ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΦΕΛΙΞΟΒΙΤΣ ΒΟΙΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ (Валентин Феликсович Войно-Ясенецкий‎).. Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ: Η ΛΑΒΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ..

 ΒΑΛΕΝΤΙΝ ΦΕΛΙΞΟΒΙΤΣ ΒΟΙΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ (Валентин Феликсович Войно-Ясенецкий‎)..

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ:
Η ΛΑΒΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ..

-----
-----

Ξημερωσε η Κυριακη των Αγιων Παντων της Ρωσιας..
11 Ιουνιου 1961..
Απο τοτε αυτη η μερα θα εμενε βαθεια χαραγμενη στην καρδια.. οχι μονον των πιστων Ρωσων Χριστιανων αλλα και ολοκληρου του κοσμου..

Στις 6.45 το πρωι ο Επισκοπος Συμφερουπολεως Κριμαιας, Λουκας ανεπνευσε τελευταια φορα..
Αν παρατηρουσες την ωρα, εβλεπες πως ο Δεσποτης βιαζοταν να φυγει να λειτουργησει.. Οχι ομως στον επιγειο Ναο Του Κυριου.. αλλα στο Ιερο Θυσιαστηριο του Ουρανου..

Το ασχημο νεο διαδοθηκε σαν αστραπη.. Για 3 ημερες εκατονταδες χιλιαδες πιστοι απο ολην τη Σοβιετικη Ενωση και οχι μονον.. εσπευσαν να προσκυνησουν το σκηνωμα.. αψηφωντας τις απειλες του καθεστωτος..
Μπροστα στο φερετρο του, εκλαιγαν γοερα, φωναζοντας:"Εφυγε ο Αγιος πατερας μας" και μιλωντας για τον θαυμαστο του βιο, τις ευεργεσιες και τα θαυματα..

Οι πιστοι ηθελαν μια μεγαλοπρεπη κηδεια και η πομπη να περασει απο τις κεντρικες οδους της Συμφερουπολης.. αλλα ενα επειγον τηλεγραφημα απο τη Μοσχα το απαγορευσε ρητα αυτο..
Τονιζε πως οσοι ηθελαν να πανε στο Κοιμητηριο, θα πηγαιναν με λεωφορεια..
Ο Δεσποτης θα πηγαινε χωρις ψαλμωδιες και μεσα σε 3 λεπτα θα επρεπε να βρισκεται στον Ταφο..

Μετα τη νεκρωσιμη ακολουθια ο κοσμος επαναστατησε.. Οι Αρχες προσπαθησαν να ανοιξουν τον δρομο και η νεκροφορα ξεκινησε.. Τοτε πεταχθηκαν καποιες γυναικες και γαντζωθηκαν στο αυτοκινητο.. Αλλες 3 επεσαν μπροστα στις ροδες και φωναξαν:" Μονο πανω απο τα πτωματα μας θα πατε τον Επισκοπο απο εκει που θελετε εσεις"..
Εκείνη την ώρα ένα μεγάλο πλήθος περιστέρια εμφανίστηκαν στον ουρανό, έκαναν κύκλους και ακολουθούσαν την πομπή.. Τελικά οι αστυνομικοί υποχώρησαν. Η πομπή βγήκε στην κεντρική λεωφόρο η οποία είχε γεμίσει κόσμο και για 2 περίπου χιλιόμετρα είχε στρωθεί με τριαντάφυλλα. Όλος αυτός ο λαός με ένα στόμα για 3,5 ώρες έψαλλε το «Άγιος ο Θεός».. 

Αυτες τις μερες.. εκει στην ομορφη Κριμαϊκη πολη, Συμφερουπολη, με το εντονο Ελληνικο χρωμα.. συνεβησαν συνταρακτικα γεγονοτα..
Εκει μπροστα στον νεκρο γιατρο, κατα κοσμον, Βαλεντίν Γιασενέτσκι.. ο κοσμος αμφισβητησε καταματα το καθεστως, που τολμουσε τοσα χρονια.. να πατασσει το θρησκευτικο του αισθημα..

-------
-------

«Αγάπησα το μαρτύριο, το οποίο τόσο παράξενα καθαρίζει την ψυχή»

-----
-----

Ο Βαλεντίν Φέλιξοβιτς Βόινο-Γιασενέτσκι (Валентин Феликсович Войно-Ясенецкий‎).. γεννηθηκε στις 14/04/1877 στη πολη Κερτς της Κριμαιας (το αρχαίο ελληνικό Ποντικάπαιο).. Τον 9° αιώνα στον τόπο αυτό οι Έλληνες έκτισαν τον περίφημο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Κριμαίας..
Πατερας του ηταν ο Φέλιξ Στανισλάβοβιτς.. πολωνικης καταγωγης καθολικος.. Φαρμακοποιος που μετα εργαστηκε ως δημοσιος υπαλληλος..
Μητερα του η Μαρία Δημητριεβνα.. γυναικα ευσεβης και φιλανθρωπη.. Ορθοδοξη.. Ειχε αλλα 3 αδελφια..

Η οικογενεια.. για μια καλυτερη ζωη μετακομισε στο Κιεβο, που διασχίζεται από τον ποταμό Δνείπερο.. Στον ποταμό αυτό ο Ρώσος πρίγκιπας Βλαδίμηρος, το 988 βαπτιστηκε χριστιανος και εδραίωσε την ορθόδοξη πίστη στη ρωσική γη..

Ο μικρος Βαλεντιν σαν παιδι δεν εδειχνε κατι ιδιαιτερο.. Ολοι τον θεωρουσαν μετριο και πως δεν θα κανει κατι σπουδαιο στη ζωη του..
Ηταν ομως σοβαρος, εντιμος και ευαισθητος..
Και Ειχε ταλεντο στη ζωγραφικη.. Παραλληλα με το γυμνασιο σπουδασε στην Ακαδημια Καλων Τεχνων και μαλιστα σε εναν διαγωνισμο κερδισε το 1ο βραβειο..

 Αυτό που επέδρασε καίρια στην ψυχή του ήταν το περίφημο μοναστήρι της Πετσέρσκαγια Λαύρας.. μια καταπρασινη εκταση μεσα στο Κιεβο διπλα στον Δνειπερο..
 Η Λαύρα είναι πραγματικά ένας τόπος αγιασμένος.. καθως συμβαινει το μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο, να κατέχει 118 άφθαρτα λείψανα μοναχων..
Του Βαλεντιν του αρεσε να πηγαινει εκει και να ζωγραφιζει μοναχους και προσκυνητες..
Αλληλογραφουσε με τον μεγαλο συγγραφεα Τολστοϊ, αλλα μετα σταματησε καθως θεωρησε πως ο Τολστοϊ ηταν πλανημενος σε θεματα πιστης.. Επισης μελετουσε την Αγια Γραφη συνεχως..

