ΤΑ ΒΛΑΧΑΚΙΑ.. ΑΕΛ 1988 (Δικαίωμα στο όνειρο).

 ΤΑ ΒΛΑΧΑΚΙΑ..

ΑΕΛ 1988 (Δικαίωμα στο όνειρο).

------

------

Απρίλης 88'.. Το απόγευμα αυτό ήταν αρκετά ζεστό για την εποχή.. Σμήνη πουλιών πετούσαν στον ουρανό.. Ακόμη και σε σχηματισμούς.. Πηγαίναν δίπλα στον Πηνειό, να δροσιστούν και πάλι υψώνονταν πάνω δίνονταν κατακόρυφη ώθηση με τα φτερά τους.. και συνέχιζαν να ζωγραφίζουν τον ουράνιο καμβά..

Ο Πηνειός κράταγε πολύ νερό.. Οι 2. οοο άνθρωποι που είχαν συγκεντρωθεί στο γήπεδο άκουγαν πολύ καθαρά τον παφλασμό του..

Οι χορογραφίες των πουλιών τους έκανε να σηκώνουν αβίαστα το κεφάλι να θαυμάσουν..

Η ατμοσφαίρα έτσι και αλλιώς ήταν σχεδόν πανηγυρική (μπορούμε να πούμε και οργιαστική)..

Στις κερκίδες ήταν κάποιοι σχετικά ηλικιωμένοι που κράταγαν κλουτσες (γκλίτσες).. Για να κάνουν ντόρο, τις χτύπαγαν στις μπροστινές εξέδρες.. Άλλοι είχαν φέρει καφέδες στα ποτηριά, άλλοι στα σέικερ.. Άλλοι πάλι είχαν ξεκινήσει νωρίς και έφερναν γύρα μπουκάλια με κρασί, τσίπουρο.. αλλά και ουίσκι..

Όλο αυτό το σκηνικό δεν ήταν παρά.. η απογευματινή προπόνηση της ΑΕΛ στο Αλκαζάρ..

Οι ποδοσφαιριστές εκτελούσαν τις ασκήσεις αλλά ταυτόχρονα πειράζονταν μεταξύ τους με ακατάληπτες τοπικές εκφράσεις..

Όποιες ασκήσεις είχαν μπάλα και εξοστρακιζόταν αυτή στις εξέδρες, ο κόσμος την κρατούσε και απαιτούσε ανταλλάγματα να την επιστρέψει.. Όπως:

--Βλαχοπλο (βλαχόπουλο), θα τη δώσουμε πίσω, αν βγεις πρώτος στα γκολ στο πρωτάθλημα (απευθυνόμενοι στον Μιχάλη Ζιωγα)..

--Γιώργο, δεν τη δίνουμε, αν δεν τσουξεις ένα μαζί μας (απευθυνόμενοι στον Γιώργο Μητσιμπονα.. δείχνοντας το μπουκάλι με το τσίπουρο)..

--Τσιλα, θα την πάρεις μόνο όταν βάλεις ίδιο γκολ, όπως αυτό με τας Σερρας (στον Βασίλη Καραπιαλη.. πού τον χάζευαν, σαν το πιο σπουδαίο ταλέντο που βγήκε τα τελευταία χρόνια.. Ο Καραπιαλης, την φετινή χρόνια που έφυγε ο Ανδρεουδης, έπαιζε σε όλα τα ματς.. και προκαλούσε εμετούς στους αντιπάλους)..

Ο Βαλαωρας είχε σταθεί μπροστά στους φιλάθλους.. του είχαν δώσει μια κλουτσα και αυτός αστειευόταν μαζί τους, κρατώντας την όπως ένας τσέλιγκας 500+ αιγοπροβάτων, που βοσκούν περήφανα στον κάμπο της Λαρίσης..

Πιο πέρα η "πονηρή αλεπού" Γιατσεκ Γκμοχ, προπονητής της ΑΕΛ (έχοντας στο μυαλό του τη μυστική συμφωνία με τον Ολυμπιακό για την επόμενη σαιζόν).. έκανε δημόσιες σχέσεις με τον κόσμο.. μιλώντας τους για τη σπουδαία ομάδα της Πολωνίας, οπού στα Μουντιάλ 74' και 82 είχε πάρει την 3η θέση..

