Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

 Αυτες οι μερες του Σεπτεμβριου ηταν ακομη ζεστες.. Ο χειμωνας αργουσε ακομη..

Βεβαια εδω χαμηλα στη Μαυρη Θαλασσα.. το κρυο ηταν υποφερτο.. Δεν ειχε σχεση με τις παγωμενες στεπες του Βορειου Πολικου Κυκλου της Ρωσικης Αυτοκρατοριας.. Εκει ψηλα στον Αρχαγγελο η παγωνια ηταν τοση, που δε μπορουσαν να ζησουν ουτε πουλια..

Στη βορεια ακρη της Μαυρης Θαλασσης λιαζοταν σαν χαριτωμενη κορη η Οδησσος.. Το μαργαριταρι του Ευξεινου Ποντου.. Ηταν στη θεση αρχαιας Ελληνικης αποικιας..
Αλλα και εκεινη την εποχη η ελληνικη παροικια ηταν ακμαζουσα.. Στις αρχες του 19ου αι. παρα πολλοι Ελληνες, κυριως εμποροι, ζουσαν στην Οδησσο και ειχαν δημιουργησει μεγαλες περιουσιες..

Στο σπιτι ενος.. απο τους πιο γνωστους Ελληνες της Οδησσου, του Γρηγορη Μαρασλη.. μερες τωρα, μαζευονταν, οταν εδυε για τα καλα ο ηλιος, τρεις ανδρες.. και συζητουσαν για ωρες.. Δεν ηταν γνωστοι στην γειτονια.. Καποιοι Ελληνες περαστικοι, ελεγαν οι συνοικοι.. Σαν και αυτους που περνουσαν τακτικα και μιλουσε μαζι τους ο Μαρασλης για εμποριο..

Εκεινο το ζεστο σουρουπο της 14/ 09/ 1814.. εκει στον δρομο, στην οδο Κρέσνι Περεούλοκ (Krasnij Pereulok) μπροστα στην οικια του Μαρασλη η κινηση ηταν ακομη πυκνη, οταν αυτοι οι ανδρες (ανα 15 λεπτα ο καθενας) μπηκαν αθορυβα.. Στον αριθμο 18..

Μετα απο αρκετη ωρα.. και καθως το σκοταδι ειχε πεσει για τα καλα παντου.. τα τζαμια του σπιτιου του Μαρασλη απο μεσα, εδιναν ενα φως μουντο..
Κανεις ομως δε μπορουσε να φανταστει, πως σε μια καμαρα απομερη.. εκτυλισσοταν μια σκηνη τρομακτικη, αποκοσμη.. που αν εβλεπε καποιος αυτο το θεαμα, θα του παγωνε το αιμα..

Οι τρεις ανδρες ηταν καθημενοι σε ενα τραπεζι.. Τα προσωπα τους, ισα που φωτιζονταν αποκρυφιστικα απο ενα κιτρινο κερι..
Πάνω στο τραπεζι υπήρχαν ακομη ένα πιάτο, ένα μαχαίρι, ένα σπαθί.. Κρατούσαν από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο αριστερό χέρι και με το δεξί στο μέρος της καρδιάς απάγγειλαν με μια φωνη εναν Ορκο, που τελείωνε με τα λόγια: «…Ορκιζόμεθα δε προ πάντων, ότι μεταξύ ημών και των τυράννων της πατρίδος, το πυρ και ο σίδηρος είναι τα μόνα μέσα διαλλαγής. Εάν δε ήθελεν αναιρέσωμεν, το όνομά μας να παραδίδεται εις το αιώνιον ανάθεμα και εις την κατάραν των ομογενών μας, το αίμα μας να χυθεί ως χύνεται αυτήν την στιγμήν ο οίνος ούτος, το δε σώμα μας, μη αξιούμενον ταφής, να γίνει βορά των θηρίων και των ορνέων…»..
Οταν έφτασαν στα τελευταία λόγια του όρκου, έχυσαν στο σπαθί λίγο από το κρασί, που συμβόλιζε το αίμα τους.. Υστερα, αφού φιλήθηκαν.. υπέγραψαν τον Ορκο.. της Φιλικης Εταιρειας..

------
------

ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

------
------

Η Ελλαδα, καθ'ολη την διαρκεια της Τουρκοκρατιας δεν ελειψε να αναδεικνυει τολμηρους ανθρωπους, που επιθυμουσαν την απελευθερωση..

Οι Μπενακης, Κρεβατας, Ζαϊμης και αλλοι.. το 1769, οταν ηλθε ο Ρωσικος Στολος των Ορλωφ, που υποσχεθηκε να βοηθησει και τελικως τους εγκατελειψε, ειδαν με θλιψη την καταστροφη που ακολουθησε..
Ο Ρηγας ο Θεσσαλος.. το 1796, παρακινουμενος από τη Γαλλική Επανάσταση.. πίστεψε πως μπορούσε να ενώσει Έλληνες και μουσουλμάνους για την καταστροφή της τυραννίας αλλά προδόθηκε.. Συνελήφθη στην Τεργέστη μαζί με τους συντρόφους του και τελικά θανατώθηκαν όλοι μαζί στο Βελιγράδι..
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν ο χαμός του Παπα-Θύμιου Βλαχάβα.. Αλλά αυτό το γεγονός δεν εδειλιασε καθόλου τους Έλληνες..

Ο Πάτμιος Εμμανουήλ Ξανθος κατά το 1810 έμενε στην Οδησσό και συνεργαζόταν με τον μεγαλέμπορο Βασίλειο Ξένο..
Το 1812 στην Κωνσταντινούπολη μαζί με κάποιους άλλους Έλληνες εμπόρους δημιούργησαν μία εταιρεία εμπορικής χρήσεως.. Από κει το 1813 πήγε στην Πρέβεζα για την αγορά λαδιών.. Ακολουθως στα Γιάννενα για να ζητήσει από τον Αλή Πασά την άδεια της αγοράς..

Μετα πέρασε και απέναντι στη Λευκάδα, στην Αγία Μαύρα.. όπου κατόπιν παρακίνησης του φίλου του, Παναγιώτη Καραγιάννη προσχωρήσε στην Εταιρία των Ελεύθερων Κτιστών (Μασόνων)..
Τότε συνέλαβε την ιδέα ότι μπορούσε να δημιουργηθεί μία μυστική εταιρεία κατά τους κανόνες αυτής ..των μασόνων, η οποία θα έχει στόχο την ένωση όλων (στον ελλαδικό χώρο αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης).. καπεταναίων, αρματωλών αλλά και άλλων ομογενων επισήμων πάσης τάξης.. που θα πραγματοποιούσαν, όταν δινόταν η ευκαιρία, την απελευθέρωση της πατρίδας..

Ο Ξανθος όταν τελείωσε τις δουλειές του.. γύρισε στην Οδησσό στις αρχές Νοεμβρίου του 1813..
Εκεί γνωρίστηκε και έκανε φιλία με τον Νικόλαο Σκουφά από την Άρτα και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ(Τεκελη) από τα Γιάννενα.. επισης εμπορους, οι οποίοι ήτανε νέοι με αισθήματα πατριωτικά και φιλελεύθερα..
Οι τρεις φίλοι συνομιλούσαν για την άθλια τυραννία που δυναστευε τους ομογενείς τους.. στην Πελοπόννησο, στην Ήπειρο, στη Θεσσαλία, στα νησιά και σε άλλα μέρη..
Κατηγορούσαν για την αδιαφορία τους Χριστιανούς βασιλείς της Ευρώπης, που δεν βοηθούσαν στην απελευθέρωση ενός παλιού ενδόξου χριστιανικού έθνους.. του Ελληνικού.. που ήταν υποδουλωμένο από ένα βάρβαρο και ανεπίδεκτο πολιτισμού έθνος.. το τουρκικό..

Σε μία από αυτές τις συναντήσεις, ο Ξανθος βρήκε αφορμή να πει στους φίλους του την ιδέα του.. και να φτιάξουν μία εταιρεία με σκοπό την απελευθέρωση της πατρίδας..
Τους φανέρωσε την είσοδό του στην Εταιρεία των Μασόνων και τους ειπε κάποια στοιχεία της λειτουργιας της.. τα οποία μπορούσαν να προσαρμοστούν στη δημιουργία της δικής τους οργανωσης..
Έδειξε βεβαιότητα πως δεν θα ήτανε μόνοι.. Εθεσε υπ'όψιν τους τον χαρακτήρα του ελληνικού λαού και τις πηγές της δύναμης του.. την πολιτική αστάθεια που είχαν οι Τούρκοι εκείνο τον καιρό.. τα επιχειρήματα του Ρήγα Βελεστινλή.. τις περήφανες νίκες των Σουλιωτών, των Παργινων και των άλλων αρματολών κατά του Αλή Πασά... τις νίκες, πριν από λίγα χρόνια, του Λάμπρου Κατσώνη και γενικά το μίσος των ομογενών κατά της τυραννίας των Τούρκων αλλά και τις πιθανές φιλικές διαθέσεις των άλλων χριστιανικών λαών της Ευρώπης..

Και το αποφάσισαν στο τέλος.. ότι πρέπει να επιχειρήσουν τη σύσταση αυτής της εταιρείας.. αλλά να βάλουνε μέσα εκλεκτούς και ανδρείους Έλληνες, για να προσπαθήσουν μόνοι τους πλέον, ότι μάταια και από πολύ καιρό ηλπιζαν απο τη φιλανθρωπία των ξένων..

------
------

Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη..

-----
-----

Τέτοιας φύσης όμως οργανωση δεν μπορούσε να μην έχει αρχηγό..
Η ομάδα αυτών των τριών ανδρών η οποία έμελλε να αναλάβει αυτό το τολμηρό και δύσκολο έργο, ονομάστηκε Αρχή..
Ηταν όμως άγνωστη και αφανης στους άλλους προσηλυτους αδελφούς της Εταιρείας αυτής..

Οι περιπτώσεις όμως με τις προδοσίες του Ρήγα ,του Παπα-Θύμιου Βλαχάβα αλλά και άλλων.. παρακίνησαν τους αρχηγούς να φυλάξουν μυστική την Αρχή μέχρι την έναρξη της Επανάστασης..
Ολα αυτα τα χρονια πολλοι γελαστηκαν... και θεωρουσαν αρχηγους, ατομα, τα οποια δεν ανηκαν καν στην Εταιρεια..

Σχεδίαζαν λοιπόν, οι τρεις φίλοι την Κατήχηση της εταιρείας.. και σκέφτηκαν πως για περισσότερη ασφάλεια, στη μεταξύ τους αλληλογραφια, αντί να υπογράφουν με τα ονόματά τους.. να μεταχειρίζονται άλλα στοιχεία, όπως γράμματα του αλφαβήτου..
Ο Τσακάλωφ θα ήταν ο ΑΒ, ο Σκουφάς ο ΑΓ, ο Ξανθος ο ΑΔ..
Ήταν και κάποιος άλλος.. Γαλάτης στο επίθετο ο οποίος γνωρισε την Αρχη απο τον Σκουφα (θα μιλησουμε παρακατω).. και αυτός θα μεταχειριζόταν τα γράμματα ΑΘ..
Το Σεπτέμβριο του 1814 απο την Οδησσό πήγαν στη Μόσχα όπου τελειοποίησαν τον κανονισμό της Οργάνωσης.. την οποίαν ονόμασαν Φιλική Εταιρεία..

Τον Οκτώβριο στη Μόσχα η Αρχή αρχισε η προσπαθεια της κατήχησης.. σε κάποιους σημαντικούς ομογενείς, όσους γνώριζαν ότι επιθυμούσαν την πολιτική μεταβολή του Εθνους..
Ο πρώτος που κατηχηθηκε ήταν ο Πελοποννήσιος, Γιώργος Σέκερης..
Είδαν πως αυτο ενθουσίασε, όσο ήταν επιθυμητο, τον πρωτο κατηχηθεντα.. και επιχειρησαν και σε αλλον..
Τον Αντώνιο Κομιζοπουλο εκ Φιλιππουπόλεως..
Αφού τον δοκίμασαν και τον βρήκαν χρηστοηθη και έντιμο, τον δέχτηκαν σαν μέλος της Φιλικής Εταιρείας.. Και έλαβε τα στοιχεία ΑΕ..

Κατηχησαν και αλλους.. κυριως εμπορους.. Οι οποιοι με τη σειρα τους εμυησαν και αλλους στη Μολδοβλαχια.. οπως τον Θεοδωρο Νεγρη.. οπως διαφορους ιερεις και Ηγουμενους Μοναστηριων..

Ο Γιώργος Σεκερης Φεύγοντας από τη Μόσχα πέρασε από τη Βιέννη.. όπου εκεί συνάντησε τον Αρχιμανδρίτη Ανθιμο Γαζή.. και του φανέρωσε ότι υπάρχει Εταιρεία μυστική για τη Σωτηρία του έθνους.. αλλά χωρίς να το πει κάτι περισσότερο..

Ο Σκουφάς πήγε στην Οδησσό στις αρχές του 1816, όπου συνάντησε για πρώτη φορά.. τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, τον οποίον και εμυησε..
Ο Αναγνωστόπουλος με τη σειρά του, κατηχησε τον Αθανάσιο Σέκερη.. στον οποίον ο ίδιος ο Σκουφάς φανέρωσε την Αρχή.. Ο Σέκερης πήρε τα στοιχεία ΑΗ..
Στον Αναγνωστόπουλο δεν φανερώθηκε η Αρχή και έμεινε απλό μέλος της Εταιρείας, όπως και άλλοι, με το βαθμό του Ιερέως..

Οι αρχηγοί είχαν συστήσει καταρχάς τέσσερις βαθμούς: α)Τους "βλάμηδες" για τους απλούς και αγράμματους..
β)τους "συστημένους" για τις μικρές τάξεις των ομογενών γ)τους "ιερείς" και τους δ) "ποιμένες" για τους πιο εκλεκτούς και μορφωμένους.. Ακολούθως στην Κωνσταντινούπολη σύστησαν και άλλους δύο βαθμούς στρατιωτικούς: ε) Τους "αφιερωμένους" και τους στ)"αρχηγούς των αφαιρούμενων"..
Αργότερα οι βαθμίδες συμπληρώθηκαν από ζ)τους απόστολους και η) το Γενικό Επίτροπο της Αρχής, τίτλος που δόθηκε στην Αλεξ. Υψηλάντη, όταν δέχτηκε την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας (1820).

-----
-----

"Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος."

-----
-----

Εκείνο τον καιρό ηρθε στην Οδησσό κάποιος Νικόλαος Γαλάτης.. (τον αναφέραμε και πιο πάνω) Ο οποιος περηφανευόταν ότι ήταν συγγενής του κόμητος Καποδίστρια και πώς θα τον συναντούσε στην Πετρούπολη..
ο Σκουφάς εντυπωσιαστηκε απο αυτόν και ανεπτυξαν φιλία..
Σκέφτηκε να τον εισάγει στην εταιρεία, όπως και έγινε..
Οταν ο Γαλάτης έμαθε, υποσχέθηκε πως θα μεγάλα πράγματα ..
Κατόπιν αυτού ο Σκουφάς του έδωσε χρήματα και συστατικές επιστολές για τους Τσακάλωφ και Κομιζοπουλο που θα συναντούσε στη Μόσχα..
Αυτοί τον υποδέχθηκαν θερμα και τον σύστησαν στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο τον οποιο ο Γαλάτης μυησε στην εταιρεία..
Όταν ομως έφτασε ο Γαλάτης στην Πετρούπολη.. εκεί έδειξε πολύ κακή διαγωγή..
Αναγκάστηκαν τότε οι Αρχηγοί να τον διώξουν εξω απο την χωρα..

Αυτός όμως μετά πήγε στη Μολδαβία, όπου άρχισε να μιλάει δεξιά και αριστερά για την Εταιρεία απερίσκεπτα..

-----
-----

Καπεταναιοι και παπαδες.

------
------

Το 1817 ήρθαν από την Ελλάδα στην Οδησσό μερικοί Έλληνες καπετάνιοι.. που υπηρέτησαν τους Ρώσους στα Επτάνησα στον πόλεμο κατά των Τούρκων (1806-1812) Ηθελαν να ζητήσουν, δια μέσου του Ιωάννη Καποδίστρια τους μισθούς τους από τον Τσαρο Αλέξανδρο.. Αυτοι ηταν οι Μανιατες: Αναγνωσταράς, Ηλίας χρυσοσπάθης, Παναγιώτης Δημητρακόπουλος.. και ο Θεσσαλος Ιωάννης Φαρμάκης άσπονδος εχθρός του Αλη-Πασα..
Αυτούς ο Σκουφάς και οι φίλοι του τους υποδέχθηκαν και μιλώντας τους, τους κατέταξαν στην Εταιρεία..
Ο καθένας μπορούσε να καταλάβει πως αυτοί που μισούσαν τόσο πολύ τους Τούρκους υποδέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό αυτή την πρόταση και πίστεψαν ότι βρίσκεται από πίσω και η Ρωσία..
Στη Μόσχα όπου διέμεναν προσωρινά ο Τσακάλωφ και ο Κομισοπουλος είχαν κατηχησει πάρα πολλούς.. ώστε μπορούμε να πούμε ότι ολοι εκει οι διακεκριμένοι Έλληνες έγιναν μέλη της εταιρείας..

