Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ.. "ΛΕΠΡΆ ΤΟΥ ΓΙΕΖΗ".

 Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΉ.. "ΛΕΠΡΆ ΤΟΥ ΓΙΕΖΗ".

----

----

Παραθέτω ένα τμήμα από το λεκτικό του Μεγάλου Αφορισμού, που έθεσε ο τέως Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβρόσιος κατά Μοσιαλου και Χωμενιδη.. Μια πρόχειρη ανάγνωση προκαλεί τρόμο και φρίκη, ακόμη και σε μένα, που λόγω ιδιότητος έχω δει πολλά.. Μια βαρύτατη κατάρα, που ακόμη και οι άνθρωποι που δεν είναι κοντά στην Εκκλησιά, όσο και αν την περιπαίζουν και την υποβαθμίζουν, σίγουρα τους προβληματίζει..

"Κατηραμένος, ασυγχώρητος, και μετά θάνατον άλυτος και τυμπανιαίος έστω. Κληρονομήσαι την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του προδότου Ιούδα. Σχισθείσα η γη και κατάπίοι αυτόν ως τον Δαθάν και Αβειρών.. Τα υπάρχοντα αυτού έστωσαν εις διαρπαγήν. Συνεκλειπέτωσαν εκ της οικίας αυτού, ως εκλείπει καπνός από προσώπου πυρός. Εν γενεά μια εξαλειφθείη το όνομα αυτού. Άγγελος Σατάν προπορεύεσθω έμπροσθεν αυτού. Γένοιτο κατάβρωμα των σκωλήκων, στενών και τρέμων επί της γης ως ο Κάϊν. Πρόσωπον Θεού ου μη Ίδη. Είη υπόδικος τω αιωνίω αναθέματι και υπέκαυμα της ατελεύτητου κολάσεως, έχοιεν δε και τας Αράς απάντων των Οικουμενικών Συνόδων και λοιπών αγίων Πατέρων.."

-----------

Ας δούμε κάποια στοιχειά αναλυτικά:

-Κατά το άρθρο 4 περίπτωση θ’ του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (νόμος 590/1977, ΦΕΚ Α’ 146/31. 5. 1977):«Η Ι. Σ. Ι. της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφαίνεται επί παντός ζητήματος αφορώντος εις την Εκκλησίαν. Ειδικώτερον αυτή:.. θ) Αποφασίζει διά την επιβολήν ποινής αφορισμού κατά τα υπό των Ιερών Κανόνων οριζόμενα»..                   

Δηλαδή ο Αμβρόσιος μόνος του δε μπορεί να αφορίσει..

Υπάρχει και αντίλογος όμως.. Πως η εν λόγω διάταξη του Καταστατικού Χάρτη έχει ως σκοπό την παρεμπόδιση των αφορισμών πολιτικών προσώπων από τους επιμέρους Μητροπολίτες, ως διάδοχοι των Αποστόλων.. Είναι δηλαδή μια πολιτική διάταξη.

--------

-Ποια είναι όμως η δογματική και κανονική βάση του Αφορισμού και από που προκύπτουν αυτά τα σκληρά λογία (ποιος τα έγραψε);

Η εξουσία του αφορισμού δόθηκε, δυνάμει του θείου δικαίου, από τον Ιδρυτή της Εκκλησίας, τον Θεάνθρωπο Χριστό, σε καθέναν από τους δώδεκα (12) Αποστόλους, και, μέσω της αποστολικής διαδοχής, σε καθέναν από τους Επισκόπους, ως διαδόχους τους..    Ο Χριστός είπε: "Και αν αμαρτήσει σ’ εσένα ο αδελφός σου, πήγαινε και έλεγξε τον όταν θα είστε μεταξύ σας εσύ και αυτός μόνοι. Αν σε ακούσει, κέρδισες τον αδελφό σου. Και αν δεν ακούσει, πάρε μαζί σου ακόμα έναν ή δύο, για να υποστηριχθεί κάθε λόγος από το στόμα δύο ή τριών μαρτύρων. Αν όμως τους παρακούσει, πες το στην Εκκλησία. Αν και την Εκκλησία παρακούσει, ας είναι για σένα όπως ακριβώς ο εθνικός και ο τελώνης»(Ματθ. 18, 15-17)..   Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε:" Αν κάποιος έρχεται προς εσάς και δεν φέρει αυτήν τη διδαχή (εννοεί την ορθή δογματική), μην τον δέχεστε σε οικία και μην τον χαιρετάτε. Γιατί όποιος τον χαιρετά, βρίσκεται σε κοινωνία με τα έργα του τα κακά)»(Β΄ Ιωαν., 1, 10)..

