ΤΟ ΚΟΡΊΤΣΙ ΤΩΝ ΙΛΙΣΊΩΝ

Το φθινόπωρο είχε έρθει για τα καλά.. 

Ο κόσμος είχε μαζευτεί στην στάση, στην Ακαδημίας, περιμένοντας 

το 220... Όταν ήρθε μετά από κάμποση ώρα, το ψηλό αδύνατο 

κορίτσι μπήκε χωρίς να βιάζεται και κάθισε στην γαλαρία... 

Τρελή κίνηση... Έκανε αρκετή ώρα το λεωφορείο να βγει από την 

Ακαδημίας... 
Καθώς γύρισε το κεφάλι της να δει τα κλασσικά κτίρια 

δεξιά - αριστερά του δρόμου, τα πλούσια μακριά καστανά μαλλιά της

 έκρυψαν για λίγο το όμορφο πρόσωπό της... 

Τελικά βγήκαν στην Βασ. Σοφίας... Απέναντι.. στην είσοδο της      Βουλής, χαμός... Τροχονόμοι, κοστουμάτοι.. και πιο μέσα στο    καφενείο της Βουλής, να συνωστίζονται οι "σωτήρες" της πατρίδας,   ποιος θα προλάβει καρέκλα... 

Κάπου εκεί, ένας που καθόταν στη μέση του αστικού, άρχισε να       σκέφτεται φωναχτά, για να τον ακούσουν όλοι στο λεωφορείο, αν 

τελικά ο Ανδρέας Παπανδρέου (που είχε φύγει πριν λίγους μήνες 

από την ζωή) υπήρξε ένας δημαγωγός ή όχι... Με δικά του λόγια, 

όπως το αντιλαμβανόταν... κάποιος που καθόταν απέναντι τον 

κοίταζε με μεγάλη περίσκεψη.... Τελικά, όσοι κάνουν μεγάλο θόρυβο ή μιλάνε πολύ, στην ουσία δε λένε τίποτα... Το είπε και ο Απ. Παύλος, για κύμβαλα αλαλάζοντα... 

Πέρασαν μπροστά από το Βυζαντινό και το Πολεμικό Μουσείο... Στον   Ευαγγελισμό μπήκε παρά πολύς κόσμος... Το κορίτσι σηκώθηκε και    παραχώρησε την θέση του σε μια γηραιά κυρία... 
Τότε είδε πιο μπροστά μια άλλη καθήμενη ηλικιωμένη, να είναι 

στολισμένη σαν τον Επιτάφιο της Μ. Παρασκευής... Δεν μπόρεσε να   συγκρατηθεί και ένα γλυκό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό 

της... 

Ο Δρομέας αριστερά... Σπουδαίο έργο.. από γυαλί... Απεικονίζει 

ακριβώς τον Αθηναίο, που τρέχει και δεν προλαβαίνει.. 
Ακριβώς μπροστά στον Δρομέα η προτομή του Κωνσταντίνου 

Οικονόμου εξ Οικονόμων (το καύχημα της Τσαριτσάνης)... 
Έστριψαν μπροστά από το Χίλτον
(Χλιδή!!) και μπήκαν στην Μιχαλακοπούλου... 

Το κορίτσι έκανε έναν μορφασμό και κάτι σαν αναστεναγμό... Στο 

σπίτι είχε να μελετήσει για μιαν εργασία... 
Λίγο πιο πέρα αριστερά, έγραφε Πλατεία Ουρουγουάης... Ο'τι να 'ναι... 
Στο πλάι καθόταν ένας κυριούλης 70 χρονών περίπου.. Φόραγε και 

κλασσικό καπέλο.. η φυσιογνωμία του ήταν πολύ ευγενική.. το 

πρόσωπο του απέπνεε σοφία και καλοσύνη... 

Το 220 έστριψε δεξιά στη Νυμφαίου... 
Δυο "γόητες της συμφοράς" που κάθονταν μαζί, την κοίταγαν 

επίμονα και με δήθεν λάγνο βλέμμα... και οι δυο μαζί κοίταζαν... 

Ωχουυύ, μόνο αυτοί μας έλειπαν τώρα... 

Στην Γρηγορίου Αυξεντίου, η πιο πυκνή βλάστηση σχετικά, την έκανε να νιώσει   εντός έδρας... 
Το λεωφορείο πέρασε κάθετα την Ούλωφ Πάλμε... 
Άνω Ιλίσια!! 
Έριξε τα μεγάλα καστανά της ματιά, να δει τον Υμηττό, αλλά ακόμα 

τον έκρυβαν οι πολυκατοικίες... 
Η καφετέρια λίγο πιο πάνω δεξιά, που είχε ανοίξει πρόσφατα, ήταν 

σχεδόν γεμάτη... Είχε αρκετούς αργόσχολους με γυαλί και ύφος... 

Σε λίγο έφτανε... 
Θα έστριβαν στη Μούσκου και στην Εθν. Αντιστάσεως... Κοντά στην   Αγία Μαρίνα... 
Κατέβηκε.... 
Το 220 θα συνέχιζε... Θα έκανε στάση στο πορτάκι της Θεολογικής 

και θα τερμάτιζε κάτω στην στοά της Φιλοσοφικής... και θα ησύχαζε 

από τις φωνές και τα γέλια των φοιτητών.... 

Το κορίτσι πήγαινε στο σπίτι... Είχε πολλά να διαβάσει... Ξαφνικά τα   γραφικά δρομάκια με τις ανηφόρες, έγιναν πιο όμορφα στο πέρασμά   της... 

Το κορίτσι των Ιλισίων πάντα εκεί θα είναι... θα περιδιαβαίνει τα στενά των Άνω    Ιλισίων....     και πάντα θα στέλνει την δροσιά του να συνάντα την δροσιά του Υμηττού...