----

-----

Από τον Μάρτιο και μετά.. πού ανετράπη η πρωτοδίκη απόφαση για την αφαίρεση των 4 βαθμών εξ' αίτιας του ντοπαρίσματος Τσιγκοφ, κάθε μέρα που περνούσε ήταν μέρα γιορτής.. Η πιο ευτυχισμένη στιγμή, το πιο γλυκό όνειρο φαινόταν να παίρνει σάρκα και οστά..

Εδώ και 4-5 χρόνια κάτι κάλο γινόταν αλλά το φετινό ήταν αδιανόητο.. Από την αρχή του πρωταθλήματος.. παιχνίδι με παιχνίδι η ΑΕΛ ήταν εμφανώς καλύτερη, απέδιδε ποδόσφαιρο που είχε χρόνια να παιχτεί.. Και φώναζε πως άξιζε τον τίτλο..

Ο κόσμος της Λάρισας.. από τα Χριστούγεννα και μετά.. είχε βεβαιωθεί πως μόνο μια άσχημη συγκυρία θα έφραζε τον δρόμο προς την πρωτιά.. Όπως εξέλαβε και την ποινή των -4 βαθμών και σύσσωμος, αφηνιασμενος έσπευσε να κλείσει την Εθνική Οδό (Τότε οι βαθμοί μοιράζονταν ως εξής.. Νίκη-Ισοπαλια-Ηττα: 2-1-0.. και όχι 3-1-0, όπως μετά το 93'.. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως οι 4 βαθμοί δύσκολα θα αναπληρώνονταν.. και διάλεξε αυτήν την δραστική-αλλα και άδικη για τους οδηγούς και εμπόρους που ταλαιπωρήθηκαν- λύση για να προστατεύσει το καμάρι της.. Τελικά η ποινή εξέπεσε και άλλαξε και ο νόμος.. και από τότε έως σήμερα στο ντοπάρισμα τιμωρείται μόνον ο ποδοσφαιριστής και όχι η ομάδα του)..

Και ο κόσμος δεν θεωρούσε πως προστάτευε απλά την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης.. ανθρώπους που δεν τους εγνωριζε και είχαν μόνον την σχέση οπαδού-αθλητη.. Προστάτευαν τα παιδιά τους.. Πού τους συναντούσαν στις πλατείες, στα καφενεία, στα σπίτια.. οπού οι παίκτες περιέγραφαν πως έβαλαν το γκολ, ποιο παιχνίδι τους δυσκόλεψε κτλ.. Έκαναν πλάκες, τα έπιναν, χόρευαν μαζί..

Μια τεράστια πόλη την είχε κάνει οικογένεια η ΑΕΛ.. Αυτό το γλυκό μεθύσι.. Το πιο γλυκό και ατελείωτο "βυσσινί" νέκταρ..

----

-----

Στη Σαμαρινα τα καλοκαιριά.. οι βλάχοι μαζεύονταν για να μαζέψουν τον καθαρό αέρα του Σμολικα.. Σε ένα τραπέζι στην πλατεία, τα αδέλφια Αντώνης και Στέλιος Καντωνιας (ιδιοκτήτες της μεγάλης ταπητουργίας ΒΙΟΚΑΡΠΈΤ.. και εσχάτως αναμεμειγμένοι στα διοικητικά της ΑΕΛ).. κουβέντιαζαν χαμηλόφωνα.. Μιλούσαν και στα βλάχικα για να μη τους καταλαβαίνουν οι πολλοί..

Μαζί τους και ο κουνιάδος του Αντώνη, Χρήστος Λεβέντης..