Τελικά και τον Αρχιμανδρίτη Ανθιμο Γαζή, τον οποίον αντάμωσαν ο Σκουφάς και Τσακάλωφ στην Οδησσό.. αφού τον δοκίμασαν και τον έκριναν αξιο τον κατηχησαν και αυτόν στη Φιλική.. Του φανέρωσαν την Αρχή και έλαβε τα στοιχεία ΑΖ..
Μετά αφού πέρασε από την Κωνσταντινούπολη, αναχώρησε για τις Μηλιές Πηλιου, όπου είχε δημιουργήσει ένα σχολείο..

Το Μάρτιο του 1818 Τσακάλωφ πήγε στο Πήλιο για να συναντήσει τον Γαζη, για να τον πείσει ότι το Πήλιο πρέπει να γίνει ο τόπος και το κέντρο των εργασιών της Εταιρίας.. σαν τόπος ασφαλής.. άλλα ο Γαζης έκρινε ότι πιο ασφαλές σημείο ήταν η Μάνη..

Εν τέλει στη Φιλική προστέθηκε και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.. ο οποίος έλαβε τα στοιχεία ΑΙ..

-----
------

Οι πρωτες απωλειες.

-----
-----

Οι αρχηγοί, μετά από λίγες ημέρες, εστειλαν τον Χριστοδούλο Λουριωτη στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος, για να κατηχησει και εκεί, όσους έμπιστους ομογενείς γνώριζε.. Αλλά δυστυχώς αυτός όταν έφτασε εκεί αρρώστησε και μετά από λίγο καιρό πέθανε..

Δυστυχώς πάνω στον οργασμό των διεργασιών για τη δυναμώση της Εταιρείας.. Στην Κωνσταντινούπολη αρρώστησε και ο Σκουφας..
Και παρ'όλες τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι αδελφοι του.. αλλά και οι γιατροί Μόσχος και οι Σταυρίδης.. σταθηκε αδύνατο να αναρρώσει και στα τέλη Ιουλίου 1818 πέθανε..

Στην Πόλη.. ο πρόσφατα μυημένος Παναγιώτης Σέκερης (αδελφός του Γεωργίου και Αθανασίου )πρόσφερε πολύ πρόθυμα 10.000 γροσιά.. στους Αναγνωσταρά, Χρυσοσπάθη, Δημητρακόπουλο και Φαρμάκη για τις ανάγκες της Εταιρείας..

-----
------

Οι Αποστολικες περιοδιες των Φιλικων.

----
----
Η αρχή ακολούθως έστειλε τον Ιωάννη Φαρμάκη στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία για να κατηχησει, όπως υποσχέθηκε, τους εκεί καπετάνιος αρματολούς και όσους σημαντικούς ανθρώπους και πατριώτες γνώριζε.. Αυτος περνώντας από το Άγιον Όρος μύησε, όπως λέγεται, και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο Ε'..
Στις Σέρρες επίσης μύησε τον Επίσκοπο Χρύσανθο και τον Επίσκοπο Αρδαμερίου.. και πολλούς άλλους..

Ταυτόχρονα έστειλαν τον Αναγνωσταρά στις νήσους Ύδρα και Σπέτσες και στην Πελοπόννησο..
Αυτός τότε έστειλε άνθρωπο επίτηδες στη Ζάκυνθο, όπου ορκίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης..
Τον Ηλία Χρυσοσπάθη, Δημητρακόπουλο και Κυριάκο Καμαρινο τους απεστειλαν στη Μάνη για να κατηχησουν τον ηγεμόνα Αυτής Πέτρο Μαυρομιχάλη.. και άλλους καπεταναίους, όπως και έπραξαν..
Επίσης τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο Δίκαιο (Φλέσσα) στη Μολδοβλαχία..

Εστειλαν ανθρώπους σε διάφορα νησιά του Αιγαίου πελάγους και στις παραλίες πόλεις της Μικράς Ασίας.
τον Δημήτριο Υπατρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και έναν γιατρό Κερκυραιο στα Ιεροσόλυμα.. για να διαδωσουν το μυστήριο..
Και εντός ολιγου το μυστικό της Εταιρείας.. διαδόθηκε σε πολλά μέρη της Τουρκίας, σε πολλούς καπετάναιους της ξηράς και της θαλάσσης, σε προεστους και εκλεκτούς ομογενείς.. με μεγάλη ταχύτητα..

----
----

Ο "χρυσος" Παναγιωτης Σεκερης.

----
----

Για όλα αυτά απαιτούντο μεγάλα και συχνά έξοδα.. αλλά η χρηματική κατάσταση των αρχηγών δεν μπορούσε να το υπηρετήσει αυτό..
Ευτυχώς που υπήρχε και ο Παναγιώτης Σέκερης.. ο οποίος πρόθυμα στην αρχή έδωσε 10.000 γροσιά.. αλλά και πολλά περισσότερα αργότερα..

Στη Μάνη ο Πέτρος Μαυρομιχάλης ζήτησε από τους Φιλικούς χρήματα για να ετοιμαστεί και πολεμικα.. και να μισθωσει στρατιώτες..
Τα λεφτά που ζήτησε ο Μαυρομιχάλης ήταν πολλά και οι αρχηγοί δεν τα ειχαν.. αλλα ήταν πολύ σημαντικός ο Μαυρομιχάλης σαν ηγεμονας της περιοχής αυτής..
Ετρεξαν λοιπόν στον Παναγιώτη Σέκερη του ζήτησαν το ποσόν και αυτός τους τα μέτρησε αμέσως..
Αυτή η γενναιοδωρία του ανδρός αυτού.. ήταν αρκετή εγγύηση για να φανερωθεί πλέον και σε αυτόν η Αρχή..
Αυτος ελαβε τα στοιχεία ΑΚ..

Ο Σέκερης έκτοτε προθυμα ικανοποιούσε τις χρηματικές ανάγκες της εταιρείας αυτης.. Ο άνθρωπος είχε βάλει πάρα πολλά χρήματα ..
Η Αρχή τότε ειδοποίησε όλους τους γνωστούς αδερφούς της εταιρείας.. να στέλνουν σε αυτόν τις χρηματικές προσφορές τους.. Δηλαδη ηταν ο ατυπος ταμιας..
Αλλά λίγα χρήματα έστελναν γιατί οι περισσότεροι μόνο υποσχέσεις ηταν..

------
------

Η σφραγις κατω απο τη μυτη του Σουλτανου.

-----
-----

Το κέντρο όλων των ενεργειών πλέον ηταν στην Κωνσταντινούπολη.. στο σπίτι του Ξανθού..

Αυτός μετά πρότεινε στους συναδέλφους του τη σφραγίδα της Αρχης.. η οποία είχε στην περιφέρεια της τα 9 αρχικά γράμματα των κύριων ονομάτων των αρχηγών.. Στο κέντρο της σφραγίδας διακρίνονται το κεφαλαίο Ε, ο Σταυρός και οι αριθμοί 1 και 6..
Το κεφαλαίο Ε παραπέμπει στην Ελλάδα. Ο Σταυρός στην Ορθοδοξία. Οι αριθμοί 1 και 6 συμβολίζουν την Αρχή (1) της Εχεμύθειας – Μυστικότητας (6), η οποία αποτελούσε τον συνεκτικό άξονα της Εταιρείας. Η παράβαση της Αρχής της Μυστικότητας τιμωρείτο με θάνατο.

Κρατούσαν και πρωτόκολλο όπου σημειωναν τα ονόματα των κατηχημενων εταιριστών με το σχήμα πυραμίδας.. καθως και τις προσφορές και τις υποσχέσεις προσφορων..

Η Αρχή από παντού ελάμβανε ενθουσιώδη γράμματα και ειδήσεις για την πρόοδο της εταιρείας... Οι αρχηγοί παρατήρησαν ότι στη Μολδοβλαχία υπήρχε μεγάλη ενέργεια.. αλλά άρχισαν εκει να δημιουργούνται φατρίες και αταξίες κάποιων Εταιριστων..
Συγκεκριμένα είχαν ακούσει άσχημα πράγματα για τον Νικόλαο Γαλάτη..
Έστειλαν τότε ένα απλό μέλος της εταιρείας.. τον Γιαννιώτη, Κωνσταντίνο Πεντεδεκα να πάει στη Μολδοβλαχία.. να δει, τι ακριβώς γίνεται εκεί πέρα και να προσπαθήσει να φέρει το Γαλάτη στην Κωνσταντινούπολη.. Υπ'όψιν ο Γαλάτης είχε φιλιά με τον Πεντεδεκα..
Αναχώρησε λοιπόν για το Βουκουρέστι, όπου ήδη βρισκόταν και ο αρχιμανδρίτης
Γρηγοριος Δικαιος (Παπαφλεσσας)..

Τα μέλη της Εταιρείας πολλαπλασιάζονταν με ταχυ ρυθμο.. και κάθε ημέρα αυξανόταν ο αριθμός τους.. Μεταξύ των νέων μελών ήταν πολύ σημαντικοί άνθρωποι..
Αυτοι όμως επειδή δεν γνώριζαν τη μυστηριώδη Αρχή αυτό τους δυσάρεστουσε..
Και καθώς εβλεπαν πως κάποια μέλη έκαναν διάφορες καταχρησεις, πιστευαν πως μπορει, ολο αυτο να ηταν μια πλανη..

Ο Ξανθός τότε πρότεινε να πάνε στην Πετρούπολη και να φανερώσουν το μυστικό στον Ιωάννη Καποδίστρια.. ο οποιος ηταν σημαντικός άνθρωπος και άξιος της εμπιστοσύνης του ελληνικού έθνους καθώς είχε σπουδαία πολιτική θέση στη Ρωσία..
Ηθελαν να του προτείνουν να δεχθεί τη διοίκηση όλου αυτού του επιχειρήματος.. καθως αυτό θα ενίσχυε και ενθάρρυνε το ηθικό των Ελλήνων..
Θα ηταν, ελεγαν, παραγοντας επιτυχιας.. γιατι ο Καποδίστριας ήταν φιλόπατρις και σοφός πολιτικός και μπορούσε λόγω της υπουργικής του θέσης στη Ρωσία να επηρεασει τους Ρώσους να βοηθήσουν το ομοθρησκο Ελληνικο έθνος.. Αποφάσισαν τότε να πάει ο Ξανθος να τον βρει..

-----
-----

Η πρωτη εκκαθαριση.

------
------

Κάποια στιγμή ο Πεντεδεκας γυρισε από τη Βλαχία έχοντας μαζί του τον Γαλάτη..
Οι Τσακάλωφ, Αναγνωστόπουλος και Σεκερης (Ο Ξανθος ελειπε, γιατι ειχε παει στο Πηλιο να βρει τον Γαζη) τους υποδέχτηκαν με φιλικό τρόπο..
Αλλά ο Γαλάτης με κακοήθεια άρχισε να γίνεται ενοχλητικός.. Εκβίαζε μέλη της εταιρείας να του δίνουνε χρήματα γιατί αλλιώς θα προδιδε το μυστικό..
Άρχισαν τότε πολλά και Δίκαια παράπονα για αυτόν..

Ο Τσακάλωφ και Δημητρακόπουλος τον έπεισαν να πάει μαζί τους στη Μάνη για υποθέσεις τάχα της εταιρείας..
Οταν έφτασαν στην Ύδρα και καθώς πήγαιναν στις Σπέτσες δεν υπέφεραν άλλον την κακία του και τη διαφθορά του.. Κατάλαβαν ότι ο κίνδυνος ήταν πάρα πολύ μεγάλος τώρα.. και υπήρχε φόβος να μπλέξουν όλοι οι Εταιριστες.. Και ένα τόσο μεγάλο και πολύ δύσκολο έργο που ειχε προχωρησει τοσο.. μπορούσε πάρα πολύ εύκολα τώρα να γκρεμιστει.. γιατί πολύ απλά υπήρχε ένας ο οποίος δεν ήταν καθόλου τίμιος και εχέμυθος..
Πήραν την απόφαση τότε για τη σωτηρία των πολλών να θυσιάσουν τον ένα.. Και σκότωσαν τον Νικόλαο Γαλάτη στην Ερμιόνη, όπου είχαν πάει να επισκεφτούν έναν αρχαιολογικό χώρο..

Οι Τσακάλωφ και Δημητρακόπουλος μετά κατέφυγαν στη Μάνη, αλλα ο ηγεμονας της Μαυρομιχάλης.. φοβούμενος ότι θα αποκαλυφθεί ότι φυγάδευσε τους φονιάδες αλλά και μήπως προδοθει το μυστικό της ετοιμασίας της Επανάστασης εκει..
τους συμβούλεψε να πάνε στην Ιταλία..

Αυτοι αμέσως πήγανε στην Πίζα.. Εκεί συνάντησαν τον αρχιερέα Ιγνάτιο και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο που ήταν απλα μελη της Φιλικης, στους οποιους φανερωσαν την Αρχη..

-----
-----

"Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο.."

------
------

Καθώς επέστρεψε ο Ξανθός από το Πήλιο βρήκε τους Αναγνωστόπουλο και Πεντεδεκα να τσακώνονται..
Ο πρώτος έδειχνε υπέροχη και οιηση και παραπονιόταν για τον δεύτερο για ασήμαντες αφορμές.. Μάταια οι άλλοι αρχηγοί του ζητούσαν να ειρηνευσουν..
Ολα αυτά έδωσαν αιτία να ακολουθήσουν πολλά άσχημα πράγματα και εναντια του σκοπού της Εταιρίας..
Και αν ο Αναγνωστόπουλος δεν αναγκαζόταν να φανερώσει το μυστικό της Αρχής στον Γρηγόριο Δικαίο (Παπαφλέσσα) και στον Γεώργιο Λεβέντη πολλά εκεί από αυτά που συνέβαιναν αναμφίβολα θα ήταν ολέθρια..

Ο Αναγνωστόπουλος ενώ αρχικως ήθελε να πάει στη Σμύρνη να συναντήσει τους γονείς του.. όταν έμαθε τον θάνατο του Γαλάτη αναχώρησε μαζί με τον Ξανθό στις 19 Φεβρουαρίου του 1819 για να πάνε στην Αγία Πετρούπολη (εκεί που σκόπευε ο Ξανθός να συναντήσει τον Καποδίστρια)..
Εφτασαν στο Γαλάτσι της Ρουμανίας και εκεί ο Αναγνωστόπουλος, όπως είχε προσχεδιάσει, σύστησε μία ομάδα από τους πιο ευυπόληπτους αδερφους της εταιρείας εκεί.
για να επιτηρεί τους προσηλυτους αδερφούς και παραλαμβάνει τα αφιερωτικά γράμματα και τις προσφορές, όσων τυχόν ήθελα να κατηχηθουν στη Φιλικη.. για να αποφεύγονται οι καταχρήσεις και οι σφετερισμοι των χρημάτων.. Μετά πήγε αρχικά στο Ιάσιο για τον ίδιο λόγο.. και έπειτα στο Βουκουρέστι όπου συνάντησε τον Αρχιμανδρίτη Φλέσσα..

Ο Αναγνωστόπουλος στο Βουκουρέστι.. εκτός από τον Παπαφλέσσα συνάντησε και τον Πεντεδεκα με τον οποίον είχαν μισος (όπως αναφέραμε)..
Αρχισαν πάλι τις παρακαιρες και ανάρμοστες φιλονικίες.. Ο Αναγνωστόπουλος αναγκάστηκε τάχα.. να ζητήσει την υπεράσπιση και τη βοήθεια του ισχυρου και κατηχουμενου τότε αδερφου της Εταιρείας, Γεωργίου Λεβέντη.. στον οποιον και αποκάλυψε το μυστικό της Αρχής (ο Γεώργιος Λεβέντης έλαβε τα στοιχεία ΑΛ- και πρέπει να σημειωθεί, πως ωφέλησε πάρα πολύ την εταιρεία με χρηματική βοήθεια.. σε πολλούς ομογενείς πριν και μετά την επανάσταση)..

Για τον ίδιο περίπου λόγο αναγκάστηκε να φανερώσει την Αρχή και στο Γρηγόριο Δίκαιο (Φλέσσα) ο οποίος ονομάστηκε Αρμόδιος.. και έλαβε τα στοιχεία ΑΜ..
Εκεί στο Βουκουρέστι όμως.. Κάποιοι Εταιριστες (οπως ήταν και ο Θεόδωρος Νέγρης, πρώτος γραμματέας του ηγεμόνα τότε της Μολδαβίας, Καλλιμαχη) οι οποίοι με τη σειρά τους επηρεάζονταν από τον Πεντεδεκα, επιβουλεύοντο τον Αναγνωστόπουλο..
Αυτός φοβήθηκε μετά από αυτά να παραμείνει εκεί.. και έκρινε σκόπιμο να αποχωρήσει.. και αφού εφοδιάστηκε από τον Γεώργιο Λεβέντη με μερικές εκατοντάδες φλουριά για τα έξοδα του αναχώρησε για την Πιζα της Ιταλίας..