Σαν τελειωσε το σχολειο, αμφιταλαντευτηκε ως προς τι θα σπουδασει..
Αρχικως μπηκε στη Νομικη.. την αφησε σε εναν χρονο..
Πηγε στη Σχολη Καλων Τεχνων στο Μοναχο, αλλα γυρισε πισω..
Ενας δασκαλος, βλεποντας την ταση του Βαλεντιν να προσφερει, του ειπε να σπουδασει γιατρος.. και να βοηθησει ετσι τους χωρικους που η ιατρικη τους περιθαλψη ηταν αθλια..
Το 1898 ξεκινησε τις σπουδες στην Ιατρικη Σχολη του Κιεβου..
Του αρεσε η ανατομια..
Τελειωσε με αριστα και πηρε ειδικοτητα χειρουργου..
Αμέσως άρχισε να χειρουργεί, κυρίως οφθαλμολογικές παθήσεις.. Ο νεαρός τότε γιατρός εφάρμοζε μια δύσκολη μέθοδο, την χειλεοπλαστική και έδωσε το φως σε χιλιάδες ανθρώπους..

Οταν ξέσπασε ο Ρωσοϊαπωνικός πόλεμος, ο Βαλεντίν προσφέρθηκε να υπηρετήσει ως εθελοντής με το τάγμα του Ερυθρού Σταυρού. Μαζί με άλλους γιατρούς αναχώρησαν με τρένο για την Άπω Ανατολή.. Το ταξίδι κράτησε ένα μήνα. Εγκαταστάθηκαν στην πόλη Τσιτά και ο ίδιος παρότι νέος, ανέλαβε την διεύθυνση ενός χειρουργικού τμήματος του στρατιωτικού νοσοκομείου. Χειρουργούσε τους τραυματίες στρατιώτες και έκανε από τις πιο άπλες ως και τις πιο σοβαρές επεμβάσεις με απίστευτη ευκολία..

Στην Τσιτά γνωρίστηκε με την Άννα Βασιλίγιεβνα, μία εθελόντρια νοσοκόμα, μια ηθικη και εργατικη κοπελα.. Παντρεύτηκαν και από το γάμο τους απέκτησαν τέσσερα παιδιά..

Επιστρεφοντας.. από το 1905 ως το 1910 εργάζεται σε διάφορα επαρχιακά νοσοκομεία. Οι ανάγκες είναι τεράστιες. Θα έπρεπε να είναι χειρουργός και γυναικολόγος, παθολόγος και παιδίατρος, υγειονόμος και οδοντίατρος..

Εκείνη την εποχή ήρθε αντιμέτωπος με το πρόβλημα της γενικής αναισθησίας..
Δεν υπηρχαν αναισθησιολογοι.. και ήταν πιο επικίνδυνη από την ίδια την εγχείρηση.. Γι’ αυτό και προσπάθησε να βρει νέες μεθόδους..  Σε ηλικία μόλις 29 χρονών ανακάλυψε μια νέα μέθοδο τοπικής αναισθησίας στο ισχιακό νεύρο. Την εργασία του αυτή υπέβαλε αργότερα ως διατριβή που εγκρίθηκε με άριστα..

Το 1910 θα μετακομίσει στη πόλη Περεζλάβλ Ζαλέσκι. μία ωραία γραφική πόλη.. Αλλά οι συνθήκες εργασίας δεν ήταν καθόλου καλές. Το νοσοκομείο ήταν 50 κλινών, αλλά τα μέσα που διέθετε ήταν πρωτόγονα. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε ακτινολογικό μηχάνημα..
Κάθε πρωί μία άμαξα τον μετέφερε στο νοσοκομείο. Εκμεταλλευόταν και αυτό το χρόνο.. Στη διαδρομή διάβαζε μεθόδους ξένων γλωσσών και κατάφερε να μάθει επτά ξένες γλώσσες. Χειρουργούσε πολλές ώρες, ενώ τα βράδια κλεινόταν στο γραφείο του και κάτω από το αδύνατο φως μιας λάμπας πετρελαίου συνέχιζε τις επιστημονικές του μελέτες..
Εκει έκανε.. μπορει και 1000 εγχειρήσεις τον χρόνο και ήταν μόνος του. Ήταν από τους πρωτοπόρους γιατρούς στη Ρωσία, που τόλμησε δύσκολες εγχειρήσεις στα νεφρά, στο στομάχι, στη χολή, ακόμη και στην καρδιά, ή τον εγκέφαλο με μεγάλη επιτυχία..   
Λιγο πριν φυγει απο αυτην την πολη σκέφθηκε να ασχοληθεί με την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων, για την οποία πολύ λίγα πράγματα δίδασκαν στο Πανεπιστήμιο..
Οταν εκανε το προσχεδιο του βιβλιου και εγραψε τον προλογο.. σκεφτηκε, οπως ελεγε ο ιδιος αργοτερα, σαν φιλοθρησκος που ηταν, πως θα του αρεσε να το υπογραψει ενας Επισκοπος..

Το 1917 ειναι μια δυσκολη χρονια γενικα.. Ο τσαρος πεφτει απο τους μπολσεβικους..
Αλλα δυστυχως και η γυναικα του Βαλεντιν μολυνεται απο φυματιωση..
Εφυγαν απο εκει και πηγαν στην Τασκενδη..  ο γιατρος διορίστηκε  αμέσως διευθυντής στο χειρουργικό τμήμα του κρατικού νοσοκομείου..
Όμως η πολιτική κατάσταση χειροτέρευε.. Αμέσως μετά την οκτωβριανή επανάσταση ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, που κράτησε τέσσερα χρόνια..

Ο Βαλεντιν πήγαινε νύχτα- μέρα στο νοσοκομείο.. Τις λίγες ώρες που πήγαινε σπίτι του, θα έπρεπε να περιποιηθεί την άρρωστη γυναίκα του, να δει τα παιδιά του, να μαγειρέψει, να σφουγγαρίσει, να πλύνει..

Το 1918 γίνεται ο πρωτεργάτης της ίδρυσης του Πανεπιστημίου της Τασκένδης και εκλέγεται καθηγητής της τοπογραφικής ανατομίας και χειρουργικής..