Ο Αντώνης έλεγε πως στον Νόμο Λαρίσης όλα τα παιδιά έπαιζαν μπάλα.. Από το πρωί μέχρι το βράδυ κλώτσαγαν το τόπι.. Ακόμη και ένας μέτριος παίκτης στο χωρίο του, μπορούσε σε κάποιο άλλο σημείο της Ελλάδας να είναι ένας αρκετά κάλος παίκτης (σε αυτήν την κατηγορία τοποθετώ τον εαυτό μου 😁😁)..

Επομένως υπήρχε άφθονο ταλέντο στην περιοχή.. Και έπρεπε να γίνει μια επένδυση πάνω σε αυτό..

Η οικοδόμηση εκείνης της ΑΕΛ οφείλεται ως επί το πλείστον, στον αείμνηστο Αντώνη Καντώνια, ο οποίος διατελούσε πρόεδρος της ομάδας εκείνη την εποχή και ήταν ο οραματιστής αυτού που προέκυψε..

Ήθελε μία ΑΕΛ, η οποία θα αποτελείτο σε πολύ μεγάλο βαθμό από Λαρισαίους ή Θεσσαλούς παίκτες.. ενώ έδινε και μεγάλη σημασία στον χαρακτήρα των παικτών.. Ήταν, μάλιστα, ο πρώτος που μίλησε ανοιχτά για έξοδο στην Ευρώπη, αλλά δυστυχώς όταν αυτό συνέβη το 1983 δεν ήταν εν ζωή για να το χαρεί..

Μέτα την δεύτερη άνοδο στην Α' Εθνική, ακολουθούν δύο χαμένοι τελικοί Κυπέλλου (‘82 και ‘84), μια 2η θέση στο πρωτάθλημα, 3 ευρωπαϊκές έξοδοι και φυσικά ο πρώτος μεγάλος τίτλος, η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος το 1985 κόντρα στον πρωταθλητή ΠΑΟΚ, που βάζει την ομάδα στην ελίτ.

Το καλοκαίρι του ’86 οι μετοχές επιστρέφουν στον όμιλο «Βιοκαρπέτ» με τον Στέλιο Καντώνια να αναλαμβάνει να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το έργο του αείμνηστου αδερφού του, βάζοντας εξ αρχής – για πρώτη φορά – στο κάδρο τον στόχο της κατάκτησης του πρωταθλήματος..

Όσον άφορα το προπονητικό κομμάτι.. την καλή δουλειά την άρχισε ο Αντώνης Γεωργιάδης (1980-82).. μετά οι Πολωνοι Γιατσεκ Γκμοχ (1982-83), Αντρέι Στρέιλαου (1984-86).. και πάλι ο Γκμοχ από 1986 (με μια παρένθεση με τον Αυστριακό Βάλτερ Σκοτσικ -1983/84-)..

Ο Γιάτσεκ Γκμοχ το 86' είχε εξομολογηθεί τότε στους ποδοσφαιριστές,«άφησα κάτι στη μέση και θέλω να το τελειώσω». Βλέπετε, με τον Πολωνό στον πάγκο της η ΑΕΛ ήταν δευτεραθλήτρια το 1983..

Το 1986 η προετοιμασία είναι εξαντλητική.. Ο Καντωνιας αναπροσαρμόζει τα συμβόλαια κάποιων παικτών αλλά αυτό φέρνει γκρίνια στους υπολοίπους.. Ίσα που καταφέρνουν να κερδίσουν την παραμονή..

Το καλοκαίρι του 87, διοίκηση και Γκμοχ καρατομούν Παραφεστα (με 12 χρόνια στην ομάδα) και Ανδρεουδη (με 11)..

Επίσης από την ομάδα είχαν φύγει: Ο Γιώργος Πλιτσης για τον Ολυμπιακό και οι σπουδαίοι διεθνείς Πολωνοι, Κμιετσικ και Ανταμτσικ..