Ο δε Ξάνθος έφτασε στη Μόσχα το Δεκέμβριο το 1819 και συνάντησε εκεί τον Αντώνη Κομιζοπουλο.. Αφού συνεννοήθηκαν, έκριναν πως θα ήταν καλό να φανερωθεί η Αρχή και στον μεγαλέμπορο Νικόλαο Πατσιμαδη από τα Γιάννενα.. άνδρα φρόνιμο και έντιμο, ο όποιος είχε μεγάλο κυρος σε εκείνα τα μέρη..
Εγινε και αυτός μέλος της Αρχής και έλαβε τα κωδικα στοιχεία ΑΞ..

-----
-----

Η οργανωση εχει Αρχηγο.

-----
-----

Τελικά ο Ξανθος αναχώρησε Τον Γενάρη του 1820 για την Πετρούπολη.. Όταν έφτασε εκεί παρουσιάστηκε μετά από δύο μέρες στον κόμη Ιωάννη Καποδίστρια.. στον οποίον αφού εγχείρησε το γράμμα του Ανθιμου Γαζή.. του φανέρωσε όλο το σύστημα της Εταιρείας τους αρχηγούς της, τον πολλαπλασιασμό των μελών, την έκταση αυτής, αλλα, που αυτός έκρινε αναγκαία..
Στο τέλος ειπε ότι όλοι οι αδελφοι της Φιλικης ζητούν από αυτόν να διευθύνει ως αρχηγός την κίνηση του έθνους..
Αλλά ο Καποδίστριας δε δέχτηκε.
έχοντας ως κύρια αιτία ότι είναι υπουργός του τσάρου και διάφορους άλλους λόγους..
Ο Ξανθος του επανέλαβε ότι οι Έλληνες είναι αδύνατο πλέον να μένουν σκλαβωμένοι.. ότι η επανάσταση ήταν αναπόφευκτη και για αυτόν τον λόγο έχουν ανάγκη αρχηγού.. Προσθεσε πως ο Καποδίστριας, δεν είναι σωστό σαν Έλληνας με αυτό το κύρος και εκτόπισμα.. να παραμένει αδιάφορος..
Ο Καποδίστριας ομως αρνήθηκε και πάλι επαναλαμβάνοντας τους ίδιους λόγους.. Ειπε πως εάν οι αρχηγοί γνωρίζουν και άλλα μέσα για να κατορθώσουν τον σκοπό τους ας τα μεταχειριστούν και εύχεται να τους βοηθήσει Ο Θεος..

Απελπίστηκε ο Ξανθος από τον Καποδίστρια στοχαστηκε όμως πως για να κατορθωθεί ο σκοπός της Επανάστασης, ήταν αναγκαίο να ενθαρρύνει την κίνηση της εταιρείας ένας σημαντικός άνθρωπος.. Εστρεψε τότε αμέσως τη σκέψη του σε κάποιον άλλον ίσως και πιο ικανό από τον Καποδίστρια.. τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, στρατηγό και υπασπιστή του τσάρου ο οποίος τον εκτιμούσε πολύ..
Τον επισκέφτηκε λοιπόν και ο Υψηλάντης τον υποδέχθηκε θερμά ..
--Από πού ειστε, κυριε Ξάνθε; Πως και ηρθατε στην Πετρούπολη;
ο Ξανθος απαντούσε με μεγάλη προσοχή..
--Ειμαι από την Πάτμο.. Ηρθα στην Πετρούπολη από την Κωνσταντινούπολη για εμπορικές υποθέσεις..
-- Πώς περνούν οι ομογενείς σε εκείνα τα μέρη;
Η Τουρκία έχει επιβαρύνει και άλλο το ζυγό της τυραννίας;
--Η τυραννία κατάντησε ανυπόφορη..
Γιατί οι Ελληνες τότε δεν προσπαθούν να ελευθερωθούν από το ζυγό.. ή τουλάχιστον να τον αλαφρύνουν;
--Πρίγκιπα.. με ποια μέσα και με ποιους οδηγούς να ενεργήσουν οι δύστυχοι Έλληνες;
Αυτοί εγκαταλείφθηκαν από εκείνους που μπορούσαν να τους βοηθήσουν.. γιατί όλοι οι καλοί ομογενείς πηγαίνουν σε ξένα μέρη..
Δείτε: Ο κόμης Καποδίστριας υπηρετεί την Ρωσία.. ο μακαρίτης πατέρας σας κατέφυγε εδώ.. ομοίως και ο Καρατζάς στην Ιταλία..
Σεις ο ίδιος υπηρετείτε τη Ρωσία..
Όλοι οι καλοί έχετε καταφύγει στη χριστιανική Ευρώπη χωρίς να φροντίζετε τους δύστυχους αδελφούς μας..
-- Εάν εγώ γνώριζα ότι οι Έλληνες με είχαν ανάγκη και πως μπορούσα να βοηθήσω.. σου λέω έντιμα, ότι θα έκανα οποιαδήποτε θυσία.. ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό θα εδινα για αυτούς..

Ο Ξανθος σηκωθηκε συγκινημενος..
-- Δώστε μου, πρίγκιπα το χέρι σας.. για να βεβαιωθώ για όσα μου είπατε..
Ο Υψηλαντης ξαφνιασμενος εδωσε το χερι..
-- Στην Πετρούπολη δεν ήρθα για εμπορικές υποθέσεις.. αλλά για άλλη πολύ πιο σημαντική αιτία..
Αύριο θα σας τα πω όλα!

Την επομένη ο Ξανθος του φανέρωσε τα πάντα..
Ο Υψηλάντης με μεγάλο ενθουσιασμό και προθυμία δέχτηκε να αφιερωθεί στην υπηρεσία των ομογενών του πάση θυσία..
και έδωσε στον Ξανθο ένορκη και εγγραφή ομολογία για την πίστη και αφοσίωση του.. Απεδεχθη τον τίτλο του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής..
Ελαβε το κωδικο όνομα Καλός και τα στοιχεία ΑΡ..

Μετά από αυτά τα γεγονότα εστάλησαν αμέσως εγκύκλια γράμματα εκ μέρους της Αρχής.. από τον Ξανθό και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στους πιο σημαντικούς αδελφούς της Εταιρείας σε όλη την επικράτεια..
τα οποία ειδοποιούσαν πώς ο Υψηλάντης διορίστηκε Γενικός Επίτροπος και από δω και στο εξής.. αυτός θα είναι ουσιαστικός αρχηγός..

Από την ίδρυση της Φιλικής.. όλο αυτό τον καιρό οι Φιλικοί επικοινωνούσαν μεταξύ τους τακτικά δια ταχυδρομείου.. αλλά χρησιμοποιώντας κωδικούς ορους και ονομασίες..

Ο Υψηλάντης.. ο οποίος από την αρχή είχε πάρει πολύ ζεστά τα νέα του "καθήκοντα".. παρακίνησε τον Καποδίστρια να ζητήσει από τον τσάρο αν όχι στρατιωτική τουλάχιστον χρηματική βοήθεια ..
Αλλά ο Καποδίστριας αρνήθηκε και σε αυτόν.. επαναλαμβάνοντας όσα είχε πει και στον Ξανθο..
Ο πρίγκιπας τότε σκέφτηκε να ζητήσει τη βοήθεια της Γαλλίας..

-----
-----

Ο τελικος σχεδιασμος.

-----
------

Τον Ιούλιο του 182Ο πηρε από τον Τσαρο, άδεια να απουσιάσει..
Αφού την έλαβε, αναχώρησε μαζί με τον Ξανθο και τον γιατρό Πέτρο Ηππιτη και πήγαν στη Μόσχα.. Εκει ο Υψηλάντης γνώρισε και τους υπόλοιπους Εταιριστες..

Μετά στο Βουκουρέστι συνάντησε το Γεώργιο Λεβέντη και άλλους.. όπως και τους κατηχημενουςς καπεταναίους Γεωργάκη Ολύμπιον ,Σάββα Καμινάρη.. και τον Ιωάννη Φαρμάκη..
Έδωσε στον Καμινάρη 500 ολλανδικά φλουριά.. στο Δημήτριο Μουστακώφ 1000 γρόσια, για να πάει να συνομιλήσει με τον ηγεμόνα της Σερβίας Μιλοση.. στον Χριστόφορο Περραιβο, 10.000 γρόσια, που θα τα έπαιρνε με συναλλαγματικη από τον Κυριάκο Κουμπάρη στην Πολη..

Ο Ξανθος ειδοποίησε με γράμματα τους Παναγιώτη Σέκερη, Τσακάλωφ και Αναγνωστόπουλο να πάνε στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας (Κισιναου Μολδαβιας).. όπου επρόκειτο να μεταβεί και ο Υψηλάντης για να συναντηθούν..
Ο Σέκερης ενημερωσε και τον αρχιμανδρίτη Γρηγόρη Δίκαιο..

Στην πόλη Ισμαήλ της Ουκρανίας ο Ξανθος σύστησε στον Υψηλάντη (ο οποίος είχε μαζί του το γραμματέα του Γεώργιο Λασσάνη) τους Γρηγόριο Δίκαιο, Δημήτριο Θέμελη, Πέτρο Μαρκέση, Διονύσιο Ευμορφοπουλο, Δημήτριο Υπατρο κι άλλους.. Σε αυτούς ο πρίγκηπας έδωσε εγκύκλια γράμματα και προκηρύξεις για τους υπόλοιπους αδελφούς της Εταιρείας προτρέποντας και ενθαρρύνοντας..
Ακόμη ζήτησε με αυτά τα γράμματα από τον Παναγιώτη Σέκερη και τους άλλους Εφορους της Κωνσταντινουπόλεως να δώσουν χρήματα στο Παπαφλέσσα και στον Περραιβο για να προετοιμάσουν τα αναγκαία του πολέμου..

Το Νοέμβριο του 1820 ο Ξανθος πήγε στο Κισνόβιο.. και συνεργαζόταν με τον Υψηλάντη για την προετοιμασία της Επανάστασης..
Τοτε εισήλθε στην εταιρεία και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Πρίγκιπας Μιχαήλ Σούτσος.. όπως και ο υπουργός του Ιακωβάτης Ρίζος..

Ο Ξανθός έγραψε στους Τσακάλωφ και Αναγνωστόπουλο να έρθουν γρήγορα για να βοηθήσουν και αυτοί στην προετοιμασία της Επανάστασης..
Ο Γιώργος Λεβέντης όμως είπε ότι δεν πρέπει να προσκληθεί στο Βουκουρεστι ο Αναγνωστόπουλος, γιατί τα πνεύματα των Εταιριστων ήταν ερεθισμένα εναντίον του..

Φτάσαμε στο Φεβρουάριο του 1821.. Στο Κισνοβιο ο πρίγκιπας Υψηλάντης μαζί με τους ανθρώπους του προετοίμαζε την εξεγερση.. Αποφάσισαν τότε ότι το πρώτο κίνημα έπρεπε να γινει στην Πελοπόννησο και την υπόλοιπη Ελλάδα..
Θα πήγαιναν και αυτοί εκεί γιατί όπως έγραφε από την Πελοπόννησο ο Γρηγόριος Δικαίος και άλλοι.. όλα ήταν έτοιμα..
Είχαν στείλει κιόλας Ελληνικό πλοίο στην Τεργέστη να τους παραλάβει..

Αλλά πριν γινει αυτο ο πρίγκιπας έκρινε σωστό.. τον Μάρτη να πάει στη Γαλλία με τον Ξανθό όπου είχε σκοπό να δρασει προς ωφελος του κινήματος.. και μέσω του Λαφιτ και άλλων σημαντικών Γάλλων να πάρει ένα δάνειο, αφού θα έβαζε υποθήκη τα κτήματά του στη Ρωσία, αντί 3.000.000 γροσίων..
Ηταν πεπεισμένος ότι οι Γάλλοι ήταν το μόνο φιλελευθερο Εθνος και φιλοτιμουμενο να συντρέχει για την ελευθερία και τον φωτισμό των Εθνών.. πόσο μάλλον του Ελληνικού..
Και όταν τελειώναν από τη Γαλλία τότε θα πήγαιναν στην Τεργέστη.. να μπούνε στο πλοίο για τη Μάνη,οπου θα αρχιζε ο πόλεμος..

Ταυτόχρονα ειδοποιήθηκαν οι Αδελφοι της Εταιρείας που ήταν στη μολδοβλαχία.. οι Γεωργάκης Ολύμπιος, Σάββας Καμινάρης, Ιωάννης Φαρμάκης Αθανάσιος Τουφεξής και άλλοι πολλοί.. να ξεκινησουν και εκεί τις πολεμικες ενεργειες..

----
----

Η αλλαγη πλανου, λιγο πριν το πρωτο αιμα.

-----
-----

Αλλά ο πρίγκιπας ειδοποιήθηκε ότι οι Τούρκοι κατόπιν προδοσίας άρχισαν να υποπτεύονται.. Συγχρόνως έμαθε ότι ο Δημήτριος Υπατρός που είχε σταλεί πριν λίγο καιρό στη Νάουσα φονεύθηκε.. Ψιθυρίζοταν πως ο Αριστείδης Παπάς συνελήφθη στο Αδα-Καλε της Κραϊοβας από τους Τούρκους..
Άλλαξε το σχέδιο για να σύρει όλη την προσοχή των Τούρκων στα μέρη του Δούναβη ώστε να μείνουν οι τόποι της Ελλάδας με μικρές στρατιωτικες εχθρικες δυνάμεις..

Ο Υψηλάντης αποφάσισε να περάσει στη Μολδοβλαχία.. όπου ο ηγεμόνας Μιχαήλ Σούτσος ήταν πρόθυμος να συνενωθεί μαζί του και να ξεκινήσει από κει την επανάσταση..

Ο πρίγκιπας αναχώρησε από το Κισνοβιο το απόγευμα της 21ης Φεβρουαρίου του 1821 μαζί με τους με τους αδελφούς του Νικόλαο και Γεώργιο,τον Γιώργο Κατακουζηνό και κάποιους άλλους.. Εφτασαν στο Ιάσιο στις 22 του μηνος..
Τον Αναγνωστόπουλο τον άφησε στο Κισνοβιο καθώς δεν τον εμπιστευοταν..

Στην Κωνσταντινούπολη ο Παναγιώτης Σέκερης προδόθηκε από ένα φίλο του Γαλάτη στους Τούρκους.. Είχε φτάσει η είδηση της προετοιμασίας της Επανάστασης..
Και πάνω που τον είχαν καλέσει στην Οθωμανική Πόρτα για εξηγήσεις μόλις που σώθηκε.. και χωρίς να έχει καθόλου χρήματα (ο άλλοτε πάμπλουτος Σέκερης) μπηκε σε ένα πλοίο για την Οδησσό.. Αφησε πίσω του όμως την οικογένειά του σε τρομερούς κινδύνους..

Ο Ξανθος έστειλε στην Ελλάδα δια θαλάσσης τις προκήρυξεις του πολέμου.. με έναν δικό του άνθρωπο, τον κατηχημενο στην Εταιρεία Σταμάτιο Δουκάκη, έμπορο, που είχε βρεθεί στο Ισμαήλ.. Κατάφερε στο τελος και εφτάσε..
Και άρχισε τότε η επανάσταση στην Πελοπόννησο αλλά και σε άλλα μέρη..

Πρέπει να σημειωθεί ότι η επανάσταση στην Πελοπόννησο ενθαρρύνθηκε από τους προεστούς, από τους κτηματίες και τους εμπόρους.. οι οποίοι πρώτοι πήραν τα όπλα..
Καθώς και απο ολους σχεδόν που άνηκαν στο Ιερατείο.. χωρις τους οποίους, ο λαός από μόνος του δεν θα μπορούσε να ξεσηκωθεί..
Στα νησιά και στη Ρούμελη όμως τουναντίον ο λαός και οι καπετάνιοι επαναστάτησαν αρχικώς.. και υποχρέωσαν τους προεστούς να ακολουθήσουν..

----
-----

Ο αδελφος του πριγκηπα.

------
------

Λιγες μέρες μετά αφού έφυγε ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης από το Κισνοβιο ηρθε και ο αδερφός του Δημήτριος, που ετοιμαζόταν και αυτός να περάσει στη Μολδαβία..
Πρότεινε όμως ο αδερφός του Αλέξανδρος ότι ήταν ανάγκη ένας από την Υψηλαντικη οικογένεια να κατέβει στην Ελλάδα για να εγκάρδιωσει τους Έλληνες επαναστάτες.. Ετσι συμβούλευσε να πάει αυτός..

Αφού πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις ο πρίγκιπας Δημήτριος, αποφάσισε να πάει πρώτα στην Οδησσό για να εξαργυρώσει μερικές ομολογίες αξίας 800.000 γροσίων.. και να πουλήσει ή να ενεχυριάσει μερικά διαμαντικά..
Στην Οδησσό όμως οι έφοροι δεν θέλησαν να εξαργυρώσουν τις ομολογίες, φοβούμενοι πως η επανάσταση θα αποτύχει και δεν θα έπαιρναν τα χρήματά τους..
Τα διαμαντικα όμως τα ενεχυριάσε και πήρε 36.000 ρούβλια.. Ακόμη έλαβε 40.000 ρούβλια για ένα χρόνο για τα οποία μπήκε εγγυήτρια η μητέρα του..
Από δωρεές των ομογενών βρέθηκαν ακόμη 18.000 ρούβλια..