Ο Απόστολος Παύλος έγραψε: "τώρα σας έγραψα να μη συναναστρέφεστε μαζί του, εάν κάποιος, αν και έχει το όνομα του αδελφού, είναι εν τούτοις πόρνος ή πλεονέκτης ή ειδωλολάτρης ή υβριστής ή μέθυσος ή άρπαγας. Με τέτοιον αδελφό δεν πρέπει ούτε να συντρώγετε» Α΄ Κορινθ., 5, 11..

Αυτά αναφέρουν οι Ιερές Γραφές..

Επομένως δεν είναι από εδώ αυτές οι φρικτές κατάρες του Μεγάλου Αφορισμού.. Ούτε εγώ μπόρεσα να εντοπίσω, από που προήλθαν..

Ο Άγγελος Βλάχος μας παραδίδει για πρώτη φορά (στο βιβλίο του" Οι τελευταίοι γαληνότατοι ") το λεκτικό του αφορισμού του Ανδρόνικου του Κομνηνού, όταν ο Πατριάρχης Βασίλειος Καματηρός, παιδικός φίλος και ευνοούμενος άλλοτε του Ανδρόνικου, για να κολακέψει τον νέο βασιλέα (Ισαάκιο Β' Άγγελο) αφώρισε τον ήδη νεκρό Ανδρόνικο..

Σαφώς και οι ρήσεις Του Κυρίου, του Ιωανννου Θεολόγου και Απ. Παύλου δεν δικαιολογούν αυτήν την σφοδρότητα.. Ο αφορισμός είναι ένα επιτίμιο ώστε να μπορέσει ο αφορισθεις δια παιδαγωγικής τιμωρίας να σωθεί. Δηλαδή ο σκοπός του αφορισμού είναι η μετάνοια του αφορισμένου, και όχι η τιμωρία..

Ο Χρίστος βασανιζόταν στον Σταύρο, αλλά προσευχόταν για την σωτηρία των βασανιστών του.. Ακόμη και τότε δεν ακούσθηκαν από τα χείλη του τέτοιες βαρείες κατάρες.. Αν θέλουμε να έχουμε έναν οδηγό οι Χριστιανοί, αυτός είναι Ο Κύριος.. Τα Έργα και Οι Λόγοι Του.. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, είναι σαφώς τοποθετημένος εναντίον του αναθέματος (βλ. λόγο του «Περί του μη δειν αναθεματίζειν ζώντας ή τεθνηκότας»)..

--------

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος (κατά κόσμον Αθανάσιος Λενης) φυσικά δεν είναι πρώτη φορά που θέτει τον Μεγάλο Αφορισμό..

Και κάποιος δημοσιογράφος πιο παλιά που αφορισθηκε αρχικώς και το έριξε στην πλάκα, ακολούθως τα δεινά που τον βρήκαν, όπως ο ίδιος λέει, τον ώθησαν άρον-αρον να ζητήσει εγγραφή άφεση από την Εκκλησιά..

Ο ζηλωτής Ιεράρχης, που προέρχεται από την φωλιά της μοναστικής Αδελφότητος" Χρυσοπηγη "(η οποία πρόσφερε στην πατρίδα μας το" γλυκύ έαρ "της Εκκλησιάς της Ελλάδος, τον οραματιστή, Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Χριστοδουλο), αρέσκεται αρκετές φόρες στους πύρινους και αυστηρούς λογούς, του να δίνει πολίτικη χροιά..

Το ποίμνιο της Εκκλησιάς προσπαθεί να αντιμετωπίζει με κατανόηση (άλλες φόρες με αμηχανία) τις εξάρσεις του φλογερού Μητροπολίτη, καθώς διαβλέπει πως μέσα από τις έντονες αντιδράσεις του, αυτός προσπαθεί να διαφυλάξει τις ρίζες της πίστης μας..

Φυσικά όμως ο Αμβρόσιος είναι και το πρώτο παράδειγμα, που θα αναφέρουν όσοι είναι εκτός της Εκκλησιάς.. Και βέλος της φαρέτρας τους, που με ευκολία θα ρίξουν, όταν κατηγορήσουν γενικά την Εκκλησιά για μισαλλοδοξία, φανατισμό και παρωχημένες ιδέες..

Αλλά ο 84χρονος Αμβρόσιος δεν είναι αδιάβαστος..

Η αιτία του αφορισμού είναι δίκαιη.. Επικαλείται για λόγο, σε αυτήν την περίπτωση, την βλασφημία προς το Πρόσωπο της Θεοτόκου, η οποία υπάρχει σε μέγιστο βαθμό..