«Αν δεν διστάζουν να τελειώσουν τους παλιούς έτσι εύκολα, εμάς δεν μας βλέπουν καθόλου», λένε μεταξύ τους οι εναπομείναντες.. Ο αρχικός φόβος και η ανασφάλεια, εν τέλει, υποχωρούν μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Η αποπομπή των παλιών λειτουργεί συσπειρωτικά στο εσωτερικό δικαιώνοντας προπονητή και διοίκηση. Η σεζόν 1987-88 ξεκινά με έναν άλλο Γκμοχ. Αυτή η προετοιμασία, σε σύγκριση με την αντίστοιχη του προηγούμενου καλοκαιριού, μοιάζει με.. παιδική χαρά..

----

----

Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με νίκη της ΑΕΛ επί του πρωταθλητή Ολυμπιακού με 3-1.. Τα "βλαχακια" δείχνουν τα δόντια τους..

Την 6η άγων. έχουν 5 νίκες, 1 ισοπαλία.. Εκείνη την ήμερα ο Καραπιαλης στο ΑΕΛ-Πανσερραϊκος: 4-1, σημειώνει ένα από τα πιο ωραία γκολ στην ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου.. Πίσω από το κέντρο τους πέρασε όλους και μπήκε με την μπάλα στο τέρμα..

9η άγων.. Φανταστικό διπλό μέσα στην Βέροια: 2-5..

12η άγων.. 7η νίκη σε 7 αγώνες στο Αλκαζάρ επί του Παναθηναϊκού με 2-1.. Το τέλος του 1987 βρίσκει την ΑΕΛ πρώτη.. Είναι το ματς που γίνεται η δειγματοληψία του Τσιγκοφ, οπού αργότερα θα ανιχνευτεί η ουσία "κωδεϊνη"..

15η άγων.. ΑΕΛ-ΠΑΟΚ: 1-1.. Η ΑΕΛ πρωταθλήτρια χειμώνα..

16η άγων.. Ολυμπιακός-ΑΕΛ: 2-2.. Σπουδαία ισοπαλία με τον Αθανάσιου να ισοφαρίζει στο τέλος.. Η ΑΕΛ 2 βαθμούς μπροστά από την ΑΕΚ..

22η άγων.. ΑΕΛ-ΑΕΚ: 2-0.. Πολύ άνετη νίκη και η ΑΕΛ 2 βαθμούς μπροστά από τον ΟΦΗ..

23η άγων.. Πανιώνιος-ΑΕΛ: 0-1.. Το πρώτο διπλό στην Αττική και το πρωτάθλημα όλο και πιο κοντά..

Όμως 3 μέρες μετά, στις 16/03/88 σκάει η υπόθεση ντόπινγκ του Τσιγκοφ.. Αρχικά η Λάρισα μηδενίστηκε στον αγώνα με τον ΠΑΟ, τις αφαιρέθηκαν δύο βαθμοί αλλά τις επιστράφηκαν με αλλαγή του νόμου.. Οι καρδιές επιστρέφουν στην θέση τους και τα πανηγύρια ξεκινάνε..

-----

-----

Η Λάρισα έπαιξε σχεδόν μιάμιση δεκαετία νωρίτερα το ρόμβο στο κέντρο, με τον Αλεξούλη αμυντικό χαφ, τους Βουτυρίτσα και Τσιώλη στις δύο πλευρές με αμυντικά αλλά και επιθετικά καθήκοντα και τον Καραπιάλη ως επιτελικό μέσο.

Ο μέσος όρος ηλικίας της βασικής ενδεκάδας μπορεί να κυμαίνεται γύρω στα 25 χρόνια, αλλά οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές είναι γεμάτοι από εμπειρίες υψηλού επιπέδου. Τελικοί Κυπέλλου, ευρωπαϊκοί αγώνες και συμμετοχές με την Εθνική, έχουν σφυρηλατήσει έναν κορμό με αγωνιστική ωριμότητα και κίνητρα στην πιο παραγωγική ποδοσφαιρική ηλικία..

Οι προπονητές της Εθνικής ομάδας εκείνης της περιόδου, Αλκέτας Παναγουλιας και Χρήστος Αρχοντιδης στις κλήσεις της Εθνικής είχαν μόνιμα 4-5 παίκτες της ΑΕΛ.. Παροιμιώδης η φράση του Παναγουλια μετά τις κλήσεις: "Έρχονται τα βλαχακια"..