Από το Κισνοβιο αναχώρησαν για την Ελλάδα οι Αλέξανδρος Κατακουζηνός, Μιχαήλ Μιχάλογλου, Γρηγόριος Σάλας, Χρήστος Πεταλάς και άλλοι, οι οποίοι θα περίμεναν τον πρίγκιπα Δημήτριο στην Τεργέστη, όπως και έγινε..

Στο Γαλάτσι και στον Προυθο.. μαζεύτηκαν πολλοί ομογενείς, οι οποίοι σύστησαν στρατιωτικό σώμα, για να περάσουνε στο Ελληνικό στρατόπεδο της Βλαχίας, όπου βρισκόταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.. Κατάφεραν και κυρίευσαν 14 τουρκικά πλοία τα οποία πήγαιναν δια μέσου του Δουναβεως στο Γαλάτσι..

Ταυτόχρονα αποφασίστηκε να πάει ο Ξανθός στο Ισμαήλ, για να εφοδιάσει τους στρατιώτες και τα πλοία και μετα να εκπλευσουν στα δυτικά παράλια της Μαύρης Θάλασσης..
Και να περιμένει εκεί για να παραλάβει χρήματα τα οποία θα έστελνε ο Ταιγανρόκ Βαρβάκης με τους εφόρους της Οδησσού..

Ο Δημήτριος Υψηλάντης αναχώρησε από το Κισνοβιο στις 13 Απριλίου παίρνοντας μαζί του τον Αναγνωστόπουλο και το γιατρό Γεώργιο Τυπαλδο..

----
-----

Ο αντιπερισπασμος και η θυσια των Ιερολοχιτων.

-----
------

Από τις από τις συνεισφορές των Εταιριστων της Μόσχας ο Ξανθος αγόρασε όσα άρματα μπορούσε, αρκετά βαρέλια με πυρίτιδα και 19 πυροβόλα κανόνια απο τον Στρατηγο Τουσκωφ.. με τα οποία εφοδίασε τους στρατιώτες στο Γαλάτσι και στον Προυθο..
Ακολούθησαν κι άλλοι πολλοί από διάφορα μέρη της Ρωσίας αλλά και Βούλγαροι.. στους οποίους έδωσε και χρήματα να δωροδοκήσουν τους Κοζάκους που φύλαγαν τις όχθες του Προυθου για να παραβλέψουν τη διάβαση τους στη Μολδαβία...

Ταυτόχρονα έστειλε εκεί και τον Γεώργιο Κατακουζηνό, ο οποίος κατάφερε και πήρε χρηματική βοήθεια 3.000 ολλανδικων φλωριων, 7.000 γρόσια και από συναλλαγματικη 12.000 φιορινια Αυγουστής (νόμισμα της φλωρεντίας)..

Ο Βαρβάκης έστειλε τα χρήματα που είχε υποσχεθεί με τον Αντώνη Κομιζοπούλο στο Λιβορνο.. για να αγοράσουν πολεμοφόδια τα οποία τα έστειλαν στην Ελλάδα...

Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης στάθηκε άτυχος καθώς η κυβερνηση της Αυστρίας τον φυλάκισε μαζί με τους δύο αδερφούς του Νικόλαο και Γεώργιο ,τον Γεώργιο Λασσάνη, τον Γεράσιμο Ορφανό και τον Πολωνό Γαρνοφσκι..

Το καλοκαίρι του 1821 ο Ελληνικός στρατός της Βλαχίας είχε διαλυθεί..
Ο Ξανθος περισυνέλλεξε αρκετούς από τα μέρη της Τρανσυλβανίας της Ουγγαρίας, τους οποίους βοήθησε χρηματικά και τους έστειλε από την Ανκόνα και αυτούς στην Ελλάδα..

Μετά από αυτά ο Ξανθος μαζί με τον Τσακάλωφ κατέβηκαν και αυτοί στην Πελοπόννησο.. Πήγαν στην Τριπολιτσά, συνάντησαν τον Δημήτριο Υψηλάντη και προσπαθούσαν να βοηθήσουν και αυτοί όσο μπορούσαν..
ο Ξανθος διορίστηκε δε και μέλος μιας επιτροπής..

-----
-----

Αξιον και δικαιον.

-----
------

Πολλοί Ευρωπαίοι αλλά και ομογενείς είχαν την πεποιθηση, ότι το ελληνικό Εθνος δεν ήταν ακόμα αρκετά φωτισμένο και ώριμο για να ζητήσει την ελευθερία του.. αλλά έπρεπε να περιμένει κι άλλο να φωτιστει αρκούντως.. και άλλη ευνοϊκότερη περίσταση..
Αλλά όταν οι Ελληνες ευρισκοντο στην πιο απάνθρωπη τυραννια.. αυτήν τον αμαθεστατων και άγριων Τούρκων, θα μπορουσε να φωτιστεί κι άλλο;

οι Ισπανοί όταν υποδουλώθηκαν απο τους Μωαμεθανους κατέβηκαν από τα βουνά της Αστουριας υπό την αρχηγία του Πελαγιου και επαναστάτησαν..
Οπως και άλλα έθνη υποδουλωμενα.. οι Ολλανδοί υπό τις οδηγίες του πρίγκιπα Γουλιέλμου του Σιωπηλου.. οι Ελβετοί και άλλοι..
Ηταν αυτοι πιο φωτισμένοι και πιο ικανοί από τους Έλληνες; Ας διαβάσει οποιος θέλει την ιστορία αυτών και άλλων Εθνών.. και τότε θα καταλάβει πολύ καλά ότι οι Έλληνες.. ηταν Άξιον και Δίκαιον να επαναστατήσουν.. και αν οι εξωτερικοί και εσωτερικοί πειρασμοι δεν τους ενοχλούσαν, τότε θα ήταν ακόμα πιο ευτυχισμένοι και πιο ήσυχοι σήμερα..

-----
------

Οι προαγγελοι της Φιλικης Εταιρειας.

-----
-----

Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία της Επανάστασης του 1821.. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της Ρωσσίας, και σύμφωνα με τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, τον Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ..

Η αρχική ιδέα για την επανάσταση των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής κατά της τουρκικής τυραννίας οφείλεται στον εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή, οποίος ίδρυσε στη Βιέννη την «Εταιρεία των καλών εξαδέλφων». Επιφανειακός σκοπός της ήταν η συναδέλφωση των λαών, που ζούσαν κάτω από την τουρκική εξουσία. Πραγματικά όμως ο Ρήγας αποσκοπούσε σε γενική εξέγερση της Βαλκανικής. Στην προσπάθειά του αυτή είχε μυήσει, εκτός από τους Ελληνες ή χριστιανούς άλλων εθνοτήτων.. και τον τοπάρχη του Βιδινίου Οσμάν Πασά Πασβάνογλου. Μερικοί υποστηρίζουν ότι βρισκόταν σε συνεννόηση και με τον Ναπολέοντα, αλλά αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Πάντως ο Ρήγας κυκλοφόρησε προκηρύξεις, τύπωσε προπαγανδιστικά βιβλία, καθώς και την περίφημη «Χάρτα».  Τελικά  όμως έπεσε στα δίχτυα του διαβόητου αρχικαγγελάριου της Αυστρίας  Μέττερνιχ, οποίος τον παρέδωσε στον πασά του Βελιγραδίου. Και εκείνος, στις 11 Ιουνίου του 1798, τον στραγγάλισε καθώς και τους συντρόφους του και πέταξε τα πτώματά τους στα νερά του Σαύου..

 Το 1809 ιδρύεται στο Παρίσι το Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον, από τον Θεσσαλονικέα λόγιο
 Γρηγόριο Ζαλύκη, ενώ ανάμεσα στα μέλη του είναι και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, μετέπειτα ιδρυτικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Συγκροτείται τυπικά ως εταιρεία μελέτης του αρχαιοελληνικού 
πολιτισμού, στην ουσία όμως σκοπός είναι η απελευθέρωση της Ελλάδας.. Για την παράνομη δράση της η οργάνωση υιοθετεί τους κανόνες των Καρμπονάρων και των Ελευθεροτεκτόνων..
Από το 1815, όμως, άρχισε να παρακμάζει, καθώς η συντριβή του Ναπολέοντα έσβησε όποια όνειρα είχαν να τους βοηθήσει.

Μια αλλη προσπάθεια ξεκίνησε στην Αθήνα, με την έμμεση υποστήριξη της Αγγλίας, το 1813. Ιδρύθηκε τότε η «Φιλόμουσος Εταιρεία», με κεντρικό σκοπό την καλλιέργεια του ελληνικού πνεύματος των νέων, την έκδοση βιβλίων, τη βοήθεια φτωχών σπουδαστών κ.λπ. Μόνο που αυτή η οργάνωση ποτέ δεν απέκτησε λαϊκό έρεισμα, καθώς κινείτο σε κύκλους λογίων και διπλωματών..

Άλλη παρόμοια μυστική οργάνωση ήταν η «Εταιρεία του Φοίνικος» στην οποία ανήκαν αρχικά οι Σκουφάς και Ξάνθος. Κατά μία άποψη μάλιστα από αυτή προήλθε η Φιλική Εταιρεία..

 Συμβολικά είχε οριστεί η 14η Σεπτεμβρίου, επέτειος της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, ως ημέρα ίδρυσής της Φιλικης Εταιρειας..
Οι ηλικιες των ιδρυτων το 1814 ηταν: Του Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, τουΕμμανουήλ Ξάνθου, 42 χρόνων και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων.. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών και του εταιρισμού. Ο Σκουφάς είχε ιδιαίτερες επαφές με τον Κωνσταντίνο Ράδο, ο οποίος ήταν μυημένος στον Καρμποναρισμό. Ο Ξάνθος είχε μυηθεί σε τεκτονική Στοά της Λευκάδας («Εταιρεία των Ελεύθερων Κτιστών», της Αγίας Μαύρας), ενώ ο Τσακάλωφ είχε υπάρξει ιδρυτικό μέλος μιας Φιλανθρώπου Εταιρείας και γνώριζε την οργάνωση του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου..

----
------

"..δια να ενεργήσωσι μόνοι των.."

-----
------

Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας.. δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων"

Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814-1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30.
Πολυ σημαντικο για τη ταχύτατη ανάπτυξη και τη μελλοντική εξάπλωση της εταιρείας αποτέλεσε η μεταφορά της έδρας της από την Οδησσό στην Κωνσταντινούπολη το 1818.. Απο τοτε σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα..μέλη της. Από αυτά τα 911 είναι γνωστού επαγγέλματος:
Έμποροι 445, Εμποροϋπάλληλοι 10, Πλοίαρχοι ή πλοιοκτήτες 24, Δικηγόροι 13, Γιατροί 26, Δάσκαλοι 51, Φοιτητές 6, Υπάλληλοι και Γραμματείς 21, Προεστοί 111, Κληρικοί 85 (Από αυτούς Πατριάρχες 2 και Μητροπολίτες 17), Στρατιωτικοί 78, Αγρότες 6, Βιοτέχνες 7, Ναυτικοί 28. 

Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες..

Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι Υδραίοι
 μεγαλοκαραβοκύρηδες 
Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά..

-----
-----

Η Αορατος Αρχη και οι Αποστολοι.

-----
------

Η ηγετική της ομάδα απεκαλείτο «η Αόρατος Αρχή» και περιβλήθηκε από την πρώτη στιγμή με τέτοια μυστική αίγλη, ώστε να πιστεύεται ότι συμμετείχαν σε αυτήν πολλές σημαντικές προσωπικότητες, όχι μόνον Έλληνες μα και ξένοι, όπως ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας. Στην πραγματικότητα, τον πρώτο καιρό ήταν μόνο οι τρεις ιδρυτές της. Κατόπιν, από το 1815 έως το 1818, προστέθηκαν άλλοι πέντε και μετά το θάνατο του Σκουφά προστέθηκαν άλλοι τρεις.

Το 1818, η Αόρατη Αρχή μετονομάστηκε σε «Αρχή των Δώδεκα Αποστόλων» και κάθε Απόστολος επωμίστηκε την ευθύνη μιας μεγάλης περιφέρειας. Οι Aπόστολοι της Φιλικής Εταιρείας ήταν δώδεκα και ορίστηκαν από τον Σκουφά, όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1818. Αυτοί ήταν οι ακόλουθοι:
-ο Γεωργάκης Ολύμπιος για τη Σερβία,
-ο Βατικιώτης για τη Βουλγαρία,
-ο Πεντεδέκας για τη Ρουμανία,
-ο Λουριώτης για την Ιταλία,
-ο Αναγνωσταράς για τα νησιά του Σαρωνικού,
-ο Χρυσοσπάθης για τη Μεσσηνία,
-ο Φαρμάκης για τη Μακεδονία και Θράκη,
-ο Κροκίδας για την Ήπειρο,
-ο Πελοπίδας για την Πελοπόννησο,
ο Υπατρος για την Αίγυπτο,
-ο Κατακάζης για τη Νότια Ρωσία και
-ο Κυρ. Καμαρηνός για τον Πετρόμπεη της Μάνης.

Η όλη δομή ήταν πυραμιδοειδής και στην κορυφή δέσποζε η «Αόρατος Αρχή». Κανείς δε γνώριζε ούτε είχε δικαίωμα να ρωτήσει ποιοι την αποτελούσαν. Οι εντολές της εκτελούνταν ασυζητητί, ενώ τα μέλη δεν είχαν δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις. Η Εταιρεία απεκαλείτο «Ναός»..

-----
-----

Στοματα.. ερμητικα κλειστα.

------
------

Οι Ιερείς ήταν επιφορτισμένοι με το έργο της μύησης στους δύο πρώτους βαθμούς. Όταν ο Ιερέας πλησίαζε κάποιον, σιγουρευόταν για τη φιλοπατρία του και τον κατηχούσε πλάγια στους σκοπούς της εταιρείας, οπότε το τελευταίο στάδιο ήταν να ορκιστεί.

Τότε τον πήγαινε σε κάποιον κληρικό.. κάτι καθόλου εύκολο αν ο παπας δεν ήταν ήδη μυημένος. Πήγαινε και έβρισκε τον ιερέα και του έλεγε ότι ήθελε να ορκίσει κάποιον για προσωπική τους υπόθεση, προκειμένου να διαπιστώσει ότι λέει την αλήθεια. Ο κληρικός φορούσε το πετραχήλι και έπαιρνε το Ευαγγέλιο, οπότε ο κατηχητής έπαιρνε παράμερα τον υποψήφιο και του υπαγόρευε ψιθυριστά τον «μικρό όρκο», τον οποίο έπρεπε να τον επαναλαμβάνει ο κατηχούμενος χαμηλόφωνα τρεις φορές.

«Ορκίζομαι εις το όνομα της αληθείας και της δικαιοσύνης, ενώπιον του Υπερτάτου Όντος, να φυλάξω, θυσιάζων και την ιδίαν μου ζωήν, υποφέρων και τα πλέον σκληρά βάσανα το μυστήριον, το οποίον θα μου εξηγηθεί και ότι θα αποκριθώ την αλήθειαν εις ό,τι ερωτηθώ».

Όταν γινόταν αυτό, τότε ο κατηχητής πλησίαζε τον υποψήφιο στον ιερέα και τον ρωτούσε:

«Είναι αληθινά, αδελφέ, αυτά που μου επανέλαβες τρεις φορές;»

«Είναι και θα είναι αληθινά και για την ασφάλειά τους ορκίζομαι στο Ευαγγέλιο», απαντούσε ο υποψήφιος. Την ίδια περίπου ερώτηση, έκανε και ο κληρικός και αφού έπαιρνε καταφατική απάντηση, τον όρκιζε στο Ευαγγέλιο, δίχως να γνωρίζει την ουσία της υπόθεσης»..

Από εκεί και μετά ο μυούμενος θεωρείτο νεοφώτιστο μέλος της Εταιρείας, ήταν δηλαδή Βλάμης, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Ο Φιλικός με το βαθμό του Ιερέα είχε αμέσως την υποχρέωση να του δείξει όλα τα σημάδια αναγνώρισης μεταξύ των Βλάμηδων. Τόσο οι Βλάμηδες όσο και οι Συστημένοι αγνοούσαν τους επαναστατικούς σκοπούς της οργάνωσης. Ήξεραν μόνο πως υπήρχε μια Εταιρεία που πασχίζει για το γενικό καλό του έθνους, η οποία συμπεριελάμβανε στους κόλπους της και σημαντικά πρόσωπα. Κάτι τέτοιο διαδιδόταν σκόπιμα, για να τονώνεται το ηθικό των μελών αφενός και αφετέρου για να γίνεται ευκολότερα ο προσηλυτισμός..