Κατά την κανονική έννομη τάξη της Εκκλησιάς επιβάλλεται αυτοδικαίως, δηλαδή δυνάμει της Αγίας Γραφής.. Μπορεί να μην αναγνωρίζεται από την κρατική έννομη τάξη, αλλά η ισχύς του παραμένει αναλλοίωτη στην έννομη τάξη της Εκκλησίας, την οποία κυρίως και πρωτίστως ενδιαφέρει..

Ο αφορισμός αυτός δεν είναι καταχρηστικός, επειδή δεν είναι πολιτικός.. Άφορα θέμα πίστης..

Όμως επαναλαμβάνω: έχω έντονες ενστάσεις ως προς το λεκτικον του Μεγάλου Αφορισμού, το οποίο δεν αρμόζει στη Χριστολογικη Διδασκαλία και την αγαπητικη σχέση των Χριστιανών..

Όσοι κρυφογελάσουν, με αυτά που γράφω, να ξέρουν πως η Πίστη είναι θεσμός απαραβίαστος και δεν εμπαίζεται.. Γιατί όλοι πιστεύουμε σε κάτι από το οποίο αντλούμε δύναμη.. Ακόμη και αν αυτό δεν είναι Ο Θεός..

Δηλαδή κάποιοι πιστεύουν μια θεωρία, μια γνώμη, φρόνημα, κρίση, εντολή.. και δεν επιδέχονται αμφισβητήσεις, ποσω μάλλον εμπαιγμό.. Αντιθέτως με μεγάλη ευκολία θα χλευάσουν το Θρησκευτικό αίσθημα, θεωρώντας αυτό πνευματική οπισθοδρόμηση, ενώ δογματικά (αυτό που κοροιδευουν) θέτουν εαυτούς ως κριτές και οδηγούς..

Θα πρέπει να γνωρίσουν τότε πως η Χριστιανική Πίστη είναι για τους πιστούς σε δύσκολες στιγμές.. παράγων πνευματικής οικοδομής και γαλήνης, οικογενειακής συνοχής, καταφύγιο και κίνητρο για αγώνα προς ένα καλύτερο αύριο..

Αυτό άραγε πως θα το εξηγήσουν;

-----------

Ποιος ο λόγος ακριβώς όμως.. πού οδήγησε τον Αμβροσιο σε αυτήν την ενεργεία;

Ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης έγραψε ένα διήγημα, οπού ένας Ρωμαίος Αξιωματικός, σε α' πρόσωπο, περιγράφει τις ερωτικές του περιπέτειες με τη Μαρία, τη μνηστή του Ιωσήφ.. πολύ παραστατικά και χυδαία.. και συνεπεία αυτού έχουμε μιαν εγκυμοσύνη.. Ο Ρωμαίος ερωτεύεται τη Μαρία και θέλει να την αποκαταστήσει αλλά αυτή δεν επιθυμεί, καθώς αρνείται πως είναι έγκυος από αυτόν.. και ο καρπός της κοιλιάς της είναι πολύ σημαντικός, όπως της είπε ένας" νεαρουλης "(εννοεί τον Αρχάγγελο Γαβριήλ)..

Το διήγημα αυτό, το οποίο διάβασα.. και έχει μέτρια λογοτεχνική άξια, αφήνει και μια υπόνοια στο τέλος, πως πιθανόν όλα αυτά να τα φαντάστηκε ο ερωτοχτυπημένος Ρωμαίος.. Αλλά η περιγραφή των ερωτικών σκηνών δεν μας αφήνει περιθώριο σκέψης για τις προθέσεις του συγγραφέα..

Ο καθηγητής Μοσιαλος ανάρτησε μια φωτογραφία παραμονές Χριστουγέννων, οπού η Μαρία ψηλά στο γαιδουρακι κάνει παρατήρηση στον Ιωσήφ γιατί δε φοράει μάσκα.. Αυτός άπαντα πως δεν πιστεύει στον κορωνοϊο.. Και η Μαρία λέει:" Ότι έμεινα εγγυος από κρίνο όμως, ε; Αμάσητο το κατάπιες. "

Ο μεν Χωμενίδης δικαιολογήθηκε πως ευλαβειται την Παναγιά και την αγάπα, όπως και όλες τις γυναίκες του κόσμου, γιατί είναι η Πύλη για τον Παράδεισο..

Ένα αόριστο φληνάφημα.. και η μπάλα στην εξέδρα.. και τάση" ανωτερότητας "και" ψυχραιμίας ", αφ' ότου άναψε τη φωτιά..

Ο δε Μοσιαλος αρχικώς επιτέθηκε σε όσους τον επέκριναν για αυτή την πλακιτσα του, παραλληλίζοντας τους με τους δάσκαλους στο Δημοτικό που τον τιμωρούσαν με βίτσα..