Η βασική ενδεκάδα έχει δύναμη, τεχνική και ταχύτητα σε έναν τέλειο συνδυασμό, που δίνει στην ΑΕΛ τη δυνατότητα να γίνει ίσως η πρώτη ελληνική ομάδα που δουλεύει το “transition” με τόσο αποτελεσματικό τρόπο, πολύ πριν γίνει μόδα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο..

Η διοίκηση Καντώνια μαζί με τους συνεργάτες της, διασφαλίζει ιδανικές συνθήκες, καλλιεργώντας οικογενειακό κλίμα και οριοθετώντας μια ζηλευτή σχέση με τους ποδοσφαιριστές. Το εβδομαδιαίο τραπέζι μεταξύ της ιδιοκτησίας, των συνεργατών και αγωνιστικού τμήματος έχει γίνει θεσμός. Διόλου τυχαίο ότι η ομάδα περνά χωρίς κλυδωνισμού την σοβαρή περιπέτεια υγείας που είχε ο Στελιος Καντωνιας..

-------

--------

Η συνήθης ενδεκάδα της ΑΕΛ την χρόνια του πρωταθλήματος ήταν η ακόλουθη (Όντας Παναθηναικος.. δεν θυμάμαι απ' έξω μια ενδεκάδα του ΠΑΟ τις χρυσές εποχές.. Αυτήν την ΑΕΛ δεν την ξεχνώ ποτέ):

-Χρήστος Μιχαήλ.. Τερματοφύλακας.. Από Σέρρες, αλλά ήταν από 17 χρόνων στη Λάρισα, όταν ήλθε από τον Παμβλαχιακο (από που άλλου!)..

Την χρόνια του πρωταθλήματος είχε 4/4 αποκρούσεις πεναλτυ.. Επίσης κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών για τερματοφύλακα στην ομάδα της Λάρισας, έχοντας συνολικά 262 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις..(Συμμετοχες/ γκολ 87/88: 29/0)

- Γιώργος Μητσιμπονας.. Από Τσαριτσανη Ελασσονας.. Σέντερ μπακ διεθνούς κλάσης.. Καταπληκτικός και ιδιαίτερος χαρακτήρας, αγαπητός στον κόσμο της Λάρισας.. Σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1997 και σε ηλικία 35 ετών στη Γιαννουλη Λαρίσης..(25/8.. ρεκόρ γκολ για σέντερ μπακ!)

-Γιάννης Γκαλιτσιος.. από Σαραντάπορο Ελασσονας.. Σπουδαίος διεθνής σέντερ μπακ.. Πυροσβέστης στο επάγγελμα.. Έπαιξε μόνο στην ΑΕΛ..(23/0)

-Γιώργος Αγορογιαννης.. Από Ελιά Τεμπών Λάρισας.. Διεθνής δεξιός μπακ..(26/0)

-Κώστας Κολομητρουσης.. από Λάρισα.. Διεθνής αριστερός μπακ..(27/0)

-Γιάννης Αλεξουλης.. από Ελασσόνα.. Αμυντικό χαφ..(28/4)

- Θόδωρος Βουτυριτσας.. από Λάρισα.. Μέσος..(28/3)

- Αθανάσιος (Σάκης) Τσιωλης.. Από Καρδίτσα.. Μέσος..(28/3)

-Βασίλης Καραπιαλης.. από Λάρισα.. Είχε 2 χρόνια που είχε έρθει από τον Τοξότη Λάρισας, αλλά έβγαζε ματιά.. Από τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές.. 10αρι και διεθνής.. Έπαιξε σε όλα τα ματς εκείνης της περιόδου..(30/3)

-Γιάννης Βαλαωρας.. από Λάρισα.. Παίκτης- σύμβολο για την ΑΕΛ.. Διεθνής επιθετικός.. Πρώτος σκόρερ της ομάδας όλων των εποχών με 102 γκολ.. Πυροσβέστης στο επάγγελμα.. Την χρόνια του πρωταθλήματος ήταν ο πιο παλιός.. Έπαιξε μόνο στην ΑΕΛ..

