ΓΕΦΥΡΑ

 

Σεπτέμβρης θα '΄ταν... 

Με το κοπάδι εγώ.. Κοντά στην   γέφυρα..     Χάζευα τον ουράνιο θόλο..   Θαύμαζα εκεί που τελείωνε και   έσμιγε με τα βουνά... Εκεί η   χάση του ήλιου είχε φτιάξει   πανέμορφα χρώματα... 

Η ώρα όμως πέρναγε... 

Είδα τον πατέρα μου να πλησιάζει. 

- Τι κανείς; Δεν βλέπεις την  καταιγίδα.. το κακό που έρχεται;; Θα μας τα πνίξει το ποτάμι... Θα   κατεβάσει...  

Είχε δίκιο... Τα αστέρια που πριν   τα έβλεπα παντακάθαρα και  νόμιζα, ότι θα κατεβούν να με  φιλήσουν, είχαν κρυφτεί... 

Στο βουνό, τη Βερδικούσια την  είχε καλύψει ένα μαύρο πέπλο... 

Τα καβάκια, οι κορφές τους, που  τα έβλεπα στον κάμπο πάνω από  το ανάχωμα, λύγιζαν σαν τόξα απότον αέρα...   Πάνω από τη Μαγούλα είχε   ένα απόκοσμο, παράξενο   φέγγος... 

Ο Παλισυκιώτης πιο κάτω άρχισε να βογγάει.. θα έφερνε νερό... Στα Λυγάτικα θα ξεχείλιζε από την  κοίτη και θα αγκάλιαζε τα  πλατάνια... 

- Και εσύ που είσαι, καπετάνιε;...  παραπονέθηκα.. 

- Έλα, να τα μαζέψουμε γρήγορα,  να βγούμε στο χωριό... 

Και συνέχισε... 

- Μου είπε ο Τάσιος, ότι στις  ρούγες συνέχεια τραγουδάς... και μου είπε ακόμα, ότι πρέπει να είσαι ερωτευμένος... 

Ωχ... σκέφτηκα... Ποιο θα είναι το επόμενο, που θα με ρωτήσει... 

- Τουλάχιστον τραγουδάς ωραία; 

Η γκαρίζεις;; 

-Τραγουδάω πάρα πολύ ωραία...   Τέλεια.. 

-Που ξέρετε εσείς μωρέ τραγούδια; 

Και άρχισε: 

"Θα το ρίξω φόλα το σκυλάκι σου, 

για να μπαινοβγαίνω στο σπιτάκι σου" 

Γέλασα... 

- Τι είναι αυτά;; Εσύ είσαι, που  ξέρεις τα καλά τραγούδια;; 

Σταμάτησε... το άλλαξε: 

"Θέλουν ν' ανθίσουν τα κλαριά

και η πάχνη δεν τ 'αφήνει.. 

θέλω και εγώ να σ' αρνηθώ

και ο πόνος δε μ' αφήνει.. 

το χέρι σου το όμορφο

να το 'χα μαξιλάρι..." 

Μ 'έπιασε ένα ρίγος... 

Σκέφτηκα, ότι θα ήταν από τον  δυνατό αέρα... 

Είπα: 

-Άσε τα τραγούδια.. Να   προλάβουμε... 

-Όταν αρχίσεις ένα τραγούδι,   πρέπει να το τελειώσεις... 

Άρχισαν σιγά - σιγά οι στάλες της βροχής να πέφτουν πυκνές και να μας τρυπάνε το κεφάλι... 

Έπρεπε να βιαστούμε...