Από τη μυητική βαθμίδα των Συστημένων αναδεικνύονταν όσοι επρόκειτο να περάσουν στην επόμενη, εκείνη των Ιερέων. Προηγείτο λεπτομερής παρακολούθηση του χαρακτήρα τους και δοκιμαζόταν ο βαθμός αφοσίωσής τους στην υπόθεση της ελευθερίας. Όποιος κρινόταν ώριμος να προχωρήσει στο βαθμό του Ιερέα, τον αναλάμβανε ο μυητής. Kατ' αρχάς διεξαγόταν ένας σημαντικός διάλογος ανάμεσά τους, κατά τη διάρκεια του οποίου ο μυητής του έθετε καίριες ερωτήσεις για τη σχέση του με τη Φιλική Εταιρεία, για το ότι μπορούσε να χάσει και τη ζωή του για τα ιδεώδη της, για το πόσο αισθανόταν έτοιμος και ικανός να προχωρήσει. Εάν οι απαντήσεις ήταν ικανοποιητικές, του ανακοίνωνε ότι επρόκειτο να περάσει στη βαθμίδα των Ιερέων και χώριζαν για να ξανασυναντηθούν την επόμενη νύχτα.

Ο υποψήφιος έφερνε ένα μικρό κίτρινο κερί που του είχε ζητηθεί από πριν και πήγαιναν σ' ένα ασφαλές σπίτι. Εκεί ο μυητής έπαιρνε ένα εικόνισμα και το έστηνε στο τραπέζι. Μπροστά από το εικόνισμα άναβαν το κερί. Μέσα στην επιβλητική ατμόσφαιρα του μισοσκόταδου ο μυητής τον ρωτούσε με επισημότητα για τελευταία φορά:

«Μήπως δεν στοχάζεσαι τον εαυτόν σου εις αρκετήν δύναμην; Έχεις ακόμη καιρό να παραιτηθείς.. Από τον δεσμόν όπου εμβαίνεις μόνον o θάνατος θα ημπορεί να σε λυτρώσει! Σε ολίγoν κάθε μεταμέλειά σου θα είναι ασυγχώρητος!»

«Το εστοχάστηκα και στέργω», έπρεπε να είναι η απάντηση από τον υποψήφιο και εάν την έδινε, τότε συνεχιζόταν η μυητική διαδικασία.

Αμέσως μετά ο μυητής έπαιρνε το κερί και το έδινε στον υποψήφιο που το κρατούσε με το αριστερό χέρι, ενώ γονάτιζαν και οι δύο, έκαναν το σταυρό τους και ασπάζονταν την εικόνα. Σε αυτή τη θέση ο μυητής διάβαζε το «τον μεγάλο όρκο" και ο μυούμενος τον επαναλάμβανε με κάθε σεβασμό της ιερής εκείνης στιγμής..

-----
-----

Ο ορκος.. χωρις γυρισμο.

-----
-----

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.

Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.
Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον
Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.

Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ΄ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα.

Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός.

Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς ! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Με το πέρας του όρκου ο μυητής ακουμπούσε το δεξί του χέρι στον ώμο του μυούμενου και δήλωνε με κάθε επισημότητα:

«Ενώπιον του αοράτου και πανταχού παρόντος αληθινού Θεού, του καθ' αυτό δικαίου, του εκδικούντος την παράβασιν και παιδεύοντος την κακίαν, καθιερώνω κατά τους κανόνας της Φιλικής Εταιρείας τον (ονοματεπώνυμο) εκ πατρίδος (τόπος καταγωγής), ετών (ηλικία) και επαγγέλματος (τάδε) και δέχομαι τούτον ιερέα, καθώς εδέχθην τούτον εις την Εταιρείαν των Φιλικών».

Το κερί έσβηνε και φυλασσόταν ευλαβικά, ενώ από εκείνη τη στιγμή ο μυημένος ήταν Ιερέας της Φιλικής. Την επόμενη μέρα του δείχνονταν τα σημάδια αναγνώρισης. Την τρίτη ημέρα έπρεπε να αποστηθίσει τον μυστικό κώδικα της οργάνωσης, ενώ την τέταρτη μέρα απαντούσε σε ένα προκαθορισμένο ερωτηματολόγιο. Τέλος, ο νέος Ιερέας συνεισέφερε ένα χρηματικό ποσό για τους σκοπούς της οργάνωσης, που συνοδευόταν από ένα γράμμα, το οποίο στη συνθηματική γλώσσα απεκαλείτο αφιερωτικό. Σε αυτό το γράμμα ο μυητής χάραζε στην κορυφή το δικό του μυστικό σήμα αφιέρωσης και δίπλα το μυστικό σήμα καθιέρωσης του Ιερέα, που στο εξής αποτελούσε τη συμβολική του υπογραφή. Παραδινόταν, επίσης, στον Ιερέα ένα γράμμα που πάντα είχε μαζί του και στη μυστική γλώσσα των Φιλικών ονομαζόταν γράμμα υπεροχής. Όταν ένας Ιερέας συναντούσε κάποιον Συστημένο και έκαναν τα σημεία αναγνώρισης, ο δεύτερος ήταν υποχρεωμένος να δείξει το συστατικό του γράμμα εάν το ζητούσε ο πρώτος, αρκεί αυτός να έδειχνε από μακριά το γράμμα υπεροχής. Προκειμένου να διαφυλάσσονται τα στεγανά της «Αόρατης Αρχής», κανείς νεοφώτιστος Ιερέας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει απευθείας με αυτήν, παρά μόνο μέσω του μυητή του.

Αυτή η πυραμιδοειδής δομή ήταν που διαφύλαξε μέχρι τέλους και διατήρησε αλώβητη τη Φιλική Εταιρεία.

Έτσι, ο νέος Ιερέας ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το έργο της διαφώτισης και της στρατολόγησης νέων μελών, εφόσον έδινε έναν τελικό όρκο, στον οποίο ορκιζόταν ότι πάντοτε θα διακήρυσσε τα ιδεώδη της οργάνωσης.

-----
-----

Οι καλοι Ποιμενες.

-----
------

Η ανώτατη βαθμίδα μύησης στη Φιλική Εταιρεία ήταν οι Ποιμένες, οι οποίοι στρατολογούνταν από τις τάξεις των Ιερέων. Κατά την τελετή μύησής τους οι υποψήφιοι Ποιμένες έφερναν μαζί το κερί της προηγούμενης μύησής τους και για άλλη μια φορά έδιναν μέγα όρκο εμπρός στο εικόνισμα ότι θα τηρούν αυστηρά τα καθήκοντά τους, ότι δε θα δέχονται στις τάξεις τους άσωτους ή φιλάργυρους και ότι δεν πρόκειται για κανένα λόγο να μαρτυρούν το βαθμό τους. Συνέτασσαν και αυτοί ένα αφιερωτικό γράμμα προς την «Αόρατο Αρχή», στο οποίο χαράσσονταν διαφορετικά σύμβολα. Επίσης, διαφορετικό κώδικα είχε και το γράμμα που έφεραν μαζί τους. Σε καμιά βαθμίδα δεν υπήρχε δυνατότητα λήψης αποφάσεων, ούτε επιτρεπόταν να συσκέπτονται και να συνεδριάζουν. Υπάκουαν ασυζητητί στις εντολές της ηγεσίας.

 Υπυρχαν αυστηρα φυλαγμενοι καταλογοι.. οπου σε κάθε Φιλικό αναγράφονται όσα στοιχεία περιέχονται και εις τα αφιερωτικά. Ήτοι:
α' το όνομα και επώνυμον,
β' η πατρίς,
γ' το επάγγελμα,
δ' η ηλικία,
ε' ο κατηχητής,
στ' η προσφορά,
ζ' ο χρόνος και ο τόπος της μυήσεως,
η' η διεύθυνσις του αφιερωτικού,
θ' το σήμα αφιερώσεως και καθιερώσεως.

-----
-----

Οι κωδικες των Γραικων.

------
------

Στο καταστατικό της μυστικής οργάνωσης ορίζεται ότι:
‘’Η εταιρεία συνίσταται από καθ' αυτό Γραικούς φιλοπάτριδας και ονομάζεται Εταιρεία των Φιλικών. Ο σκοπός αυτών είναι η καλυτέρευσις του ιδίου έθνους και αν ο θεός το συγχωρήσει η ελευθερία των. ‘’  
Οι Φιλικοί καθιέρωσαν κρυπτογραφική χρήση του αλφάβητου για να μην μπορούν να τους ανακαλύψουν στην αλληλογραφία τους.
Αρχικά, οι Φιλικοί χρησιμοποίησαν το γνωστό αλφάβητο, όμως τα γράμματα είχαν διαφορετική φωνητική αξία. Τα γράμματα Η και Υ εκλείπουν από το αλφάβητό τους, ενώ τα αντικαθιστούσε το γράμμα Ι. Επομένως, η αποκρυπτογράφησή τους καθίστανται πιο πολύπλοκη. Ακόμη, ο φθόγγος ΟΥ αντικαθίστανται από το Ω που ταυτίζονταν με τον αριθμό 8 και ίσχυε για το γράμμα Ο. Τα γράμματα Ξ και Ψ τα αντικαθιστούσαν με τα γράμματα ΚΣ και ΠΣ αντίστοιχα.

Ένα κρυπτογραφημένο αλφάβητο από μόνο του δεν φαντάζει αρκετό, προκειμένου να διατηρήσουν την κρυφή τους ταυτότητα. Έτσι, τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας είχαν υιοθετήσει μια σειρά από κωδικές ονομασίες για πρόσωπα, τοποθεσίες, καθώς και για ζητήματα, που συσχετίζονταν με την εξέλιξη του αγώνα..

Για τα κύρια ονόματα των στελεχών της Εταιρίας είχαν γράμματα συνθηματικά :
Για τον Αθαν. Τσακάλωφ  ΑΒ,
για τον Νικ. Σκουφά   ΑΓ,
για τον Νικόλαο Γαλάτη ΑΔ ,
για τον Αντώνιο  Κομιζόπουλο  ΑΕ
για τον Εμμανουήλ  Ξάνθο  ΑΖ,
για τον Αθανάσιο  Σέκερη ΑΗ,
για τον  Άνθιμο Γαζή   ΑΘ,
για τον Παναγιώτη  Αναγνωστόπουλο ΑΙ,
για τον Παναγιώτη  Σέκερη  ΑΚ,
για τον Γρηγόριο Δικαίο  ΑΜ, για τον Νικολαο Πατσιμαδη ΑΞ και για τον Αλεξανδρο Υψηλαντη ΑΡ (πηρε και το κωδικο ονομα "Καλός" ως αρχηγος)..

Όσον αφορά την προφορική επικοινωνία μεταξύ τους, όταν δύο άτομα συναντιόντουσαν και ήθελαν να μάθουν αν και οι δύο ήταν μυημένοι στην Φιλική Εταιρεία, ο ένας έβαζε την αριστερή παλάμη του μέσα στη δεξιά και έκανε πως έπλενε τα χέρια του. Ο άλλος όφειλε γρήγορα να βάλει τα δύο δάχτυλα του δεξιού χεριού μέσα στην αριστερή παλάμη. Στη συνέχεια, αν ήθελαν να συζητήσουν για ζητήματα που αφορούσαν την οργάνωση, όφειλε ο ένας να βάλει τα δύο δάχτυλα του δεξιού χεριού στην αριστερή του παλάμη, να πιάσει και τα δύο χέρια του άλλου και να τον ρωτήσει αν έχει κανένα τσιμπούκι. Ο άλλος θα πρέπει να απαντήσει «Τσιμπούκι; Όχι! Έχω, όμως, τσαρούχι»..

Επιπλέον, αν κάποιος ήθελε να πει κάτι σε κάποιον άλλον, έφερνε το δάχτυλο στο κάτω χείλος κάνοντας διακριτικά νόημα. Ο άλλος, προκειμένου να δείξει ότι αποτελούσε μέλος της εταιρείας, κινούσε το χέρι του προς το πτερύγιο του αυτιού του, έτσι ώστε να δηλώσει την προθυμία του να ακούσει. Μετά, πιάνονταν από τα χέρια με τον έναν να λέει ότι πολύ θα το επιθυμούσε και τον δεύτερο να απαντά ομοίως. Υπήρχαν σίγουρα και πάρα πολλά άλλα συνθηματικά, που δεν θα κινούσαν υποψίες και θα τους έκαναν να περνάνε απαρατήρητοι..

-----
-----

"Ή θα τη μυησεις.. ή θα τη σκοτωσεις".

-----
-----

Στη Σμύρνη κατοικούσε και ο γιατρός Μιχαήλ Ναύτης.. Όταν έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, στο σπίτι του γίνονταν συχνά συναντήσεις με υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης. Σε καμία όμως από αυτές τις συναντήσεις δεν επιτρεπόταν να συμμετέχει η σύζυγος του ιατρού, Κυριακή, ενώ ο Μιχαήλ δεν της εκμυστηρευόταν ποτέ το περιεχόμενο των συζητήσεων...
Στις αρχές του 1820, η Κυριακή Ναύτη ανησυχούσε μήπως ο άνδρας της είχε προβλήματα με τις τουρκικές αρχές. Ένα βράδυ αποφάσισε να μπει κρυφά στο γραφείο του. Σηκώθηκε, ξεκλείδωσε την πόρτα και άνοιξε τον χαρτοφύλακα του συζύγου της. Βρήκε χιλιάδες έγγραφα της Φιλικής Εταιρείας, τα περισσότερα από τα οποία όμως ήταν αποκρυπτογραφημένα. Μόλις ο Μιχαήλ Ναύτης αντίκρισε τη γυναίκα του τρομοκρατήθηκε.. Ο όρκος των Φιλικών ήταν μυστικός και μάλιστα ένα από τα άρθρα του έλεγε: «Ορκίζομαι να μην φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της Εταιρείας, μήτε να σταθώ κατ’ ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ ότι γνωρίζω περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου…» Την κλείδωσε σε ένα δωμάτιο και αμέσως ενημέρωσε τα υπόλοιπα μέλη της Φιλικής Εταιρείας που βρίσκονταν στη Σμύρνη. Όταν έφτασαν στο αρχοντικό του, ο Μιχαήλ Ναύτης της με δάκρυα τους είπε:
«Πάρτε το πιστόλι μου αυτό και θυσιάστε την, αν πρόκειται με τη θυσία αυτή να μη διακινδυνεύσει η πατρίδα. Ας θαφτεί το τρομερό μυστικό μαζί της. Την αγαπώ πολύ, γιατί είναι η μητέρα των παιδιών μου, μα πρώτα έρχεται το συμφέρον της Πατρίδας»..
Τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, βλέποντας ότι ο Ναύτης θα θυσίαζε ακόμη και τη γυναίκα του, αν έμπαινε εμπόδιο στην ελληνική επανάσταση, αποφάσισαν να μη σκοτώσουν την Κυριακή, αλλά να τη μυήσουν κι εκείνη στη Φιλική Εταιρία. Τον Μάρτιο του 1820, η γυναίκα από τη Σμύρνη ορκίστηκε στη μυστική οργάνωση.

Η Κυριακή Ναύτη έγινε έτσι η πρώτη, αλλά και η μοναδική γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Μαζί με τον σύζυγό της συνέβαλε, κυρίως οικονομικά, στην προετοιμασία του ελληνικού επαναστατικού αγώνα. Με δική της πρωτοβουλία, πραγματοποίησε μυστικούς εράνους στη μικρασιατική πόλη και τον Μάρτιο του 1821 έστειλε με ιστιοφόρο στη Μάνη σημαντικό αριθμό πολεμοφοδίων, τα οποία και παρέλαβε ο ηρωικός αρματολός Νικοτσάρας. Μια από τις πρώτες της αποστολές ως Φιλική ήταν η αποστολή 3.000 γροσιών στην υποδουλωμένη Ελλάδα, ενώ δεν δίστασε να πουλήσει τα κοσμήματα κι ένα μεγάλο μέρος της πατρικής της περιουσίας, για να ενισχύσει τον αγώνα για την ελευθερία..

-----
------

"Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

-----
------

Σε μια τοσο ακρα συνωμοτικη και σχεδον αποκρυφιστικη οργανωση.. και οπως τεκμαιρεται απο την συσταση της και απο μια απλη αναγνωση του Ορκου της.. ηταν σαφες πως πραξεις προδοσιας, ατιμιας, αμετροεπειας και ασυδοσιας.. προεβλεπαν την εσχατη ποινη.. Ποσω μαλλον οταν τα τελευταια χρονια τα μελη ειχαν φτασεις τις δεκαδες χιλιαδες και τα στεγανα ενδεχομενως παρουσιαζαν ρωγμες..
Δεν ελειψαν λοιπον (οπως συμβαινει σε μια συνωμοτικη Οργανωση που σεβεται τον εαυτο της).. ακομη και οι διαταγες για εκτελεσεις Φιλικων,που δεν κρατησαν την προσηκουσα σταση..

Νικολαος Γαλατης.