Τον Ιούλιο του 1918 χωρίς δίκη, η τσαρική οικογένεια εκτελέστηκε.. Η δολοφονία αυτή όξυνε τα πάθη και τις αγριότητες.. Για το παραμικρό μπορούσες να συλληφθείς. Αρκούσε μία μικρή συκοφαντία..
Οπως εγινε και με τον γιατρο Γιασενετσκι..
Επειδή έκανε παρατήρηση σε έναν προβληματικό και μέθυσο εργάτη του νοσοκομείου, αυτός τον συκοφάντησε στις αρχές.. Ένα πρωί την ώρα που έμπαινε στο χειρουργείο τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στο σιδηροδρομικό σταθμό της Τασκένδης.. Τον δίκαζαν με συνοπτικές διαδικασίες μαζι με 2000 στασιαστες στρατιωτες , τους καταδίκασαν σε θάνατο και τους εκτελούσαν επί τόπου. Ο Βαλεντιν μπήκε στη σειρά και περίμενε την δική του εκτέλεση..
Κατα τυχη.. τον γνωρισε ενας του Κομματος και αρχισε να φωναζει:" Ειπαμε να κανουμε επανασταση.. αλλα οχι και να σκοτωσουμε τον καλυτερο γιατρο της χωρας!!"
Τον αφησαν ελευθερο.. και ο γιατρος.. μετα απο 16 ωρες στα κρατητηρια.. αντί να γυρίσει σπίτι του, πήγε στο νοσοκομείο. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, μπήκε τα μεσάνυχτα στο χειρουργείο και εκανε εγχειρηση σε ασθενη..

Μετα απο λιγο καιρο.. και εν ετει 1920, ο γιατρος χανει τη γυναικα του.. Ηταν μολις 38 ετων και ο Βαλεντιν 43.. Την κήδεψαν στο κοιμητήριο της Τασκένδης. Πάνω στον τάφο της έγραψε: «Άννα Βασιλίγιεβνα, 38 ετών. Μία καθαρή καρδιά, που με πάθος αναζητούσε την αλήθεια»..

Εμεινε χηρος με 4 μικρα παιδια.. Τοτε προσφερθηκε μια νοσοκομα να μεγαλωσει και να γινει δευτερη μητερα των παιδιων..

Εκτός από την επιστημονική του κατάρτιση, διακρινόταν και για την βαθειά του πίστη στον Θεό. Μέσα στο χειρουργείο επικαλείτο την βοήθεια του. Στον τοίχο είχε κρεμασμένη την εικόνα του Χριστού και της Παναγίας και μπροστά ένα καντήλι. Το άναβε, προσευχόταν λίγα λεπτά κι έπειτα με τις γάζες και με το ιώδιο σχημάτιζε το σταυρό στο σώμα του ασθενούς, εκεί που θα γινόταν η εγχείρηση. Μόνον τότε ξεκινούσε την επέμβαση..
Καποια στιγμη οι κομματικοι κατεβασαν τις Εικονες απο το Χειρουργειο.. και ο γιατρος αρνηθηκε να χειρουργησει.. Μονο με την παρεμβαση καποιου που τον ειχε αναγκη, καθως η γυναικα του επρεπε να κανει αμεσως επεμβαση, λυθηκε το προβλημα..

Ο γιατρος συμμετειχε ενεργα στην εκκλησιαστικη ζωη της Τασκενδης..
Καποια στιγμη στον Μητροπολιτικο Ναο της Τασκενδης, εγινε ενα κληρικολαϊκο δικαστηριο, με σκοπο να δικαστει και να διωχθει ο αρχιεπισκοπος Τασκενδης Ιννοκεντιος.. Ο γιατρος εκληθη ως μαρτυς και υπερασπιστηκε σθεναρα τον Ιννοκεντιο.. Αυτος εν τελει αθωωθηκε..
Μιλωντας μαζι για λιγο μετα την δικη, ξαφνικα ο Αρχιεπισκοπος του ειπε:
-    Γιατρέ πρέπει να γίνετε ιερέας.
Ο Βαλεντιν χωρίς δισταγμούς του απάντησε:
-    Σεβασμιώτατε, αν είναι θέλημα Θεού να γίνω ιερέας, να γίνω..

Τον Γεναρη του 21 και σε ηλικια 44 ετων.. αρχικως χειροτονηθηκε διακονος και μετα πρεσβυτερος..
Το γεγονός αυτό της χειροτονίας ενός διάσημου καθηγητή πανεπιστημίου, ήταν κεραυνός εν αιθρία για την Τασκένδη. Ο Βαλεντιν ανέλαβε καθηκοντα εφημεριου.. και κήρυττε με κάθε ευκαιρία το λόγο του Θεού. Όμως αντιμετώπιζε την ειρωνεία των συναδέλφων και φοιτητών του, που νόμισαν ότι πλέον «ξόφλησε για την επιστήμη».
Αλλά τους διέψευσε..

 Ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε το 1921. Οι νικητές κομμουνιστες αποδύθηκαν σ' έναν ανελέητο διωγμό όλων όσων θεωρούσαν υπόπτους..
Την ίδια εποχή ξεκίνησε κι ένας απηνης πόλεμος κατά της εκκλησίας.. Παρά πολλές εκκλησίες και μνημεία τέχνης έκλεισαν, ανατινάχτηκαν, μετατράπηκαν σε γυμναστήρια, στρατόπεδα, κέντρα διασκέδασης. Οι εικόνες παραδόθηκαν στη φωτιά. Οι λεηλασίες των εκκλησιών έδιναν και έπαιρναν, ενώ τα λείψανα των Αγίων βεβηλώθηκαν..

 Σ' όλη τη Ρωσία, μόνον το 1922 εκτελέστηκαν συνολικά 8.100 κληρικοί και μοναχοί..
Κάποια Κυριακή, στην Αγια Πετρούπολη, συνέλαβαν 40 ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Τους μετέφεραν στο κοιμητήριο του Σμολένσκ κοντά στον τάφο της Οσίας Ξένης. Εκεί τους έδωσαν εργαλεία κι έσκαψαν ένα μεγάλο λάκκο. Έπειτα τους έριξαν μέσα και τους έθαψαν ζωντανούς..

Πισω στην Τασκενδη τωρα.. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος διώχθηκε το 1923 και ο λαός της Τασκένδης πρότεινε να τον διαδεχθεί ο π. Βαλεντίνος..
Στην Τασκένδη βρίσκονταν τότε ένας εξόριστος επίσκοπος, ο οποίος αρχικά τον έκαρε μοναχό. Επειδή δεν υπήρχε ναός, η κουρά του έγινε στην κρεβατοκάμαρα των παιδιών του. Εκεί έδωσε τις μοναχικές υποσχέσεις και από Βαλεντίνος ονομάστηκε Λουκάς (πηρε το ονομα του Ευαγγελιστη και μαθητη του Χριστου-οχι εκ των 12-Λουκα, καθως και αυτος ηταν γιατρος)...
Καθως δε μπορουσε μονος του να τον χειροτονησει, επρεπε να παει μακρια.. στο Πεντζικέντ.. οπου ηταν 2 εξοριστοι επισκοποι..

