ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ο Γιάννης Πουλόπουλος.. ήταν ένας σπάνιος, ξεχωριστός καλλιτέχνης..

Θεωρώ, ότι το στίγμα δεν το άφησε κυρίως στα λαϊκά τραγούδια, ζεϊμπέκικα και αλλά... πού τραγούδησε στην πρώιμη φάση της καριέρας του... Σε αυτά υπήρχαν και άλλοι πολύ κάλοι..

Πιστεύω, ότι άρχισε να συγκινεί και να γίνεται μοναδικός... όταν ωρίμασε η φωνή του.. και άρχισε να τραγουδά σε ευρωπαικούς ρυθμούς, μπαλάντες, εκλεπτυσμένα έντεχνα τραγούδια...

Είχε πολλές σπουδαίες διασκευές ξένων τραγουδιών σπουδαίων ερμηνευτών.. όπως "Ο άνθρωπος μου - My way, Sinatra"... είτε του Julio Iglesias κ. α.

Ο Πουλόπουλος με την εκφραστικότατη χροιά του, με τον ερωτισμό, τον λυρισμό, το πάθος... με τον σπαραγμό στα τελικά φωνήεντα των τραγουδιών.. υπήρξε αξεπέραστος..

Άφηνε στο τέλος του τραγουδιού.. μια αίσθηση, ότι είχες διαβάσει ένα αισθηματικό μυθιστόρημα...

Αν τον άκουγες... και ταυτόχρονα παρατηρούσες ένα τοπίο, αυτό αυτομάτως ζωγραφιζόταν με μια ρομαντική, μελαγχολική πινελιά...

Ζωντάνευε τις λέξεις...

Χτυπούσε τις χορδές της ψυχής...

Τραγούδησε για ανεκπλήρωτους έρωτες.. σε σημείο, να σε ρίχνει στα "πατώματα" πριν το αναλάβει αυτό ο Γιάννης Πλούταρχος (φανερή επιρροή σε ύφος και ερμηνεία):

"Θα σ’ αγαπάω μια ζωή

χωρίς ελπίδα

Σαν ένα όνειρο

που δεν μπορώ ν’ αγγίξω".

"Έκλαψα χτες σαν μέτρησα

τις νύχτες που' μαι μόνος

τις νύχτες που σ’ αναζητώ

και με καρφώνει ο πόνος ".

" Κι έπειτα αρχίσαμε για αστείο

Τα ψέματα στη συντροφιά

Κι είπαν να δώσουν το βραβείο

Στη μεγαλύτερη ψευτιά

Ο ένας είπε ότι είδε το Θεό.

Ο άλλος είπε ότι πέταξε με πλοίο.

Εσύ με κοίταξες και μου ‘πες “Σ’ αγαπώ”

Κι όλοι σου δώσανε το πρώτο το βραβείο ".

Όμως ο Πουλόπουλος, όταν ρωτήθηκε, ποια ήταν η καλύτερη δουλειά του.. είπε, δείχνοντας το πνευματικό του υπόβαθρο, ότι ήταν τα 12 τραγούδια από ποιήματα του σπουδαίου Ισπανού ποιητή Federico Garcia Lorka, σε μουσική Γιάννη Γλέζου.

Μεταξύ άλλων:

-Σεβιλλιάνικο Νανούρισμα.

-Από Έρωτα Πεθαίνουν Τα πουλιά.

-Θάνατος Την Αυγή.

-Κόρδοβα.

-Μπαλάντα Των Τριών Ποταμών.

Ο σπουδαίος τραγουδιστής επεδίωκε το πνευματικό και έβρισκε διέξοδο στην εσωστρεφή του ιδιοσυγκρασία, γράφοντας στίχους.

Σε πολλά δικά του τραγούδια έγραψε τους στίχους..

Κυκλοφόρησε και δύο ποιητικές συλλογές, με τίτλο Τετράδιο (1971) και Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας (1983).

Η πένα του είχε μια ψυχεδελική τάση.. ένδειξη της μεγάλης καλλιτεχνικής ιδιαιτερότητας αυτού του ανθρώπου:

" Ήταν το ποτάμι μακρύ

Ήταν το πηγάδι βαθύ

Ήταν η ζωή μου μικρή

μέχρι που ‘ρθες εσύ. "

" Λυσσομανάει ο αγέρας τα φύλλα πέφτουν

παντού συντρίμμια ρήμωσαν τη γη

και τα πουλιά ακόμη δε στέκουν

στην ερημιά αυτή τη σκληρή. "

" Θα ’θελα να ’χα

Μια αγάπη μόνο

Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα

Μόνο έναν πόνο

Και μια ημέρα όλο πουλιά "

" Πότε θα σε πάρω για τις πόλεις του νοτιά

Πότε θα σου πάρω την λύπη απ’ την καρδιά

Όταν θα μου δώσεις της αγάπης τα κλειδιά

Τότε θα σε πάρω για τις πόλεις του νοτιά. "

Ο Πουλόπουλος" ταξίδεψε "... Όμως το έργο του καλλιτέχνη.. σαν ευχή και σαν κατάρα.. μένει αιώνιο..

Σας αφήνω, χαρίζοντας τους στίχους από ένα τραγούδι του Θεοδωράκη σε στίχους Ιακ. Καμπανέλλη.. που όταν το ακούς από τον Πουλόπουλο αποδίδεται ακριβώς η Χριστολογική και ποιμαντική του διάσταση:

" Το ψωμί είναι στο τραπέζι

το νερό είναι στο σταμνί

το σταμνί στο σκαλοπάτι

δώσε του ληστή να πιει.

Το ψωμί είναι στο τραπέζι

το νερό είναι στο σταμνί

το σταμνί στο σκαλοπάτι

δώσε του Χριστού να πιει.

Δώσε μάνα του διαβάτη

του Χριστού και του ληστή

δώσε μάνα να χορτάσει

δωσ’ του αγάπη μου να πιει. "

-------

-------

--------

Τ' αγαπημένα τραγούδια μου από τον Πουλόπουλο είναι τα:

" Θυμήσου τον Σεπτέμβρη "

και" Τώρα που σ' έχασα ".. πού επισυνάπτω.. μαζί με άλλα.. στην παρούσα ανάρτηση..