-Για τον Νικολαο Γαλατη, γραψαμε και πιο πανω..
Ητςν ένα χαρισματικό άτομο, υπήρξε ομως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, η οποία όμως συνέβαλε με την τόλμη και τον ενθουσιασμό της τα μέγιστα στην Εταιρεία (αύξησε θεαματικά όχι μόνον τον αριθμό των μελών της αλλά και τα εισοδήματά της από εισφορές, κάτι καίριας σημασίας για τον διοργανούμενο επαναστατικό αγώνα). Εντούτοις του καταμαρτυρούσαν σπατάλες -ενδεχομένως και ατασθαλίες με το ταμείο της Εταρείας- καθώς και αλαζονική συμπεριφορά και φιλαρχία.. Πιθανόν να ήθελε να παραγκωνίσει ακόμα και τον Καποδίστρια παρουσιαζόμενος στον τσάρο Αλέξανδρο ως άνθρωπός του στην Ελλάδα..
Τον σκότωσαν δύο μέλη της Εταιρείας με το αιτιολογικό ότι είχε καταστεί επικίνδυνος και, συγκεκριμένα, επικαλέσθηκαν ότι εκβίαζε πως αν δεν του παρέδιδαν την ηγεσία, θα κατέδιδε τους πάντες στον Χαλέτ Εφέντη (σημαντικό παράγοντα του Οθωμανικού κράτους), στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την απειλής αυτή, ανέλαβαν την εξόντωσή του ο Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο Μανιάτης Παναγιώτης Δημητρόπουλος ή Δημητρακόπουλος. Τον παρέσυραν στην Ερμιόνη δήθεν για αρχαιολογική εκδρομή και εκεί, ενώ ο Τσακάλωφ παρακολουθούσε από μικρή απόσταση, ο Δημητρόπουλος πυροβόλησε τον Γαλάτη πισώπλατα. Καθώς πέθαινε απευθυνόμενος στο δολοφόνο του είπε:
«Αχ. Μ' εφάγατε. Τι σας έκαμα;»
Ο Δημητρόπουλος φέρεται να του απάντησε:
«Δεν είχαμε άλλο τρόπο να γλιτώσομε από την ανοικονόμητον κακίαν σου»

-Κυριακος Καμαρηνος.

Ήταν έμπορος στην Κωνσταντινούπολη και τη Μολδαβία. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Ιουλίου 1818. Λίγο αργότερα, ονομάστηκε απόστολος της Εταιρείας, με ειδική αποστολή τη μύηση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, η οποία έγινε στις 2/8/1818.. Αργότερα, ο Καμαρηνός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1820, ο Μαυρομιχάλης με γράμμα του ζήτησε να πάει στον Καποδίστρια για να εξασφαλίσει οικονομική βοήθεια για τον Αγώνα.
Αν και δεν είχε εξουσιοδότηση από την Αρχή της Εταιρείας και στην Οδησσό οι μεγαλέμποροι και Φιλικοί Ηλίας Μάνεσης και Γιάννης Αμβροσίου προσπάθησαν να τον εμποδίσουν, ο Καμαρηνός έφτασε στην Πετρούπολη. Ο Καποδίστριας, τον οποίο συνάντησε, δεν τον βοήθησε και έπειτα ο Καμαρηνός πήγε στη Βεσαραβία, όπου συνάντησε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Από αυτόν ζήτησε 2.000.000 γρόσια για την εξέγερση της Μάνης. Το ποσό αυτό όμως δεν μπορούσε να διατεθεί. Ο Καμαρηνός άρχισε να συκοφαντεί τον Υψηλάντη και να απειλεί ότι θα διαδώσει στον Μοριά τις αδυναμίες της Εταιρείας και ότι ο Καποδίστριας αποδοκίμαζε τον ένοπλο αγώνα. Κάτι τέτοιο θα ματαίωνε την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Έτσι, οι άλλοι Φιλικοί αποφάσισαν τη δολοφονία του. Στα τέλη του 1820, λοιπόν, καθώς ο Καμαρηνός περνούσε με ένα ποταμόπλοιο τον Δούναβη, δολοφονήθηκε από τους Ευμορφόπουλο, Σφαέλλο, Καραβιά κ.ά.

Αλεξανδρος Σούτσος.

Ο ηγεμόνας της Βλαχίας Αλέξανδρος Σούτσος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και αρχικά τουλάχιστον έδειξε μεγάλο ζήλο. Στη συνέχεια όμως άλλαξε στάση και οι Φιλικοί φοβήθηκαν μήπως προδώσει τα μυστικά της οργάνωσης στους Τούρκους. Για τον λόγο αυτό, έδωσαν εντολή σε περισσότερο έμπιστους του περιβάλλοντός του να τον εκτελέσουν με όποιον τρόπο νόμιζαν..
Αυτοί έπεισαν τον προσωπικό του γιατρό Μιχαήλ Χρισταρή να νοθεύει, κάποια καυτηρίαση που του έκανε, με δηλητήριο. Το δηλητήριο με τον καιρό προκάλεσε γάγγραινα, που τον οδήγησε στον θάνατο στις αρχές του 1821.
Όταν βρισκόταν στα τελευταία του, οι δικοί του κάλεσαν τον φημισμένο γιατρό Δεπάλτο και αφού τον εξέτασε, τους είπε: 
«Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, γιατί τον θάνατο του τον προετοίμαζαν από καιρό άλλοι»..

Ασημακης Θεοδωρου.

Ο Ασημάκης Θεοδώρου καταγόταν από τη Ζάτουνα της Αρκαδίας. Πριν την Επανάσταση ήταν γραμματικός του Ισμαήλ Πασίμπεη. Όταν ο Βελή πασάς απομακρύνθηκε από τη διοίκηση της Πελοποννήσου, ο Θεοδώρου πήγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη, όπου και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Αργότερα, πήγε στην Οδησσό και ζήτησε από τα εκεί μέλη της Εταιρείας ένα χρηματικό ποσό που δεν του δόθηκε.

Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και πρόδωσε στον ευνοούμενο του σουλτάνου Χαλέτ Εφέντη τα μυστικά της Εταιρείας και τα σχέδιά της για κατάληψη του οθωμανικού στόλου και αιχμαλωσία του σουλτάνου (αρχές του 1821). Τα ηγετικά κλιμάκια της Εταιρείας, με τη βοήθεια της Κωνσταντινουπολίτισσας Μαριγώς Ζαραφοπούλα, έμαθαν για την προδοσία του Θεοδώρου και λεπτομέρειες για το τι ακριβώς έγινε. Στα μέσα Φεβρουαρίου 1821, έγινε αποτυχημένη προσπάθεια να δολοφονηθεί.

Ο αδίστακτος Θεοδώρου συνέχιζε το επαίσχυντο έργο της προδοσίας του, ακόμα και μετά την κήρυξη της Επανάστασης, έχοντας γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνος. «Έδωσεν εις την τουρκικήν εξουσίαν σχέδια διάφορα, ολεθριότερον των οποίων ήτο η ραδιουργηθείσα ενοχοποίησις πολλών σημαντικών Ελλήνων...», γράφει χαρακτηριστικά ο Ιωάννης Φιλήμων.

Παρά τις πολύτιμες πληροφορίες που τους έδινε, οι Τούρκοι φαίνεται ότι δεν του είχαν εμπιστοσύνη.. προλαβαν τους Φιλικους που ειχαν διαταγη να τον εκτελεσουν.. και τελικά τον αποκεφάλισαν πρωτοι αυτοι(1822)..

Διογος.

Ο Διόγος (αγνώστου ονόματος) ήταν Ζακυνθινός κρεοπώλης. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έφτασε ως τον βαθμό του «Συστημένου». Το 1820 όμως ήρθε σε ρήξη με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που είχε εξοριστεί στη Ζάκυνθο και ασχολούνταν με το ζωεμπόριο.

Για λόγους εκδίκησης, πήγε στην Πρέβεζα και πρόδωσε στον Αλή πασά όσα γνώριζε για τη Φιλική Εταιρεία. Κατονόμασε μάλιστα ως μέλος της τον Αλεξάκη Βλαχόπουλο. Ο Βλαχόπουλος, που όντως ήταν Φιλικός, ανακρίθηκε από τον Αλή πασά κατ’ ιδίαν, ωστόσο αρνήθηκε κάθε κατηγορία και κατάφερε τελικά να γλιτώσει.

O Αλή πασάς, στην προσπάθειά του να εξευμενίσει τον σουλτάνο, καθώς είχε πέσει στη δυσμένειά του, έστειλε έκθεση στην Κωνσταντινούπολη σχετικά με τα ελληνικά σχέδια. Η αντιζηλία, όμως, του Πασόρ Πεΐν και η έχθρα του Χαλετ Εφεντη προς τον Αλή πασά, είχαν ως αποτέλεσμα οι πληροφορίες αυτές να εκληφθούν από τον σουλτάνο ως παραπλανητικές.. Ο Διόγος, λίγο αργότερα, δολοφονήθηκε στα Γιάννενα
από Φιλικούς..


Δημητριος Τσολακογλους.

Ο Δημήτριος Τσολάκογλους ήταν πρόκριτος των Αγράφων στο τέλος του 18ου και στην αρχή του 19ου αιώνα και είχε ισχυρή επιρροή στην περιοχή. Η δράση του προκάλεσε την οργή και τη δυσμένεια του Αλή πασά, ο οποίος τον κράτησε όμηρο στα Γιάννενα από το 1817 ως το 1822.

Πιθανότατα εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Επέστρεψε στα Άγραφα και θέλοντας να ανακτήσει τα προνόμια που είχε χάσει, κατέδωσε στον Χουρσίτ πασά, ο οποίος περνούσε από τη Θεσσαλία για να πολεμήσει τον Αλή πασά.. τον αντίζηλό του, Γεώργιο Καβοστεργιόπουλο. Συγκεκριμένα, του αποκάλυψε ότι ο Καβοστεργιόπουλος και άλλα τρία μέλη της οικογένειάς του ήταν Φιλικοί. Ο Καβοστεργιόπουλος και άλλα εννιά μέλη της οικογένειάς του συλλαμβάνονται από τον Χουρσίτ πασά και αποκεφαλίζονται. Τρεις μήνες αργότερα, ο Τσολάκογλους κι ένας από τους γιους του βρεθηκαν νεκροι στη Λάρισα..

Κωνσταντινος Δουσιτσας.

Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο Κωνσταντίνος Δουσίτσας πρόδωσε στον Μεχμέτ Αλή τον δραστήριο Φιλικό Αντώνιο Πελοπίδα. Αρχικως ο Μεχμέτ Αλή αγνόησε τα όσα του είπε ο Δουσίτσας.. Ο Πελοπίδας ομως φυγαδεύθηκε γρηγορα στην Ελλάδα με τη βοήθεια του φίλου του, γιατρού Αντώνιου Ψαρρού..
Μετα απο λιγο καιρο.. ο Δουσιτσας, σαν να ανοιξε η γης και τον καταπιε, εξαφανιστηκε.. και κανεις δεν τον ξαναδε..

-----
------

Η παγιδα στα Χασια.

-----
-----

Ομως ειχαμε και μια τραγικη περιπτωση, οπου ενας σπουδαιος Φιλικος εχασε την ζωη του.. οχι γιατι προδωσε, αλλα απο μιαν ασυνεννοησια, μια παρεξηγηση..
Ο Δημητριος Υπατρος..
 
Ο Δημήτριος Ύπατρος (αναφέρεται και ως Ίπατρος) υπήρξε ένας από τους πλέον δραστήριους "αποστόλους" της Φιλικής Εταιρείας. Γεννήθηκε στο Μέτσοβο το 1788 περίπου και ήταν γιατρός. 

Υπηρέτησε στον αγγλικό στρατό στα Επτάνησα και το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνωσταρά. Μετά τη μύησή του, έφυγε για την Αίγυπτο, όπου κατήχησε τον Θεσσαλό έμπορο Κυριάκο Τασίκα (Απρίλιος 1819) και στη συνέχεια άλλους Θεσσαλούς και Ηπειρώτες εμπόρους. Ακολούθησε, το 1820, άλλη αποστολή του στην Αίγυπτο, την Κύπρο και το Λίβανο, κατά τη διάρκεια της οποίας συγκέντρωσε χρήματα για τους σκοπούς της Εταιρείας. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους βρέθηκε στο Ισμαήλι της Βεσαραβίας, όπου αποφασίστηκε η γρήγορη έναρξη της Επανάστασης..

Τον Δεκέμβριο του 1820 ο Ύπατρος πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισε τους : Αθανάσιος Σκανδαλίδη, Στέργιο Πολύδωρο, Χρύσανθο Πρωτοσύγκελο (Σιναΐτη), Κυριάκη Τουσίτσα, Αργυρό Ταρπουχτσή και Χριστόδουλο Μπαλάνο, στον οποίο παρέδωσε γράμματα από τον Εμμανουήλ Παππά, που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη.

Έφερε επίσης προκήρυξη και επιστολές του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους καπεταναίους του Ολύμπου (Γάτσο, Καρατάσο, Συρόπουλο κ.α.). Στη συνέχεια, ο Ύπατρος σκόπευε να κατευθυνθεί προς τα Γιάννενα, περνώντας από το Μέτσοβο.

Ο Κορνήλιος (όπως γράφει ο Φιλήμονας, πρόκειται πιθανότατα για τον Ζακυνθινό Φιλικό και γιατρό Αναστάσιο Κορνήλιο) τον σύστησε στον Πασόρ Πεΐν (Τούρκο στρατιωτικό αξιωματούχο στα Γιάννενα) και τον Δράμαλη (Μαχμούτ πασά), για να μπορέσει να επισκεφθεί τον Αλή πασά (εχθρος πλεον του Σουλτανου), με πρόσχημα ότι θα τον θανατώσει με δηλητήριο. Πραγματικός σκοπός του, όμως, ήταν να έρθει σε συνεννόηση με τον Αλή πασά για κοινή δράση εναντίον των Τούρκων..
Στη διαδρομή όμως, ο Ύπατρος πιάστηκε από άνδρες του Ναουσαίου προεστού Ζαφειράκη και οδηγήθηκε με τη βία σ’ αυτόν. Ο Ζαφειράκης βρισκόταν σε κόντρα με τον Σελίμ πασά για θέματα της Νάουσας και θεωρούσε τον Ύπατρο κατάσκοπό του! Στήριζε μάλιστα την παράλογη αυτή υποψία του στη φιλική σχέση του Ύπατρου με τον Μετσοβίτη Κοντογιάννη, έμπορο και υποστηρικτή των αντιπάλων του. 

Τελικά οι Ύπατρος και ο Κοντογιάννης συλλαμβάνονται απο τον Ζαφειρακη.. Τα έγγραφα που είχε μαζί του ο πρώτος διαβάζονται και ο καδής (Τούρκος ιεροδικαστής) της περιοχής στέλνει τον Ύπατρο φρουρούμενο στον Πασόρ Πεΐν στα Γιάννενα..

Καταλαβαίνοντας ο Ζαφειράκης την τεράστια ζημιά που πήγαινε να γίνει απο τη γκαφα του, έδωσε εντολή στους αρματολούς των Χασίων Βλαχαβαίους να στήσουν ενέδρα, να σκοτώσουν την τουρκική φρουρά και να σώσουν τον Ύπατρο και τα έγγραφα. Στην ενέδρα αυτή, δυστυχώς, σκοτώθηκε μόνο ο Δημήτριος Ύπατρος. Οι Τούρκοι γλιτώνουν και παραδίδουν τα έγγραφα στον Πασόρ Πεΐν, ο οποίος τα στέλνει στον σουλτάνο..

Ο Σουλτάνος έκρυψε τα έγγραφα από τον διερμηνέα του, Ιωάννη Καλλιμάχη, τον οποίο θεωρούσε ύποπτο για συνεργασία με τους ομοεθνείς του.
Όμως, με φιρμάνι ευχαρίστησε τον Ζαφειράκη, γράφοντας ότι πρόσφερε υπηρεσία, «δούλευσιν» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Φιλήμων, «την οποίαν δεν έκαμεν ουδέ Τούρκος προς το Δοβλέτι" (devlet=κρατος).

Οι Φιλικοί της Θεσσαλονίκης έστειλαν επιστολή στον διερμηνέα του σουλτάνου Ιωάννη Καλλιμάχη (που ηταν και αυτος Φιλικος), ζητώντας του να αλλάξει, όσο μπορεί, το περιεχόμενο των εγγράφων που έφτασαν στον σουλτάνο, κι εκείνος τους καθησύχασε. Έφτασε δε στην Κωνσταντινούπολη ο Στέργιος Πολύδωρος, για να πληροφορήσει τους εκεί φιλικούς για τα γενονότα..

Η τραγική αυτή ιστορία, η οποία στοίχισε τη ζωή στον Δημήτριο Ύπατρο, ένα εξέχον μέλος της Φιλικής Εταιρείας και πρόδωσε πολλά από τα σχέδιά της στον σουλτάνο..

----
----

Η Πατριδα και ο Σταυρος.. πανω απο τις Στοες.

