Οι πύλες του ουρανού ήσαν ανοικτές..

Καλό στάδιον!

Με την αγάπη του Ιησού Χριστού..