Εφυγε νυχτα.. διασχιζοντας το Ουζμπεκισταν.. με τα μεσα της εποχης εκεινης.. Πρωτος σταθμος η Σαμαρκανδη..
Εφτασε στο Τατζικισταν οπου
την πόλη Πεντζικέντ βρήκε τους δύο  επισκόπους οι οποίοι τον χειροτόνησαν αρχιερέα με κάθε μυστικότητα, μέσα στη νύχτα.. Ήταν 31 Μαΐου 1923. Έπειτα επέστρεψε στην Τασκένδη..

Η χειροτονία του έφερε νέα αναστάτωση στην Τασκένδη. Οι κομματικοί  άρχισαν να τον συκοφαντούν μέσω του τύπου. Δεν πέρασε πολύς καιρός και το Σάββατο 9 Ιουνίου 1923 τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στις φυλακές Τασκένδης..

Απο εκει αρχισαν 11 χρονια εξοριων και διωξεων..
 Έμεινε στις φυλακές για δύο μήνες κι έπειτα τον έστειλαν στη Μόσχα, όπου επισκέφθηκε 2 φορές τον Μαρτυρικό Πατριάρχη Τύχωνα, που βρισκόταν υπό περιορισμό στο μοναστήρι Ντονσκόι. Ο Πατριάρχης Τύχων τον παρότρυνε να μην σταματήσει την ιατροχειρουργική του δραστηριότητα γιατί έτσι θα μπορούσε να βοηθήσει τους ανθρώπους..
Μετά από μία εβδομάδα ο Άγιος Λουκάς παρουσιάστηκε στην τρομερή Λιουμπιάνκα, το κτήριο της CK-KGB. Στο κτήριο αυτό ανακρίθηκε με τις σκληρές μεθόδους των ανακριτών, μ' ένα προβολέα στο πρόσωπο..
Μετά τις ανακρίσεις και την καταδίκη του τον έβαλαν στον φοβερό «Μαύρο Κόρακα», την κλούβα της CK..
Ο Επισκοπος Λουκάς μεταφέρθηκε στις χειρότερες φυλακές της Μόσχας, το Μπουτύρκι.. . Ηταν 30-40 άτομα σ' ένα θάλαμο για έξι. Στις φυλακές αυτές ο γιατρος διαπίστωσε τα πρώτα συμπτώματα του καρδιακής ανεπάρκειας..

Μετά από δύο μήνες τον μετέφεραν με άλλους κρατούμενους με τα πόδια στις φυλακές Ταγκάνσκα. Κάποια μέρα του χάρισαν από τον Ερυθρό Σταυρό ένα γούνινο παλτό. Το χάρισε αμεσως σ' ένα νεαρό κρατούμενο που τουρτούριζε από το κρύο..

Τον Δεκέμβριο του 1923 μέσα στο φοβερό κρύο και παρόλο που ήταν άρρωστος, τον έστειλαν εξορία στη Σιβηρία. Το ταξίδι με το τραίνο κράτησε ένα μήνα. Για τροφή τους έδιναν μισή ρέγγα, ένα κομμάτι ψωμί και ένα ποτήρι νερό την ημέρα..
Εφτασαν στην καρδιά της Σιβηρίας, στην πόλη Κρασνογιάρσκ. Έπειτα τον εξόρισαν στην πόλη Γενισέισκ, 430 χιλιόμετρα βορειότερα..

Εκει το κατάλυμα του ήταν πιο ανθρώπινο. Ένα δωμάτιο στο σπίτι κάποιου εύπορου κατοίκου. Μαζί του ήταν και δύο ακόμη ιερείς. Το σπίτι μετατράπηκε σε εκκλησάκι και ιατρείο όπου δεχόταν τους ασθενείς..
Λίγο μετά ζήτησε εργασία στο νοσοκομείο του Γενισέισκ. Οι γιατροί εξεπλάγησαν αλλά και χάρηκαν που θα είχαν ανάμεσα τους έναν διάσημο χειρουργό. Του έδωσαν την άδεια και άρχισε να χειρουργεί..

Το 1924 εκει..επεχείρησε μία πρωτοποριακή και δυσκολότατη εγχείρηση. Του έφεραν έναν άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια και ο Άγιος Λουκάς επεχείρησε με επιτυχία την πρώτη στον κόσμο μεταμόσχευση νεφρού από ζώο σε άνθρωπο..

Για επιβράβευση.. οι τοπικές αρχές τον διώχνουν μακριά, σ' ένα ξεχασμένο χωριό, την Χάγια, η οποία είχε μόλις οκτώ σπίτια και ήταν αποκλεισμένη από τα χιονιά.. Δεν σταμάτησε ουτε εκει να χειρουργεί. Χειρούργησε μεταξύ άλλων επιτυχέστατα κι έναν ασθενή από καταρράκτη.. Τα εργαλεία τα αποστείρωνε στο.. σαμοβάρι (το τσαγερο των Ρωσων)..
Το καλοκαιρι τον εφεραν παλι στο Γενισέικ.. οπου τον εβαλαν στην απομονωση των φυλακων..
Οταν αφεθηκε ελευθερος συνεχισε τα χειρουργεια ασταματητα..

Αποφασίζουν να τον στείλουν στον παγωμένο βορρά. Στο λιμάνι του Γενισέικ τον φόρτωσαν σε μια μαούνα και μέσω του ποταμού Γενισέι ταξίδεψε περίπου 2.000 χιλιόμετρα βορειότερα..
Κάποτε έφτασε στην πόλη Τουρουχάνσκ. Εδώ οι κλιματολογικές συνθήκες κάνουν τη ζωή ανυπόφορη. Ο χειμώνας σκοτεινός και ατέλειωτος. Όλα παγωμένα..
 Ο Επισκοπος εργάζεται στο μικρό νοσοκομείο. Δεν υπάρχει άλλος γιατρός, ούτε τα κατάλληλα μέσα. Τα μόνα που βρήκε ήταν ένα μπουκάλι οινόπνευμα και ένα σουγιά. Με αυτά χειρουργούσε κι έδενε τα τραύματα με τρίχες από τα μαλλιά των ασθενών..
Λειτουργουσε σε ένα μικρό μοναστήρι, με το λείψανο του Αγίου Βασιλείου Μαγκασέισκ..

Οπου πηγαινε ο κοσμος τον λατρευε.. Βρήκαν στο πρόσωπο του τον αληθινό ποιμένα και γιατρό των ψυχών και σωμάτων.. Ο σταυρος που κρεμοταν απο τον λαιμο του Επισκοπου-γιατρου εκανε ολοφανερη την παρουσια κσι την αγαπη του Χριστου..
Αλλα αυτο προκαλουσε και τον φθονο του Κομματος.. Τον κάλεσαν να απολογηθεί γιατί χειρουργεί, γιατί λειτουργεί, γιατι κηρυττει..
Τωρα επρεπε να παει βορειοτερα.. 400 χιλιομετρα με το ελκηθρο!!