------
------

Μπαίνοντας κανείς στην επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος θα αντικρίσει στη σελίδα με τους «Διακεκριμένους Έλληνες Τέκτονες» τα ονόματα και των τριών πρωτεργατών της Φιλικής Εταιρείας (Εμμανουήλ Ξάνθος, Νικόλαος Σκουφάς, Αθανάσιος Τσακάλωφ), καθώς και του αδιαφιλονίκητου αρχηγού της μετά το 1820, Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Σύμφωνα με τα μασονικά αρχεία, τέκτονες ήταν αρκετοί ακόμα πρωτεργάτες του εθνικού μας ξεσηκωμού, από τον «Γέροντα του Μοριά» Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον επικεφαλής του Ιερού Λόχου, Νικόλαο Υψηλάντη, μέχρι και τον πρώτο κυβερνήτη του νεοσύστατου κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια!

Είχε όμως πράγματι ο τεκτονισμός συμβολή στην Ελληνική Επανάσταση και μάλιστα κάπου έναν αιώνα πριν από την έκρηξή της, όπως διαδίδουν οι ελευθεροτέκτονες;
Και γιατί διεκδικούν με τόση ζέση οι έλληνες μασόνοι τη Φιλική Εταιρεία, τη μυστική αδελφότητα που κυοφόρησε την εθνεγερσία μας;

Εξαντλούνται άραγε οι συγγένειες των δύο μυστικών εταιριών στα τυπικά τελετουργικά, τους όρκους μύησης και τα ερμητικά δρώμενα ή μήπως υπάρχει κάτι περισσότερο στους κόλπους των Φιλικών; 

Ο τρόπος δράσης της είχε ασφαλως όλα τα χαρακτηριστικά των μυστικιστικών εταιριών του 19ου αιώνα, αφού μέχρι και φόνοι έγιναν στο εσωτερικό της!
Εχετε υπ'οψιν.. πως η μασονία κατά τον 19ο αιώνα παρέμενε φιλελεύθερη, δεν ηταν κατι τρομερο και επιληψιμο.. και φαινόταν να την προτιμούν οι προοδευτικοί κύκλοι της Ευρώπης. 
Το πράγμα δεν ειναι ευκολο για εναν σοβαρό ερευνητή που έχει να αντισταθμισει την σοβαροτατη εθνικη υποθεση της Φιλικής Εταιρείας όσο και τον ερμητισμό που καλύπτει αναγκαστικά τις διεργασίες κάθε μυστικιστικού τάγματος..

Οι τέκτονες διατείνονται ότι μέλος αυτής ήταν και ο φλογερός υμνητής της ελευθερίας Ρήγας Φεραίος.
Ο κόντες Διονύσιος Ρώμας αρχιμασονος αλλα και Φιλικος)ιδρυσε την πρώτη κανονική Στοά του ελλαδικού χώρου (Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος).

Αυτή η στοά, μας λένε οι μασόνοι, «όχι μόνο καλλιέργησε το έδαφος για την απελευθέρωση του αλύτρωτου Ελληνισμού, αλλά με την υπευθυνότητα του Διονυσίου Ρώμα, έλαβε αποφάσεις, που είχαν ανυπολόγιστο ευνοϊκό αντίκτυπο στην επιτυχία του ιερού Αγώνα»..
Επισης λενε πως  ιστορική αποβαίνει η Στοά ‘‘Ένωσις’’ της Λευκάδας, γιατί εκεί μυήθηκε ο Εμμανουήλ Ξάνθος και εκεί οραματίστηκε την ιδέα για την ίδρυση της ‘‘Φιλικής Εταιρείας’’, πάνω σε καθαρά τεκτονικές βάσεις».

Συμπληρωνουν (και εκει ξεφευγει το πραγμα)..  «Τέκτονες που πρωτοστάτησαν στην Επανάσταση του 1821 ήταν, μεταξύ άλλων, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και Εθνομάρτυρας Γρηγόριος Ε, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο Νικόλαος Υψηλάντης, ο Αλέξανδρος Μουρούζης, ο Ιωάννης Καποδίστριας κ.ά.»..

Οι τέκτονες ισχυρίζονται ακόμα πως το 1811 ιδρύεται στη Μόσχα η μασονική στοά «Φοίνιξ» με τη συνεργασία του Ιωάννη Καποδίστρια και του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. «Επίσης ιδρύθηκαν η Στοά ‘‘Αθηνά’’ στο Παρίσι, στη συνέχεια δε η ‘‘Εταιρεία των Φιλομούσων’’ στη Βιέννη και στην Αθήνα, στις οποίες εργάστηκαν Τέκτονες πατριώτες, που αργότερα εντάχθηκαν και στη ‘‘Φιλική Εταιρεία’’» και πως ιδρύεται στο Παρίσι ένα νέο τεκτονικό κέντρο, το «Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον», «στο οποίο η τεκτονική εργασία συνδυαζόταν στενά με τη μυστική προετοιμασία για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Εκεί μυήθηκε ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, ο οποίος μετά την επιστροφή του στη Μόσχα, εμύησε αργότερα και τον Νικόλαο Σκουφά.. Και τα μελη δεσμευονται με ορκο ιερο, τα οποία φέρουν ως αναγνωριστικό ένα χρυσό δακτυλίδι με τα αρχικά «Φ.Ε.Δ.Α.» (Φιλικός Ελληνικός Δεσμός Άλυτος)!

Ο πιο σημαντικος λιθος ομως που βασιζονται οι Τεκτονες, ειναι το γεγονος, οτι ο Εμμανουηλ Ξανθος, ιδρυτικο μελος της Φιλικης Εταιρειας, ηταν Μασονος.. και μαλιστα υπερηφανευοταν για αυτο..
Η μύηση του Εμμανουήλ Ξάνθου στον τεκτονισμό είναι γνωστή από πληροφορία του ίδιου, διατυπωμένη μάλιστα με μια τάση έξαρσης του γεγονότος, στα Απομνημονεύματά του. Στο σημείο που κάνει λόγο για τις προεπαναστατικές εμπορικές δραστηριότητές του, μιλώντας σε τρίτο πρόσωπο, γράφει: «Απήλθεν κατά τας αρχάς του 1813 εις την Πρέβεζαν δι’ αγοράν λαδιών· εκείθεν διέβη εις Ιωάννινα… μεταβάς ακολούθως εις την Αγίαν Μαύραν, διά παρακινήσεως φίλου του τινός Παναγιωτάκη Καραγιάννη εισήχθη εις την εταιρίαν των Ελευθέρων Κτιστών (Μασόνων)».
Στη συνέχεια γράφει.. για την ίδρυση της Φιλικής στην ’Οδησσό το 1814: «Εκοινοποίησεν εις αυτούς τους φίλους του [Σκουφά, Τσακάλωφ] την ιδέαν του περί συστάσεως μιας εταιρείας, φανερώσας αυτοίς και την είσοδον του εις την των Κτίστων, τινα των σημείων τούτων όσα εδύναντο να προσαρμοσθώσιν εις αυτήν κοινοποιήσας …».
Ακόμη δεν παρελειπε να φανερώνει την ιδιότητά του αυτή κάθε φορά που υπεγράφε ένα έγγραφο ή μια επιστολή, τοποθετουσε μπροστά από το όνομά του τα σύμβολα του τεκτονικού του βαθμού, όπως συνήθιζαν τότε οι τέκτονες: τρείς διαδοχικές τελείες μέσα σ’ ένα γραμμικό σύμπλεγμα ή μέσα σε δύο παράλληλες μικρές ευθείες..

Οταν εγραψε τα απομνημονευματα του ο Ξανθος, ο Τεκτονισμός, αποτελούσαν μη κανονικη δραστηριότητα.. και η προβολη της Τεκτονικης του ιδιοτητας προκαλουσε ερωτηματικα..
Υπαρχει εξηγηση ομως καθως.. Ο Ξάνθος, στηριγμένος στην καθολική αναγνώριση του τεκτονικού χαρακτήρα του οργανισμού της Φιλικής Εταιρείας, έρχεται με την "υπεροχη" της μασονικης του ιδιότητας να υποδηλώσει αναντίρρητα, τη θέση του σαν συνιδρυτή της Εταιρείας..

Εν κατακλειδι.. δεν θα αρνηθουμε, πως η Φιλικη Εταιρεια μελετησε τις μεθοδους, τις συνωμοτικες τακτικες των Μασονικων Στοων..
Ηταν επιβεβλημενο να υπαρχουν στεγανα καθως μεχρι τουδε, οι Ελληνες δεν ειχαν οργανωση, δεν κρατουσαν μυστικα και τα περιμεναν ολα απο τους ξενους..
Και φυσικα ηταν γεγονος οτι στις ταξεις της καθαρα Ελληνικης Φιλικης Εταιριας υπηρξαν πολλοι Μασονοι..

Ομως η σχεση της Εταιριας με τον Τεκτονισμο τελειωνει εκει.. καθως:
-Ηταν τέτοια η ιερότητα του σκοπού της και ο κίνδυνος που διέτρεχαν τα μέλη που κάθε μυστικότητα ήταν εντελώς επιβεβλημένη μεταξύ των Φιλικών.
-Οι Φιλικοί δεν αποζητούσαν άλλωστε παγκόσμια κυριαρχία ούτε πλούτη αμύθητα. Το μόνο που ήθελαν ήταν η απελευθέρωση του έθνους και ήταν έτοιμοι να καταβυθιστούν σε υπόγεια και μυστικά καταφύγια για να πετύχουν τον ευγενή σκοπό τους. 
-Πολλές ερμητικές οργανώσεις με ξεκάθαρα επαναστατικά μηνύματα, όπως οι καρμπονάροι της Ιταλίας και οι δεκεμβριστές της Ρωσίας, φιλοξενούσαν στις τάξεις τους μασόνους. Παρά ταύτα, δεν ήταν μασονικές οργανώσεις..
-Υπηρχε η απαραιτητη υποχρεωση.. ως Ελληνες, ολοι οι Φιλικοι να ειναι χριστιανοι ορθοδοξοι..

Σκοπιμα επιλεγεται η 14η Σεπτεμβριου (ημερα του Σταυρου) ως ημερα ιδρυσης..

Σε ολα τα σύμβολα που χρησιμοποίησαν οι Φιλικοί, στα κρυπτογραφημένα έγγραφά τους, στις σφραγίδες και στις σημαίες – λάβαρά τους.. παντού υπάρχει ο Σταυρός..

-Οι βαθμιδες, οι οροι εχουν ξεκαθαρα χριστιανικο χαρακτηρα π.χ. 12 Αποστολοι, Ιερεις, χρησιμοποιηση της λεξης "κατηχηση" αντι για "μυηση" κτλ..

Στις κατηχησεις επρεπε να παρισταται ορθοδοξος ιερεας και παντα ειχαν μια Ιερη Εικονα (κυριως του Χριστου)..

Ο ορκος των Φιλικων ξεκινα με την επικληση του Αληθινου Θεου.. και πιο κατω τους ομνυει να ευλαβουνται την Θρησκεια τους..

Η παρουσια αναριθμητων Ορθοδοξων κληρικων στις ταξεις της Εταιριας..

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης απηύθυνε κάλεσμα για ένοπλο αγώνα με στόχο την απελευθέρωση του γένους και την αντικατάσταση της σημαίας των Τούρκων όχι με το Τεκτονικό Σύμβολο του Γνώμονα, αλλά με τον Τίμιο Σταυρό των Χριστιανών (Μαχου υπερ Πιστεως και Πατριδος)..

Ολα τα ανωτερω περι χριστιανικων συμβολων, τα αναφερω για να γινει κατανοητον, πως δεν υπηρχε καμμια σχεση με τις παγανιστικες επικλησεις και τελετες των Τεκτονων..

------
------

Δοκιμιον.. εριδας.

-----
------

Το 1834 ο Ιωαννης Φιλημων εξεδωσε το “Δοκίμιον ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρίας”..
Σε αυτο Σε αυτό αμφισβητησε είναι όχι μόνο την αρχαιότητα του Ξάνθου στην Εταιρια.. αλλά και την τιμή του. Συγκεκριμένα ο Φιλήμων, βασισμένος σε προσωπικές μαρτυρίες του Αναγνωστόπουλου, ισχυριζόταν ότι τα ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρείας ήταν ο Σκουφάς, Τσακάλωφ και Αναγνωστόπουλος. Παράλληλα κατηγορούσε, και πάλι με βάση τα λεγόμενα του Αναγνωστόπουλου, τον Ξάνθο για οικονομικές ατασθαλίες..

Αλλα και ως προς την σχεση Φιλικης Εταιριας-Τεκτονισμου πηρε θεση γραφοντας (οντας Τεκτων και ο ιδιος):  «Οι αυτουργοί της εδανείσθησαν κανόνας πολλούς από την εταιρίαν των Μασσόνων, και τους εφήρμοσαν επιτηδείως εις το πνεύμα και τα πάθη του έθνους. Ήτο διά τούτο ηθικώτατος και προβλεπτικώτατος ως προς όλα τα στοιχεία της συντηρήσεως και της προόδου του Συστήματος»..
Εχει σημασια και το αναφερω αυτο γιατι.. ο Ξάνθος με άρθρο του σε εφημερίδα απάντησε στους ισχυρισμούς αυτούς.. υπερηφανευομενος για την τεκτονικη του ιδιοτητα, καθως υποστηριξε πως οι γνωσεις που ειχε απο τους Μασονους, και ενεκα αυτου ηταν στοιχεια που φανερωναν, πως αυτος εθεσε τον ερμητικο χαρακτηρα της Φιλικης και την περιοπτη θεση του εντος της Αρχης..
Ο Φιλήμων με άρθρο του στην εφημερίδα Αιών και προσπαθώντας να αποκαταστήσει τον Ξάνθο, παραδέχεται ότι τον αδίκησε..
Ο Αναγνωστοπουλος επεμενε ομως.. και εντύπωση επίσης προκαλεί η στάση του Τσακάλωφ και του Σέκερη, οι οποίοι αν και γνώριζαν για την διαμάχη που είχε ξεσπάσει δεν επενέβησαν για να αποκαταστήσουν την όποια αλήθεια προτιμώντας την σιωπή..

Σήμερα οι ιστορικοί θεωρούν ως πιθανότερη στην ιδρυτική ομάδα την συμμετοχή του Εμμανουήλ Ξάνθου και λιγότερο αυτή του Αναγνωστόπουλου. Παρ' ολα αυτά η έλλειψη αξιόπιστων πηγών και σοβαρών ερευνών για την ιστορία της Φιλικής Εταιρείας συντηρεί την διαμάχη μεταξύ πολλών ερευνητών..

------
------

Ηρωες.. περιφρονημενοι.

------
------

Μελετώντας κανείς την ιστορία διαπιστώνει ότι, κατά κανόνα, όσοι πρόσφεραν πολλά στην πατρίδα τους, πέθαναν φτωχοί, ξεχασμένοι και πικραμένοι από την αχαριστία των συντοπιτών τους. Τον κανόνα αυτόν ακολούθησαν και οι έμποροι Νικόλαος Σκουφάς, Εμμανουήλ Ξάνθος και Αθανάσιος Τσακάλωφ, που ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρεία (Οδησσός, 1814), καθώς και οι Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος και Παναγιώτης Σέκερης, που προστέθηκαν, στη συνέχεια, στην «Ανωτάτη Αρχή»..

Ο Νικόλαος Σκουφάς (1779-1818) μικρός ακόμα έφυγε από το χωριό του το Κομπότι για την Άρτα, όπου ασχολήθηκε με την κατασκευή σκούφων και έτσι του έμεινε το παρωνύμιο Σκουφάς (το επώνυμό του ήταν Κουμπάρος). Όταν μεγάλωσε πήγε στην Οδησσό, όπου αρχικά πλούτισε από το εμπόριο, αλλά στη συνέχεια, χρεοκόπησε. Τότε αποφάσισε να ασχοληθεί με τη σκλαβωμένη πατρίδα, που δεν μπορούσε να διώξει από την καρδιά του.. Μαζί με τους επίσης εμπόρους Τσακάλωφ και Ξάνθο ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρία με στόχο την επανάσταση και απολύτρωση των σκλάβων Ελλήνων. Το αν η ιδέα ήταν δική του ή του Ξάνθου (όπως ο ίδιος υποστήριξε) μικρή σημασία έχει.

Γεμάτος εθνικό ενθουσιασμό άρχισε να αλωνίζει την τσαρική Ρωσία, προσπαθώντας να μυήσει στα μυστικά της Εταιρείας όσο το δυνατό περισσότερους ομογενείς και να εξασφαλίσει από τους πιο πλούσιους κάποια οικονομική ενίσχυση για τις ανάγκες της..
Μερικοί δυσπιστούσαν και άλλοι τον εκλάμβαναν ως απατεώνα, υποστηρίζοντας ότι στόχος του δεν ήταν η απολύτρωση της πατρίδας αλλά η δική του οικονομική αποκατάσταση μετά την πτώχευση που είχε υποστεί. Άλλος στη θέση του θα τα είχε παρατήσει, αλλά αυτός συνέχιζε ακάθεκτος το ιερό έργο του, αδιαφορώντας, φαινομενικά τουλάχιστον, για τις μομφές, τις ειρωνείες και τα υπονοούμενα. Τελικά, το τέταρτο χρόνο από την ίδρυση της Εταιρείας η μεγάλη αλλά όχι και δυνατή καρδιά του δεν άντεξε την όλη κατάσταση και τον οδήγησε πρόωρα στον θάνατο. Η αρχή πάντως είχε γίνει..