Σώθηκε εκ του θαύματος από τροχαίο το 1979.. όταν σκοτωθήκαν οι Δαμασιωτες συμπαίκτες του Κουκολιτσιος και Μουσιαρης στην Εθνική Οδό, που πηγαίναν να αγωνισθούν σε αγώνα της Εθνικής Ομάδας..(27/6)

-Μιχάλης Ζιώγας.. από Καλοχώρι Λαρίσης με καταγωγή από Σμίξη.. Σπουδαίος επιθετικός.. Πειθαρχημένος, εγκρατής και φιλόθρησκος άνθρωπος.. 2ος σκόρερ εκείνη τη χρόνια στο πρωτάθλημα..(30/16)

Ακόμη αγωνίστηκαν οι ποδοσφαιριστές:

-Βαϊος Αθανάσιου.. από Λάρισα (27/3)

-Λάζαρος Κυριλλιδης.. από Αραδοσιβια Ελασσονας..(18/3)

-Γκιόργκι Τσιγκοφ.. Βουλγαρία..(11/4)

-Μουλαμπα Κανιεμπα.. Κόνγκο..(7/0)

-Κώστας Τζαβαλιας.. από Καρδίτσα..(7/0)

-Γιώργος Παπαντωνίου.. από Λάρισα..(6/0)

-Νίκος Κακανουλιας.. από Φαλανη..(6/0)

-Χάρης Τσιλιακος.. από Λάρισα..(3/0)

-Γιώργος Κολοβός.. από Λάρισα..(2/0)

-Βαγγέλης Νασιακος.. από Φηκη Τρικάλων..(1/0)

-Θόδωρος Κυριακούλης.. από Γλαύκη Λαρίσης..(1/0)

Τι παρατηρούμε;

Ειδικά στην ενδεκάδα έχουμε 9 Λαρισαιους, έναν Καρδιτσιωτη και έναν Σερραιο (τον Χρήστο Μιχαήλ που από 17 χρόνων ήταν στη Λάρισα).. Δηλαδή μια θεσσαλική ομάδα, σχεδόν Λαρισαϊκή..

Αυτό που οραματίστηκε ο Αντώνης Καντωνιας είχε πάρει σάρκα και οστά.. Μια ομαδαρα με έντονο τοπικό χαρακτήρα, στοιχείο που εκτός των άλλων συσπείρωνε και τον κόσμο της Λαρίσης.. Με πλούσιο ταλέντο αλλά και σπουδαίοι χαρακτήρες με σύμπνοια.. Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου αυτό απέδωσε τους πιο γλυκούς καρπούς..

Οι 2 ξένοι της ομάδας ελάχιστα βοήθησαν..

Δεν ήταν καθόλου εύκολο.. Να φανταστείτε, στα προηγμένα πρωταθλήματα, μόνο η Σελτικ Γλασκωβης έκανε κάτι αντίστοιχο (αλλά αυτοί το πήγαν ένα βήμα πιο πέρα.. καθώς εκτός από πρωτάθλημα πήραν και Πρωταθλητριών.. με ποδοσφαιριστές, που είχαν γεννηθεί σε ακτίνα 30 μιλίων από το γήπεδο τους)..

------

------

Παραμονή πρωτομαγιάς 1988.. Την άλλη μέρα ήταν το ματς της 29ης άγων. ΑΕΛ- Ηρακλής, που αν κέρδιζαν οι Λαρισαιοι, έπαιρναν τον τίτλο..

Η ομάδα είχε καταλύσει στο ξενοδοχείο "Φοίνικας" λίγο έξω από τη Λάρισα..

Το κλίμα ήταν κάπως βαρύ, καθώς είχε διαρρεύσει πως ο Γκμοχ είχε συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό και θα έφευγε..