 Πέρασε τον Βόρειο Πολικό κύκλο. Έφτασαν στο χωριό Πλάχινο, που είχε 15 κάτοικους. Του έδωσαν ένα δωμάτιο σ' ένα ξύλινο σπιτάκι. Γύρω-γύρω ο πάγος. Τόσο είναι το κρύο που εκεί δεν μπορούν να ζήσουν πουλιά.. Έμεινε εκει περίπου δυόμισι μήνες. Μόνο η χάρις Του Θεού τον κράτησε ζωντανό..

Στο Τουρουχάνσκ πέθανε κάποιος ασθενής αβοήθητος. Ο κόσμος επαναστάτησε και απαίτησε ο επίσκοπος-γιατρός να γυρίσει πίσω.. Τον εφεραν πισω παλι με το ελκηθρο..

Τον Νοεμβριο του 25 εληξε η ποινη του.. Τώρα πλέον ήταν αναγκασμένος να ταξιδέψει με έλκηθρο πάνω στον παγωμένο Γενισέι. Το ταξίδι δύσκολο και επικίνδυνο. Συνολικά διένυσαν περίπου 2000 χιλιόμετρα.. Έφτασε στο Κρασνογιάρσκ κι έπειτα αναχώρησε με τραίνο για την Τασκένδη..

Ανέλαβε και πάλι τα αρχιερατικά του καθήκοντα. Στο πανεπιστήμιο δεν του έδωσαν θέση και δεχόταν τους ασθενείς στο σπίτι του.. Κοντά του συγκεντρώθηκαν πολλά νέα παιδιά..
Έτρεχαν να βρουν φτωχούς ασθενείς και τον ειδοποιούσαν. Οι άνθρωποι τον υπεραγαπούσαν.

Τα βασανα δεν ειχαν τελειωσει.. Ενας ψυχασθενης κσθηγητης αυτοκτονησε.. Το παρουσιασαν ως φονο.. και κστηγορησαν τον Λουκα ως συνενοχο.. . Επί έναν ολόκληρο χρόνο τον συκοφαντούσαν στις εφημερίδες. Μέχρι και θεατρικά έργα γράφτηκαν για τον φονιά- επίσκοπο. Τελικά το 1930 τον συνέλαβαν.. Και παλι τα ιδια.. Ολος ο απλος κοσμος τον υπερασπιζοταν.. αλλα ματαια..
Ενα χρονο φυλακη στην Τασκενδη και μετα εξορια στην Βορεια Ρωσια..
Τον μετέφεραν στο σιδηροδρομικό σταθμό. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Διηγείται κάποια που ήταν παρούσα: «Μαζευτήκαμε κάμποσοι άνθρωποι... Τον βλέπαμε από μακριά. Τον έσερναν από τα γένια, λες και ήταν κανένας αλήτης. Τον έφτυναν στο πρόσωπο. Εκείνη τη στιγμή αυθόρμητα θυμήθηκα πως με τον ίδιο τρόπο χλευάστηκε και ο Ιησούς Χριστός.»

Μετά από αρκετές μέρες έφτασαν στην πόλη Κοτλας..
Πολη που δημιουργηθηκε απο καταδικους.. Ο Άγιος Λουκάς μεταφέρθηκε αρχικά στις φυλακές του Κότλας κι έπειτα τρία χιλιόμετρα μακρύτερα στη Μακάριχα..
Λίγο καιρό μετά τον πηγαν στο νοσοκομείο του Κότλας και του επέτρεψαν να χειρουργεί γιατί οι ανάγκες ήταν πολλές. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ακολούθησε νέα μεταγωγή. Με ποταμόπλοιο μέσω του ποταμού Ντβίνα μεταφέρθηκε στον Αρχάγγελο.. Από τις βορειότερες πόλεις της Ρωσίας..

Το 1932 του εμφανίστηκε όγκος και πήγε στην Πετρούπολη, όπου τον χειρούργησε ένας ογκολόγος. Ευτυχώς ο όγκος ήταν καλοήθης. Στην Πετρούπολη τον κάλεσε ο Κίρωφ, μεγάλο κομματικό στέλεχος. Του πρότεινε να του δώσουν το μεγαλύτερο χειρουργικό ερευνητικό κέντρο της χώρας, με μόνο όρο να πετάξει τα ράσα του και να αρνηθεί το Χριστό. Δεν δέχθηκε και επέστρεψε στον τόπο της εξορίας του..

Το 1933 εκδόθηκε το περίφημο βιβλίο του, «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων».. Ενω ηθελε να γραφει στο εξωφυλλο «Επίσκοπος Λουκάς».. οι αρχες δεν το επετρεψαν και μπηκε το κοσμικο του ονομα.. Το βιβλίο αυτό έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και γνώρισε αλλεπάλληλες εκδόσεις..

Από το 1933 ως το 1937 παρέμενε στην Τασκένδη. Ζει ήσυχες οικογενειακές στιγμές με τα παιδιά του, που τόσο τα είχε στερηθεί. Εργάζεται κυρίως στην επιστημονική έρευνα, η οποία τον έχει συνεπάρει..
Γράφει στο γιο του: «Κάνω συγκλονιστικές ανακαλύψεις. Εργάζομαι ασταμάτητα. Θέλω να γράψω πολλά. Φοβάμαι ότι δε θα προλάβω. Βρίσκομαι στο ζενίθ της ηλικίας μου. Πρέπει να προλάβω..».

Αλλα.. Ένα βράδυ του 1937 μπήκαν στο σπίτι του οι κομισάριοι και τον συνέλαβαν.. Απ' έξω περίμενε ο "μαύρος κόρακας" που τον οδήγησε στις φυλακές Τασκένδης. Οι κατηγορίες ήταν ότι ως γιατρός σκότωνε τους ανθρώπους, ότι ετοίμαζε αντεπανάσταση και σχέδιο δολοφονίας κατά του Στάλιν.. Συνελήφθησαν και πολλοί συνεργάτες του, οι οποίοι υπέκυψαν στα βασανιστήρια και κατέθεσαν εναντίον του.. Ο ίδιος δεν υπεγραφε.. Υπεβλήθη σε φοβερή ανάκριση. Στημένος σε μια καρέκλα κάτω από το φως δυνατού προβολέα, τον ανέκριναν ασταμάτητα νύχτα-μέρα, διαφορετικοί ανακριτές επί 13 μερόνυχτα..
Δεν τον άφηναν ούτε να φάει, ούτε να κοιμηθεί.. Επειδή δεν υπέγραψε την κατηγορία, υπεβλήθη και πάλι για άλλα 13 μερόνυχτα στην αλυσιδωτή ανάκριση. Το σώμα του είχε γεμίσει πληγές από τα χτυπήματα. Τον άφησαν δυο χρόνια στις φυλακές Τασκένδης με συνεχείς απειλές και βασανιστήρια..