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος (1772-1851) από την Πάτμο, που, σύμφωνα με δική του μαρτυρία, πρώτος αυτός πρότεινε την ίδρυσης της Εταιρείας, είχε την τύχη, αφού αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του, να δει την πατρίδα ελεύθερη. Να σημειωθεί ότι μετά το ξέσπασμα της επανάστασης οι ιδρυτές της Εταιρείας παραγκωνίστηκαν εντελώς και μετά την ίδρυση του ελεύθερου ελληνικού κράτους σε ελάχιστους ήταν γνωστά τα ονόματα και το έργο τους. Ο Ξάνθος ζούσε φτωχός και αφανής στην Αθήνα, με τη μονάκριβη κόρη του, απολαμβάνοντας τα αγαθά της ελευθερίας. Όταν, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, εγκαθιδρύθηκε ο κοινοβουλευτισμός στη χώρα, συνήθιζε να παρακολουθεί από τα θεωρεία της βουλής τις συνεδριάσεις. Ήταν ίσως η μόνη του διασκέδαση. Σκεφτόταν ότι και ο ίδιος είχε συμβάλει στο να φτάσει η χώρα στο σημείο αυτό. Δυστυχώς συχνά οι συνεδριάσεις ήταν επεισοδιακές. Οι βουλευτές, δηλαδή, δεν περιορίζονταν σε απειλές και ύβρεις αλλά πιάνονταν και στα χέρια..
Σε τέτοιες περιπτώσεις η αίθουσα συνεδριάσεων, οι διάδρομοι και τα θεωρεία μετατρέπονταν σε «πεδίο μάχης».. Τέλη Νοεμβρίου 1851 συνέβη κάτι ανάλογο (αγόρευε για προσωπικό του θέμα ο βουλευτής Βιλαέτης) και ο Ξάνθος, που βρισκόταν στα θεωρεία, έτρεξε μαζί με πολλούς άλλους να φύγει. Καθώς όμως κατέβαινε τις σκάλες, έχασε την ισορροπία του, έπεσε και, μέσα στη σύγχυση που επικρατούσε, ποδοπατήθηκε άσχημα. Μερικοί φιλεύσπλαχνοι, βλέποντας τον να υποφέρει, τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου και πέθανε. Κανείς, αρχικά, δεν ήξερε ποιος ήταν ο νεκρός. Η εφημερίδα «Αιών» δυο μέρες μετά αποκάλυψε ότι ο γέροντας που ποδοπατήθηκε ήταν ένας από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας..

Ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (1788 – 1851) γεννήθηκε στα Γιάννενα και φοίτησε στην Μαρουτσαία Σχολή. Ο γουνέμπορος πατέρας του, όταν έμαθε ότι ο γιος του κινδύνευε, εξαιτίας της μοναδικής ομορφιάς του, να πέσει στα χέρια του έκφυλου τυράννου Αλή πασά(!!!), τον πήρε μαζί του στη Ρωσία. Εκεί φρόντισε για την μόρφωση (σπούδασε στο Παρίσι Φυσικές Επιστήμες) και την ασφάλειά του (ακόμα και το επώνυμο του άλλαξε από Τέκελης ή Τσάκαλος σε Τσακάλωφ). Τον έστειλε και σπούδασε στο Παρίσι, όπου και έμαθε πολλές ξένες γλώσσες.

Στην Οδησσό δέχτηκε με χαρά να γίνει συνιδρυτής της Φιλικής Εταιρείας και ουσιαστικά, εξαιτίας της μεγάλης μόρφωσής και γλωσσομάθειάς του, θα αποτελέσει το «μυαλό» της οργάνωσης. Όταν άρχισε η επανάσταση στις Ηγεμονίες έσπευσε και πολέμησε ως αξιωματικός του Ιερού Λόχου στην άτυχη μάχη στο Δραγατσάνι. Μετά τη σύλληψή του Αλεξανδρου Υψηλαντη από τους Αυστριακούς, κατέβηκε στην Πελοπόννησο, με τον Ξάνθο, για να πάρει μέρος στην επανάσταση που είχε ξεσπάσει εκεί. Αγωνίστηκε σκληρά όλη τη διάρκεια της Εθνεγερσίας. Ο λαός τον αγάπησε και τον εξέλεξε αντιπρόσωπο στην Εθνοσυνέλευση του Άργους. Ο Καποδίστριας, μετά την απελευθέρωση, τον τίμησε, διορίζοντάς τον οργανωτή και διευθυντή της λογιστικής υπηρεσίας του στρατού. Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη παραγκωνίστηκε και έφυγε πικραμένος για τη Ρωσία. Εκεί πέθανε περισσότερο από πίκρα και νοσταλγία για την πατρίδα στην οποία είχε αφιερώσει τη ζωή του..

Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (1790-1854) από την Ανδρίτσαινα, αφού πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, κατόρθωσε να πάει στην Οδησσό, όπου άρχισε να δουλεύει σκληρά ως υπάλληλος. Ο Σκουφάς τον μύησε στα μυστικά της Εταιρείας (1816), γιατί παρά τον εριστικό του χαρακτήρα διέκρινε σ’ αυτόν σπάνιες ικανότητες. Σύντομα αποτέλεσε το τέταρτο μέλος της «ανωτάτης αρχής». Το 1818 οι ηγέτες της Εταιρείας σε σύσκεψη που έγινε στην Πόλη έκριναν αναγκαίο να κατέβουν στην Πελοπόννησο και να μυήσουν σημαίνουσες προσωπικότητες. Το πρόβλημα τους όμως ήταν τα χρήματα. Σκέφτηκαν τότε να βρουν ένα πλούσιο ομογενή, να τον συμπεριλάβουν στην ιδρυτική ομάδα και να τους λύσει το πρόβλημα. Ο Αναγνωστόπουλος βρήκε τον πλούσιο ομογενή Σέκερη. Έτσι, όταν, λίγους μήνες μετά, πέθανε ο Σκουφάς, πήρε τη θέση του ο Σέκερης, που θα αποτελέσει στη συνέχεια βασικό άξονα της οργάνωσης.

Μετά την επιτυχία του ο Αναγνωστόπουλος απέκτησε κύρος και προσπάθησε να μυήσει στην Εταιρεία τους πιο γνωστούς Έλληνες του εξωτερικού. Μύησε ακόμα και τον μητροπολίτη Ιγνάτιο. Όταν ξέσπασε η επανάσταση στην Πελοπόννησο, έσπευσε να πολεμήσει και ο ίδιος. Ο Δημήτριος Υψηλάντης τον χρησιμοποίησε ως σύμβουλό του. Ήταν από αυτούς που τον συμβούλευσαν να απαιτήσει την απόλυτη στρατιωτική και πολιτική εξουσία και όταν οι πρόκριτοι αρνήθηκαν, ξεσήκωσαν τον λαό και τους στρατιωτικούς εναντίον τους. Τα δύσκολα χρόνια που ο Καποδίστριας αγωνιζόταν κάτω από τρομερά άσχημες συνθήκες να δημιουργήσει κράτος, αυτός τον βοήθησε όσο μπορούσε. Την περίοδο των Βαυαρών έπαψε να ασχολείται με τα κοινά. Πικράθηκε ίσως, όταν ο Ξάνθος αντέκρουσε τον ισχυρισμό του ότι ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας, αφού αυτη ιδρύθηκε το 1814 και αυτός μυήθηκε το 1816. Η Πολιτεία πάντως τους τίμησε και τους δύο με τον χρυσό σταυρό του Σωτήρα. Το 1854 προσβλήθηκε από τη χολέρα.. Πέθανε μόνος του και αβοήθητος, εξαιτίας της μεταδοτικότητας της αρρώστιας..

Ο Παναγιώτης Σέκερης (1783-1846) από την Τρίπολη ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος της Πόλης. Η περιουσία του ήταν τεράστια. Ο Αναγνωστόπουλος, όπως προαναφέραμε, υπολογίζοντας σ’ αυτήν, τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία και τον ενέταξε στους «12 Αποστόλους». Ήταν ο «Χρυσοδωδέκατος», όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούσαν. Μετά το θάνατο του Σκουφά έγινε μέλος της «υπέρτατης αρχής». Χωρίς να σκέφτεται τον κίνδυνο μετέτρεψε το αρχοντικό του στο κέντρο της οθωμανικής πρωτεύουσας σε στρατηγείο της Εταιρείας. Σταδιακά έγινε συντονιστής των πάντων. Από τα εννέα καράβια που είχε στην ιδιοκτησία του παραχώρησε το ένα αποκλειστικά για να μεταφέρει τους «Απόστολους» στις περιοχές που αναλάμβαναν να μυήσουν πατριώτες.

Την περιουσία του, πριν αλλά και μετά την έκρηξη της Εθνεγερσίας, την ξόδευε αγόγγυστα για τις όποιες ανάγκες προέκυπταν (αναφέρεται ότι μόνο στην Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη είχε δώσει 40.000 γρόσια). Κάποτε ήρθε και το αναμενόμενο. Ειδοποιήθηκε από φίλους ότι οι οθωμανικές αρχές είχε ανακαλύψει το έργο του και ήταν ζήτημα ωρών η σύλληψή του. Ψύχραιμα έδιωξε τους υπαλλήλους από τις επιχειρήσεις του, για να γλιτώσουν και ο ίδιος μεταμφιεσμένος έφυγε για την Οδησσό. Εκεί, αργότερα θα συναντήσει τη γυναίκα του. Στη ρωσική πόλη ο μεγιστάνας του πλούτου θα ζήσει φτωχικά. Το 1830 θα κατέβει στην ελεύθερη πια Ελλάδα και θα διοριστεί τελώνης στην Ύδρα. Δεν θα παραπονεθεί ποτέ για τη φτώχεια του και δεν θα ζητήσει από το ελληνικό δημόσιο αποζημίωση για όσα έδωσε στον Αγώνα. Όταν ο βασιλιάς Όθωνας σε μια περιοδεία του τον γνώρισε και έμαθε για την προσφορά του, τον κάλεσε στην Αθήνα, για να του παραχωρήσει τον σταυρό του Σωτήρα. Αυτός αρνήθηκε. Δεν ήθελε ανταλλάγματα. Πέθανε στο Ναύπλιο μέσα στη φτώχεια και την αφάνεια, χωρίς ποτέ να εκφράσει κανένα παράπονο. Ό,τι έκανε, το έκανε για την πατρίδα και μόνο..

-----
-----

Ενα Ελληνικο Μουσειο.. στην Ουκρανια.

------
------

Το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας βρίσκεται στην οδό Κρέσνι Περεούλοκ (Krasnij Pereulok) αριθ. 18 στην Οδησσό της Ουκρανίας. Στεγάζεται στο σπίτι του Έλληνα επιχειρηματία και εθνικού ευεργέτη Γρηγορίου Γρ. Μαρασλή (1831 – 1907), δημάρχου της πόλης της Οδησσού (1878-1895). Εδώ είχαν βρει το πρώτο τους καταφύγιο και συνεδρίαζαν οι Φιλικοί της Οδησσού..
Το σπίτι αυτό, που ανήκε στον πατέρα του Γρηγορίου Μαρασλή, ανακαινίστηκε με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού – Παράρτημα Οδησσού και μετατράπηκε από το 1994, μαζί με τα γειτονικά του οικήματα, σε Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1979 από το Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο της Οδησσού.

Στο Μουσείο στεγάζεται επιστημονική βιβλιοθήκη με 6.000 τίτλους. Εχει λαογραφικό τμήμα, με αυθεντικά αντικείμενα που αποδίδουν την εικόνα της οικίας της τοτε εποχης. Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται πρωτότυπα έργα σχετικά με τη δράση των Φιλικών, χάρτες, γκραβούρες και φωτογραφίες, έγγραφα στον κρυπτογραφικό κώδικα των Φιλικών, χειρόγραφα σχετικά με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, κατάλογοι των μελών της, επιστολές και χειρόγραφες προκηρύξεις του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας, προσωπογραφίες και σφραγίδες του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του Εμμανουήλ Παπά, του Εμμανουήλ Ξάνθου και άλλων..

Στο Μουσείο εκτίθεται αντίγραφο της περίφημης ελαιογραφίας του Δ. Τσόκου «Ο Όρκος των Φιλικών» (1849)..
Σε μια ξεχωριστή αίθουσα του μουσείου αναπαριστάνεται, με καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι τους τρεις εμπόρους – ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, η σκηνή της ίδρυσης της πατριωτικής μυστικής οργάνωσής τους.

Το Μουσείο δέχεται πολλούς επισκέπτες από ολόκληρη την Ουκρανία, την Ελλάδα και άλλες χώρες του εξωτερικού. Το Παράρτημα οργανώνει, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Παιδείας του Δήμου Οδησσού, δωρεάν ξεναγήσεις και διαλέξεις για μαθητές και φοιτητές..

-----
-----

Αποτιμηση.

-----
------

Η Φιλική Εταιρεία κατόρθωσε να ανοίξει τον δρόμο για την Επανάσταση και την ίδρυση του Ελληνικού εθνικού κράτους. Μέσα στη συγκυρία της εταιριστικής και συνωμοτικης δρασης που απλωνόταν σε ολόκληρη την Ευρώπη.. η Εταιρεία οργανώθηκε και εξάπλωσε το δίκτυό της στην οθωμανική επικράτεια και εκτός αυτής..
Οπως ελεγε ο Κολοκοτρωνης "ο κοσμος μας ελεγε τρελους".. ετσι και εδω.. Η Φιλικη Εταιρεια ξεκινησε απο μια ιδεα τρελη..
Οι ανθρωποι επεχειρησαν το αδυνατο, το ακατορθωτο.. και τα καταφεραν!

Ιδρυσαν την Εταιρεια το 1814 στην Οδησσο.. μετεφεραν την εδρα στην Κωνσταντινουπολη το 1818.. Κατω απο τη μυτη των Τουρκων το κινημα θεριευε.. Εφτασαν τα μελη να ειναι δεκαδες χιλιαδες χωρις να αντιληφθει κανεις οτιδηποτε.. Διακινουσαν χρηματα, επιστολες με κωδικες που ουδεις εκτος εταιρειας εγνωριζε.. Η δραση τους απλωθηκε σε ολη την Ευρωπη.. Κατορθωσε σε ελαχιστο χρονικο διαστημα (7 χρονια), αν αναλογισθουμε το διακυβευμα, να θεσει τους Τουρκους προ τετελεσμενου..

Η ουσια, η δραση και η τελικη επιτυχια αυτης της συνωμοτικης, ερμητικης και αυστηροτατης οργανωσης (στην οποια δεν υπηρχε αλλοθι για λαθη.. Μονη οδος μετα ηταν ο θανατος).. μας βεβαιωνουν, οτι συναισθηματα, οπως θαυμασμος, ευγνωμοσυνη, υπερηφανεια.. δεν ειναι ικανα να εκφρασουν το μεγεθος..
Οι πρωτεργατες της Φιλικης Εταιρειας ειναι ηρωες εφαμιλλοι των θρυλικων γνωστων οπλαρχηγων της επαναστασης 1821..

Διαβαζοντας απλα.. τα γεγονοτα με τις δρασεις και τις μεθοδους των Φιλικων.. εχουμε ενα σεναριο κατασκοπιας, για μια κινηματογραφικη ταινια, μια σειρα, που μπροστα του.. ο James Bond ωχρια..
Αλλα φυσικα ειμαστε αναγκασμενοι να παρακολουθουμε ολες τις νεοελληνικες αηδιες..
Και γενικα οι αγωνες των Ελληνων ειναι σπουδαιο υλικο για σεναρια.. που θα μας κρατησουν καθηλωμενους στην τηλεοραση και θα λεμε, πως αυτη η οθονη επιτελους δειχνει κατι αξιολογο..
Αλλα ξερω.. Δεν πρεπει να ανυψωθει το εθνικο μας φρονημα..

Αυτη η τοσο καλα οργανωμενη και δομημενη οργανωση.. οσο και αν μας εκπλησσει.. ηταν μια καθαρα Ελληνικη υποθεση.. Ελληνες την δημιουργησαν, δεχθηκαν μονο Ελληνες για μελη.. Ουδεις αλλοεθνης εισηλθε..
Το ρηθεν υπο του Ξανθου: "δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων".. οχι απλως σχεδιαστηκε και υλοποιηθηκε.. Αλλα απεδωσε και τους πιο γευστικους καρπους.. της ελευθεριας του Γενους..

Το σκοτεινο και μυστικιστικο υποβαθρο της Φιλικης Εταιρειας επ'ουδενι εμας τους Ελληνες τρομαζει.. Μονον τους εχθρους μας..
Για μας ηταν μια "γλυκια συμμορια".. Αφουγκρασθηκε και υλοποιησε τον ποθο.. το Χρεος των Ελληνων για το υπερτατο αγαθο: την Ελευθερια..
Ηταν η συνωμοσια του Χρεους..