Αυτοί οι" φωστήρες "που προφανώς πιστεύουν, πως η αειπαρθενια της Θεοτόκου και η υπερφυσική γέννηση Του Ιησού είναι ένα λαϊκό παραμύθι για (εν αντιθέσει με αυτούς) αμόρφωτους ανθρώπους, περιφρονούν πως εκατομμύρια πιστοί (ανάμεσα σε αυτούς και επιστήμονες) θα θίγουν με την προσβολή της Θεοτόκου..

Αγνοούν βεβαίως πως ο κώδικας δεοντολογίας ειδικά για μορφωμένους και ευγενικούς ανθρώπους απαιτεί σεβασμό απέναντι σε πεποιθήσεις, είτε θρησκευτικές, είτε ιδεολογικές.. Αφού αβίαστα και αχρείαστα χλευάζουν κάτι σεπτό..

Η πίστη ωθεί τον Χριστιανό να ευλαβειται και να σέβεται την Θεοτόκο.. και σαφώς την θεωρεί ιερή..

Οι Χωμενίδης, Μοσιαλος, αν και δεν πιστεύουν Στον Θεό, προφανώς θα έχουν κάποιες άλλες άξιες και ιδανικά.. Και κάτι θα θεωρούν πολύτιμο.. Δηλαδή αν κάποιος άλλος γράψει ένα διήγημα, αβίαστα και αχρείαστα και αυτός, που θα περιγράφει αισχρότητες για την δική τους κόρη, σύζυγο, μητέρα, πως θα ένιωθαν αυτοί οι άνθρωποι;

Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα, να πιστεύουν πως υπερτερούν και κατέχουν την αλήθεια; Ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι;

Qu' est ce que c' est Χωμενίδης;

Qu' est ce que c' est Μοσιαλος;

Ενδεχομένως σπούδασαν στα Παρίσια με τα λεφτά του μπαμπά (που και άλλοι ήθελαν και ήταν πιο ικανοί, αλλά no money) και μετά γύρισαν να διαφωτίσουν τους "ιθαγενείς" και να περιφέρουν τον ελιτισμό τους..

Μπορεί και να διακρίθηκαν στους τομείς τους.. αλλά αν αυτοί πάνε στα καλύτερα ξενοδοχεία, συχνάζουν σε ακριβά μέρη και καπνίζουν με στυλ το πούρο στην πλ. Κολωνακίου, τουλάχιστον, αν δεν θέλουν να ευχαριστήσουν Τον Θεό, ας ευχαριστήσουν την καλή τους τύχη και ας περιορίσουν την ξιπασιά τους..

---------

Αλλά τι μπορούμε να περιμένουμε από τον κόσμο, όταν και Ιεράρχες επιδίδονται σε αρχομανία και επίδειξη;

Όταν διαφημίζουν τις πιο άπλες ποιμαντικές τους δράσεις και επιδιώκουν φωτογραφίσεις ως stars;

Και υπάρχουν εκκλησιαστικά sites που αντί να παρουσιάζουν κείμενα προς πνευματική εποικοδόμηση και με Χριστολογικη ορολογία, μας ενημερώνουν για τις ξιφουλκιες κληρικών προς πλήρωση μητροπολιτικών θρόνων ή για άλλους κοσμικούς λογούς..

Ή διαβάζουμε ειδήσεις για τον τάδε Μητροπολίτη, που του έριξαν βάγια όταν πήγε στο μοναστήρι, ή για τον δεινά που έπαιξε η μπάντα στα ονομαστηρια του, ή για τον άλλον πως φύτεψε μια ελιά στην άυλη της εκκλησιάς..

-------

Αλλά ας γυρίσω στους Χωμενιδη και Μοσιαλο..

Όταν αυτοί, παρ' όλο τη θέση και αναγνωρισιμότητα τους, δεν έχουν σωφροσύνη, αγάπη, σεβασμό, επιμέλεια, μνήμη και κοσμιότητα.. αλλά ψυχρότητα, αγένεια, θράσος, δοκησισοφία και φιλαυτία.. ίσως να μην χρειάζεται καν ο Αμβρόσιος να αφορίσει με "την λέπραν του Γιεζή".. Ενδεχομένως να έχουν ήδη "πνευματική λεπρά"..

Τα Ευαγγελία (αν τα έχουν μελετήσει ποτέ αυτοί οι κύριοι.. αλλά για μένα δίνουν λύση σε όλα τα πάθη των ανθρώπων) αναφέρουν τη ρήση Του Χρίστου:(Κατά Ματθαίον. 7, 3) "Πώς μπορείς και βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδερφού σου και δε νιώθεις ένα ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι;"