Το 1939 τον καταδίκασαν και πάλι 3 χρόνια εξορία στη Σιβηρία. Νέο βασανιστικό ταξίδι με τραίνο για το Κρασνογιάρσκ κι έπειτα με ποταμόπλοιο στην κωμόπολη Μεγάλη Μούρτα..
Εδώ παρουσιάστηκε στο νοσοκομείο και ζήτησε να του επιτρέψουν να χειρουργεί. Πράγματι τον προσέλαβαν, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη θέση τον διόρισαν στη θέση της πλύστρας του νοσοκομείου..
Αυτος βεβαια χειρουργουσε κανονικα..
Εκκλησία εκει δεν υπήρχε. Ο Άγιος Λουκάς κάθε πρωί πήγαινε σ' ένα μικρό κοντινό δάσος για να προσευχηθεί. Πάνω σ' ένα κούτσουρο τοποθετούσε μια μικρή εικόνα, γονάτιζε μέσα στις λάσπες ή στα χιόνια και προσευχόταν..

2ος Παγκοσμιος Πολεμος..

Στο Κρασνογιάρσκ καταφθάνουν τα τραίνα γεμάτα από τραυματίες στρατιώτες, με διαπυημένα τραύματα. Πολλοί πεθαίνουν αβοήθητοι. Οι γιατροί ελάχιστοι. Ο επισκοπος Λουκάς συγκινείται από αυτή τη θλιβερή κατάσταση και στέλνει ένα τηλεγράφημα στον πρόεδρο του ανωτάτου Σοβιέτ Καλίνιν και παρακαλεί να του επιτρέψουν να χειρουργεί τους στρατιώτες.. Η απάντηση ήρθε αμέσως. Σύντομα μεταφέρθηκε στο Κρασνογιαρσκ, διορίστηκε αρχίατρος του στρατιωτικού νοσοκομείου 1515 και σύμβουλος όλων των στρατιωτικών νοσοκομείων της περιοχής..
Κατοικία του ήταν ένα στενό υγρό δωμάτιο στο νοσοκομείο. Αντιμετώπιζε ακόμη την περιφρόνηση των ανωτέρων.. Τον θεωρούσαν πολίτη β' κατηγορίας και του απαγόρευαν να τρώει στο εστιατόριο του στρατιωτικού νοσοκομείου.. Πολλές μέρες έμενε νηστικός. Κάποιες νοσοκόμες που τον λυπόνταν, του πήγαιναν κρυφά λίγο φαγητό. Ποτέ δεν τον άκουσαν να παραπονεθεί. Υπέμεινε τα πάντα με πολλή πίστη στο Θεό. Σ' ένα από τα γράμματά του έγραφε στο γιό του: «Αγάπησα το μαρτύριο, το οποίο τόσο παράξενα καθαρίζει την ψυχή»..

Πήγαινε στο σταθμό του τραίνου και διάλεγε τους πιο βαριά τραυματίες για να τους χειρουργήσει. Όλοι οι στρατιώτες τον υπεραγαπούσαν, γιατί ένοιωθαν πως τους είχε σώσει τη ζωή.. Ενας Αγιος αναμεσα τους..
Ολα αυτα στην ηλικια των 64 ετων..

Εκκλησία δεν υπήρχε πουθενά. Όλες κλειστές. Όμως τώρα ο Στάλιν χρειαζόταν την Εκκλησια με τον πολεμο..
Απελευθέρωσε πολλούς κρατούμενους ιερείς και επέτρεψε το άνοιγμα κάποιων εκκλησιών. Ο Λουκάς διορίστηκε αρχιεπίσκοπος Κρασνογιάρσκ το 1943..
Στην πόλη επέτρεψαν το άνοιγμα μιας μικρής εκκλησίας του αγίου Νικολάου, σ' ένα προάστιο 7 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο. Στις 28 Φεβρουαρίου 1943 ο Αρχιεπισκοπος τέλεσε την πρώτη Θ. Λειτουργία. Από αυτή την ταπεινή εκκλησία ξεκίνησε πάλι η εκκλησιαστική ζωή στη Σιβηρία. Όμως για να πάει εκεί θα έπρεπε να περπατήσει 7 χιλιόμετρα μέσα στα χιόνια και στις λάσπες. Πολλές φορές βούλιαζε και δεν μπορούσε να συνεχίσει..

Τo 1944 τον μετέθεσαν στο Ταμπώφ ως αρχίατρο και αρχιεπίσκοπο. Κι εδώ τα πάντα διαλυμένα. Με πολλές προσπάθειες έφτιαξε τον ερειπωμένο ναό της Αγίας Σκέπης και άρχισε να λειτουργεί και να κηρύττει με πολλή χαρά, γιατί όπως είπε στο πρώτο κήρυγμά του, «δεκαπέντε χρόνια το στόμα μου ήταν κλειστό». Παράλληλα εργάζεται στα δύο νοσοκομεία της πόλης, το Γενικό και το Στρατιωτικό, ενώ παραδίνει μαθήματα στην Ιατρική σχολή και σε Ιατρικά συνέδρια..
Οι αρχές θορυβούνται. Αναγνωρίζουν το τεράστιο επιστημονικό, κοινωνικό, πατριωτικό έργο του, αλλά δεν μπορούν να ανεχθούν τα κηρύγματα και το ποιμαντικό του έργο.. Πολλές φορές τον καλούν σε επιστημονικά συνέδρια ή στο πανεπιστήμιο, ζητούν όμως να μην προσέρχεται με το ράσο του και το εγκόλπιο του. Ο ίδιος δεν υποχωρεί, και δείχνει να μην φοβάται πλέον.. Μέσα σε δύο χρόνια οι άνθρωποι του Ταμπώφ τον υπεραγάπησαν..