Οι παίκτες στα δωμάτια κάπνιζαν για να διώξουν το άγχος.. Ο Μητσιμπονας (κατέβαζε και λίγο τσίπουρο), ο Γκαλιτσιος, ο Κολομητρουσης, ο Μιχαήλ, ο Βαλαωρας.. και φυσικά ο Καραπιαλης.. έκαναν τα δωμάτια να έχουν συννεφιάσει από τον καπνό..

Κάπνιζαν και στις τουαλέτες και έμπαινε ο Γκμοχ να κάνει έλεγχο και μύριζε τον καπνό..

Ξημέρωμα Κυριακής της 01/05/1988 οι Βλάχοι της διοίκησης ΑΕΛ, πήγαν στον Άγιο Χαράλαμπο, στον "βλαχομαχαλα" του Ιπποκράτη.. Έλειπε ο πρόεδρος Στέλιος Καντωνιας, που ήταν στις ΗΠΑ για λογούς υγείας..

Δίπλα στα κεριά γέμισε λαμπάδες ίσα με το μπόι του Αγίου.. Τάματα για να έλθει ο Τίτλος στον Κάμπο..

Οι ποδοσφαιριστές έτρωγαν 4 ώρες πριν το παιχνίδι.. Άλλοι όμως δεν ήθελαν να φάνε.. Ο Μητσιμπονας έτρωγε λίγο ψωμί.. Ο Γκαλιτσιος καθόλου.. Ο Καραπιαλης ήθελε μόνο φραπέ και Μάρλμπορο..

----

----

Και έφτασε η ώρα του αγώνα.. 5 η ώρα το απόγευμα ήταν στο γήπεδο 18. 300 φίλαθλοι.. και άλλες 2. 000 στις γύρω οικοδομές και στα δεντρά..(Η χωρητικότητα του Αλκαζάρ ήταν 13. 000.. Εκείνη την χρόνια η ΑΕΛ είχε Μ. Ο. εισιτηρίων 12. 945!!.. Το ρεκόρ εισιτηρίων ήταν στο παιχνίδι με Παναθηναϊκό -18. 500-)..

Ο κόσμος είχε διαισθανει πως αυτό που θα βίωνε, ενδεχομένως να ήθελε 10 ζωές για να το ζήσει..

Ο Ηρακλής είχε μια σπουδαία ομάδα.. με τον μέγιστο Χατζηπαναγη σε μια από τις τελευταίες του χρόνιες στην ενεργό δράση..

Η ΑΕΛ μπήκε δυνατά.. όπως πάντα εκείνη τη χρόνια που καθήλωνε τους αντιπάλους..

Στα πρώτα λεπτά δείχνει τα δόντια της με δοκάρι του Αλεξουλη..

Δυστυχώς στο 17' μια ανατροπή του Κωφιδη εκτός περιοχής μετατρέπεται σε πέναλτι από τον διαιτητή.. Ο Σάκης Αναστασιαδης όμως αποτυγχάνει και ο Χρήστος Μιχαήλ πιάνει το 4ο πέναλτι της χρονιάς.. Οι οπαδοί αρχίζουν τους πανηγυρισμούς τίτλου, άσχετα που το σκορ είναι 0-0..

Στο 20' ο Ηλιαδης του Ηρακλή αποβάλλεται με κόκκινη κάρτα και γίνεται σύρραξη στον αγωνιστικό χώρο..

Η ανώτερη ΑΕΛ έχει ευκολότερο έργο..

Μέχρι το τέλος του ημίχρονο χάνει άλλες τρεις σπουδαίες ευκαιρίες με Βαλαωρα, Ζιωγα, Αλεξουλη..

Ο Ηρακλής κάνει την μοναδική του ευκαιρία στο παιχνίδι με τον Σάκη Αναστασιαδη..

Στο β' ημίχρονο η ΑΕΛ είναι καταιγιστική.. 3 αχαστες ευκαιρίες με Ζιωγα (2), Βαλαωρα και δοκάρι με Τσιωλη, δε γίνονται γκολ.. μέχρι το 88'..