Το 1946 θα έλθει επιτέλους η αναγνώριση.. Κάποιοι κομματικοί συκοφάντησαν εκ νεου τον Αρχιεπισκοπο στον Στάλιν και ζήτησαν να εκτελεστεί.
Ο Στάλιν έξω φρενών τους έβρισε χυδαία και κατέληξε: «Αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορούμε πλέον να τους εκτελούμε, αλλά να τους τιμούμε»..
Και πράγματι, ο Λουκάς θα τιμηθεί με το μεγαλύτερο κρατικό βραβείο, το 1° βραβείο Στάλιν ανάμεσα σε δεκαπέντε επιστήμονες. Η τελετή έγινε στη Μόσχα. Ήταν παρόντες όλοι.. Ο μόνος που έλειπε.. ήταν ο Λουκάς, γιατί δεν είχε τα χρήματα να πάρει το εισιτήριο του τραίνου. Το βραβείο συνοδευόταν από 200.000 ρούβλια. Έστειλε τότε τηλεγράφημα στον Στάλιν, παρακαλώντας τα χρήματα αυτά.. να μοιραστούν στα ορφανά του πολέμου..

Την ίδια χρονιά με εντολή του Στάλιν κατασκευάστηκε η προτομή του αγίου, που υπάρχει σήμερα στο μουσείο Κλενισόφσκυ στη Μόσχα, ανάμεσα στις προτομές των μεγάλων επιστημόνων.. Πολλοί ξένοι δημοσιογράφοι ήλθαν να του πάρουν συνεντεύξεις και έγιναν ειδικές εκπομπές.. Η υγεία του όμως επιδεινώνεται και το 1946 θα χάσει την όραση από το ένα μάτι. Η Εκκλησία θα τον μεταθέσει στην Αρχιεπισκοπή Συμφερουπόλεως και Κριμαίας..

Και εκει.. οι φτωχοί είναι πάρα πολλοί και στο σπίτι του οργανώνει συσσίτιο.. Πολλές φορές μένει νηστικός για να μην στερήσει το φαγητό από κάποιον φτωχό. Κι εδώ τον καλούν σε συνέδρια, ή να παραδώσει μαθήματα στην Ιατρική Σχολή. Μερικές φορές οι αρχές απαιτούσαν να μην παρουσιάζεται με το ράσο του.. Ο ίδιος δεν δέχεται και απλα.. κάποια συνέδρια ματαιώθηκαν..

Ξυπνούσε πολύ πρωί και έκανε την ακολουθία του για 2-3 ώρες.. Έπειτα διάβαζε ένα απόσπασμα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ακολούθως πήγαινε στο γραφείο του και ασχολείτο με τις υποθέσεις της Αρχιεπισκοπής. Το απόγευμα δεχόταν τους ασθενείς πάντα δωρεάν..

Το 1956 θα χάσει την όραση του και από το άλλο μάτι.. Παρότι τυφλός πλέον, θα συνεχίσει να εργάζεται ακούραστα, να κηρύττει και να λειτουργά.
Το 1957 στη Συμφερούπολη γιόρτασαν τα 80 χρόνια του..

Ο Χρουστσώφ ανοίγει και πάλι το αντιεκκλησιαστικό μέτωπο.. Οι εκκλησίες κατάσχονται, κλείνουν, ανατινάζονται.. Οι ιερείς διώκονται. Ο Λουκάς αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και αγωνίζεται να κρατήσει τις εκκλησίες ανοιχτές..
Οι αρχές ζητούν και παλι.. την παραδειγματική τιμωρία του γιατί αντιστέκεται στο κλείσιμο των ναών.. Όμως τωρα δεν τόλμησαν να τον φυλακίσουν, ή να τον εξορίσουν.. Γιατι τον λατρευαν ολοι.. Ανεξαρτητου θρησκευτικης πεποιθησης..

Η επίγεια ζωή του αρχιεπισκόπου Λουκά πλησιάζει στο τέλος της.. Τα Χριστούγεννα του 1960, θα λειτουργήσει για τελευταία φορά, ενώ την Κυριακή της Τυρινής θα κάνει το τελευταίο του κήρυγμα. Από τότε θα παραμείνει σπίτι του.. Λίγο πριν την κοίμησή του θα βαπτίσει τη δισεγγονή του Τατιάνα, μετεπειτα γιατρό στην Οδησσό..
Κάποια μέρα.. είπε στην ανιψιά του:
«Άραγε στην κηδεία μου θα σας αφήσουν να μου ψάλλετε "το Αγιος ο Θεός;"».
Η ανιψιά του δεν κατάλαβε τι εννοούσε. Το κατάλαβε τη μέρα της κηδείας.. 

------
------

Ο Αγιος Λουκας εκοιμηθη στις 11 Ιουνιου 1961.. Ηταν 84 ετων..
Ετάφη στο κοιμητήριο των Αγίων Πάντων και από τότε ο τάφος του έγινε λαϊκο προσκυνημα..
Αμέτρητα τα θαύματά του. Έτσι το 1996 η Ρωσική εκκλησία προέβη στην επίσημη αγιοκατάταξη.. Το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του από τον Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας Λάζαρο και τους ιερείς του.. Μια γλυκιά ευωδία απλώθηκε στην περιοχή. Ανάμεσα στα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα η καρδιά του, ο εγκέφαλος, τα μάτια, οι πνεύμονες..
Στις 20 Μαρτίου 1996 το λείψανο του με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων μεταφέρθηκε στο ναό της Αγίας Τριάδας Συμφερουπόλεως. Το 2001 τοποθετήθηκαν σε ωραιότατη ασημένια λάρνακα δωρεά από την Ελλάδα..

-----
-----

Το θαυμαστο επιστημονικο εργο του Αγιου.

------
------

Ο άγιος Λουκάς ως ιατρός δημοσίευσε 40 επιστημονικά έργα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πρώτα 12 χρόνια της δραστηριότητάς του είχε ήδη δημοσιεύσει τα 19 από τα 40 έργα του. Τον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, που όπως έλεγε, την εποχή εκείνη «ήταν πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια τη χειρουργική επέμβαση». Γύρω στο 1909 κατάφερε να βρει έναν απλό και σίγουρο μαζί τρόπο να γίνεται ένεση στο σημείο εξόδου του ισχιακού νεύρου από τον κλωβό της λεκάνης, και τρόπο εφαρμογής της μεθόδου αυτής της τοπικής αναισθησίας στην άκρα χείρα. Με τη δική του μέθοδο έκανε 538 εγχειρήσεις με μεγάλη επιτυχία. Ολα αυτα μεχρι 33 ετών..