Σέντρα από δεξιά, ασταθής απόκρουση από αμυντικό του Ηρακλή.. η μπάλα έρχεται στον Μητσιμπονα, οπού με ένα εναέριο πλάγιο "ψαλίδι"(αν και σέντερ μπακ) πετυχαίνει ένα γκολ κλάσης "Βαν Μπαστεν"..

Τα τελευταία λεπτά είναι διαδικαστικά.. και η Λάρισα φλέγεται!

Στο χορτάρι του Αλκαζάρ έλαβε χωρά μια από τις αγνοτερες στιγμές του Ελληνικού Αθλητισμού.. Ο τίτλος του πρωταθλήματος που κατέκτησαν πριν 33 χρόνια ο Γκαλίτσιος, ο Ζιώγας, ο Καραπιάλης, ο Βουτυρίτσας, ο αδικοχαμένος Μητσιμπόνας και οι άλλοι, είναι ίσως ο μόνος που αυταπόδεικτα ήταν μεγάλος, ήταν ωραίος και ήταν -αναμφισβήτητα- αληθινός..

Η Λάρισα πήρε την πρωτιά έχοντας 43 βαθμούς έναντι 40 της ΑΕΚ (με σημερινά βαθμολογικά δεδομένα θα ήταν 61 έναντι 55)..

Εκείνη την χρόνια έφτασε πολύ κοντά και στο νταμπλ, αλλά αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τον Παναθηναικο..

---

----

Το 1988 ήμουν 14 ετών.. Αν και οπαδός του Παναθηναικου, αντιλήφθηκα ακέραια τον τόνο και την επίδραση αυτής της επιτυχίας στην ζωή και τις συνήθειες των κάτοικων του Νομού Λαρίσης.. Η ΑΕΛ από τότε σαν έννοια και ουσία ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός αθλητικού σωματείου.. Έχει βαθύ πνευματικό και κοινωνικό υπόβαθρο που καθορίζει την παιδεία μας.. Είναι το καμάρι μας!

Εγώ τουλάχιστον σε αυτήν την πρωϊμη ηλικία έμαθα πως θαύματα γίνονται, όταν το πιστέψεις και λειτουργήσεις με αρχές, ιδανικά, ζήλο και μέθοδο.. Αυτό ήταν ένα θαύμα για να μας θυμίζει ότι ίσως γεννηθήκαμε για πιο μεγάλα πράγματα..

Η μεγαλύτερη προσφορά της πρωταθλήτριας ΑΕΛ του ’88 όμως.. δεν ήταν μόνο στο ποδόσφαιρο της Λάρισας αλλά έγινε μήνυμα πανανθρώπινο. Βλέπετε, η ΑΕΛ έδωσε σε κάθε «μικρό», αδικημένο ή καταπιεσμένο το δικαίωμα και τη δύναμη να ονειρεύεται ότι μπορεί – χωρίς δεκανίκια – να καταφέρει το ακατόρθωτο..

Μετά από τότε όμως.. η ποδοσφαιρική Ελλάδα ξέχασε την υπέρβαση. Κόλλησε στη μιζέρια του κατεστημένου και του στρουθοκαμηλισμού. Και έθαψε μέσα στην άμμο τα όνειρα και αυτής της ομάδας, όπως όλων των άλλων που μπορούσαν να σηκώσουν ανάστημα..

Διαβαίνοντας την Αθηνών-Κοζανης.. βλέπω συχνά αναμμένους τους προβολείς του Αλκαζάρ.. και πιο πέρα την καταπράσινη βλάστηση στις όχθες του Πηνειού..

Λες και έχει σταματήσει ο χρόνος.. Αυτά ξαναζούν εκείνες τις μεγάλες στιγμές.. Δεν έχουν σταματήσει να ακούγονται οι ιαχές του θριάμβου..

Να μας θυμίζουν, πόσο τυχεροί είμαστε, που τα ζήσαμε.. Και πως υπάρχει ελπίδα και να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα για την ζωή μας..

Όπως μας το θυμίζει ένα πολύχρωμο, φανταστικό λουλούδι που ανθίζει δίπλα στον Πηνειό..

Όπως το ατελείωτο και γλυκό, "βυσσινί" όνειρο..