Έκανε μεγάλες ανακαλύψεις σε αντίξοες συνθήκες..
Στα χρονια της εξοριας στα επαρχιακα, φριχτα και ελλιπεστατα νοσοκομεια δεχοταν, συμφωνα με επισημα εγγραφα, 30.000 ασθενεις τον χρονο περιπου..
Ο Αγιος.. κάτω από αυτές τις συνθήκες, εργαζόταν εντατικά στα εξωτερικά ιατρεία, περιόδευε στα χωριά και ανελαμβανε και το χειρουργικό τμήμα..
Καθε χρονο εκανε 300 χειρουργεια χωρις ουσιαστικα μεσα..
Παράλληλα κατά την περίοδο των αδειών του στη Μόσχα συνέχιζε τις μελέτες του για την τοπική αναισθησία. Γράφει ο ίδιος:
«Δούλευα από το πρωί ως το βράδυ στο Ινστιτούτο του καθηγητή Καρουζίν και στην έδρα της περιγραφικής ανατομίας. Εκεί μελέτησα περίπου 300 κρανία και βρήκα έναν πρωτόγνωρο τρόπο να γίνεται η ένεση στον δεύτερο κλάδο του τριδύμου νεύρου, στην άμεση έξοδό του από το στρογγύλο τμήμα.»..

Ο καθηγητής Όππελ, μαθαίνοντας τις συνθήκες εργασίας του και τις επιστημονικές έρευνες και μελέτες του, έγραψε τα εξής:
«Κάποιος συνάδελφός του μου είπε ότι ο Βόινο-Γιασενέτσκι ζητούσε από τις αρχές να χρηματοδοτήσουν το νοσοκομείο για να αγοραστούν κάποια μηχανήματα. Όταν είδε ότι η απάντηση ήταν αρνητική, αποφάσισε ν' αγοράσει με το φτωχό μισθό του ένα μικροσκόπιο και άλλα μηχανήματα. Έτσι μπορούσε να κάνει τις δικές του αναλύσεις και έρευνες σε μία τόσο πρώιμη εποχή, όταν εμείς αρχίσαμε τέτοιες έρευνες στη δεκαετία του '40!»..

Στο νοσοκομείο του Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια.. Ο επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση, αποφάσισε να κάνει μια «ηρωική» επέμβαση κι επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε.. Παρ'όλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους. Δεν θα έπρεπε να προβληθεί ένας «εχθρός του λαού»!
Γι αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση τοποθετειται το 1934 (μια δεκαετία μετά), όταν εγινε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία..

Ένα κλασικό έργο του, το οποίο εκδόθηκε το 1934 είναι το βιβλίο "Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων"(που δεν τον αφησαν αρχικως.. να γραψει την ιερατικη του ιδιοτητα οπως ηθελε), το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Ρωσίας. Το βιβλίο άνοιγε νέους ορίζοντες στην ιατρική της εποχής, και παρ'ότι στις τρεις πρώτες εκδόσεις κυκλοφόρησε σε 60.000 αντίτυπα, κάθε φορά χρειαζόταν να ανατυπωθεί..
Σε καποιο σημειο του βιβλιου γραφει ο Αγιος: "Ξεκινώντας την εξέταση, ο γιατρός πρέπει να έχει υπόψη του όχι μόνο την κοιλιακή χώρα, αλλά τον ασθενή εξ ολοκλήρου, τον οποίο δυστυχώς οι γιατροί συνήθως αποκαλούν "περίπτωση". Ο άνθρωπος φοβάται και είναι απελπισμένος, η καρδιά του σπαρταρά, όχι μόνο με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, αλλά και με τη μεταφορική της σημασία. Γι' αυτό πρέπει να δυναμώσετε την καρδιά του όχι μόνο με κάμφορα ή digulen, αλλά πρέπει να απαλλάξετε τον ασθενή από το άγχος και την ψυχολογική φόρτιση."..

Ο καθηγητής Ζήκωφ έγραφε το 1954:
«Τα βιβλία του Βόινο-Γιασενέτσκι είχαν μεγάλη σημασία για μας τους μελλοντικούς επιστήμονες. Είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι συνοδεύονταν από σκίτσα και φωτογραφίες κι έτσι είχαμε καλύτερη εικόνα για το πώς εφαρμόζονται στην πράξη οι μέθοδοί του. Ο ίδιος είχε φωτογραφική μηχανή και φωτογράφιζε την πορεία της εγχείρησης όταν χρειαζόταν. Τα σκίτσα του ήταν αξιοθαύμαστα. Εδώ έβλεπες πόσο καλός ζωγράφος ήταν και με πόση ακρίβεια ζωγράφιζε τα διάφορα όργανα του ανθρώπου.»..

-----
-----

Σημεία αγιότητας

------
-------

Ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς φέρεται από τους πιστούς να εμφάνισε πολλά πνευματικά χαρίσματα όσο ακόμα ζούσε. Υπάρχουν καταγεγραμμένες μαρτυρίες ασθενών, ότι έκανε ορθή διάγνωση της ασθένειάς τους με το που τους έβλεπε, ενώ άλλοι γιατροί που τους είχαν εξετάσει τους έβρισκαν υγιείς. Πολλοί έχουν επίσης δηλώσει ότι διαπίστωσαν ότι είχε διορατικό χάρισμα, κι άλλοι ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του που δεν έβλεπε πλέον για να χειρουργεί..

Υπάρχουν πολλές επισης καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων, που είχαν ασθενήσει και φέρονται να δέχτηκαν τη λυτρωτική βοήθεια του Αγίου Λουκά μετά την κοίμησή του. Πολλοί και πολλές ασθενείς βεβαιωνουν, ότι προσευχήθηκαν σε αυτόν, ασπάσθηκαν την εικόνα του ή επισκέφθηκαν τον τάφο του για να ζητήσουν βοήθεια σε ζητήματα υγείας που τους ταλαιπωρούσαν και βεβαιώνουν ότι οι εκκλήσεις τους εισακούστηκαν. Οι μαρτυρίες δεν προέρχονται μόνο από την Κριμαία, αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα...

-------
-------

Από τα κηρύγματά του καταγράφηκαν περίπου 750, τα οποία αποτέλεσαν 12 τόμους (4500 σελίδες), και έχουν χαρακτηριστεί «εξαιρετικό φαινόμενο στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και θεολογία»..

Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βόϊνο-Γιασενέτσκι, με τη ζωή του απέδειξε πως ουσιαστικά δεν υπάρχει χάσμα ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη. Κατάφερε να τις συνδυάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έχοντας ως κίνητρο την προσφορά στον συνάνθρωπο σε απόλυτη συμφωνία με Τον Λόγο Του Θεού..

Ο άνθρωπος που έμαθε να αγαπάει, να θυσιάζεται, να προσφέρει και να προσφέρεται, είναι ζωντανός και ευτυχισμένος.   

Αυτός ήταν ο Άγιος Λουκάς. Ένας άνθρωπος αγάπης, προσφοράς, θυσίας, αυταπάρνησης. Γι' αυτό και χαριτώθηκε τόσο από τον Θεό και συνεχίζει να ζει, να θαυματουργεί, να είναι τόσο κοντά μας και να μας παρηγορεί.

Ας μας εμπνέει η ζωή του και ας έχουμε την ευχή του...