GOOD LUCK

Στις αρχές της άνοιξης.. ένα άσχημο μαντάτο έφτασε στο χωριό μας σκορπίζοντας θλίψη στη γειτονιά.. 
Ο Χρήστος Γράβαλος εντελώς ξαφνικά.. 
άφησε την τελευταία του πνοή... Σε μια κλινική του Σικάγο... Στο 
Σικάγο των ΗΠΑ...(1) 
Αυτόν τον καιρό, που στη λίμνη Μίσιγκαν ο πάγος του χειμώνα 
άρχιζε να θρυμματίζεται.. και να γίνεται μικρά κοφτερά κομμάτια... 
Η σύζυγος του Χρήστου ζήτησε ευγενικά, να σημάνει η Καμπάνα του Αγίου Δημητρίου νεκρικά... αποτίοντας έστω έτσι ιδιότυπα φόρο τιμής στο βλαστάρι της Συκέας.. 
που έμελλε από τη νεότητα του, να ζήσει στη ξένη γη.. 
και εν τέλει να ταφεί και εκεί... 
Πολλά χρόνια πίσω.... 
Τρία σχεδόν ξυπόλητα αγόρια... 
Με κοντά παντελόνια.. 
Φιγούρες της Κατοχής και του Εμφυλίου... Με πείνα και στερήσεις... 
Ποτέ δεν τους έλειπε η όρεξη για παιχνίδι και περιπέτεια όμως... 
Πέρναγαν το φουσκωμένο ποτάμι με γυμνά ποδιά... Ακολουθούσαν
 την κοίτη του, μέχρι κάτω, που αντάμωνε τον Παλισυκιώτη... 
Εφεύρισκαν αυτοσχέδια παιχνίδια και έτρεχαν μέχρι το βράδυ... 
Οι σκληροί καιροί τότε, δεν τους επέτρεπαν να κάνουν όνειρα... Το 
παρόν τους όμως.. κανείς δε μπορούσε να το στερήσει... 
Πέρασε και ο πόλεμος... και ο εμφύλιος... 
Ο Χρήστος... 
Ο συνομίληκος Μήτσιος (ξάδελφος του άλλου Χρήστου, που ανέφερα στην αρχή)... 
ο λίγο μεγαλύτερος Δημήτρης (Λούϊας... 
αγνοώ πως προήλθε αυτό το ψευδώνυμο... Υποθέτω, ότι ήταν 
γρήγορος σαν τον Ολυμπιονίκη Σπύρο Λούη... και το τοπικό ιδίωμα 
το μετέβαλλε σε Λούϊα)... 
αλλά και όλα τα αλλά παιδιά της ηλικίας τους... σκληραγωγημένοι 
από τις κακουχίες της νιότης... 
που έπρεπε αποφασιστικά, να σταθούνε στα ποδιά τους... ζώντας σε μια χώρα, που άρχιζε, να ανοικοδομείται... 
Πήγαν στον Στρατό... 
Τον Μήτσιο... τον πήραν και πολέμησε και στην Κορέα...(2) 
Όταν γύρισε, αντιμετώπισε ένα προσωπικό θέμα... Το οποίο 
θεώρησε δυσεπίλυτο... 
Αποφάσισε να ακολουθήσει τις καραβιές των Ελλήνων για την 
Αμερική... 
Έζησε στις ΗΠΑ... Περπάτησε στα μέρη και στους δρόμους, που 
ύμνησαν οι Τζακ Λόντον και Φώκνερ... Έγινε κοινωνός του αμερικανικού ονείρου... 
Μέτα από 20-25 χρόνια κατάφερε και ήρθε στο χωρίο... Μαζί με τον μικρότερο του ξάδελφο Χρήστο, που ζούσε και εργαζόταν στο Σικάγο... 
Έφερε έναν άλλον αέρα... κάτι από την αύρα του Έλβις Πρίσλευ... 
Πούκαμισα λουλουδάτα... Μαλλί βαμμένο καραμπογιά, στερεωμένο 
με μπριγιαντίνη... Πολύ χρυσαφικό...(3) 
Είχε και μηχανή πολαρόϊντ, που εμφάνιζε κατευθείαν τις 
φωτογραφίες... 
Χαμός... Τι ήταν αυτό; 
Εδώ καλά -καλά δεν είχε κανείς στο χωρίο, από τις άλλες με το φιλμ.. 
Η προφορά του έντονη αμερικάνικη... Η επικοινωνία με τον παλιό του φίλο, γείτονα και συνομίληκο Χρήστο ήταν προβληματική... 
Όταν έφυγε, μαζί με τον θερμό εναγκαλισμό του απηύθηνε ένα 
χαιρετισμό: 
"Good Luck, Chris!!" 
Αυτή η φράση ηχούσε στο μυαλό του Χρήστου συνεχώς, όταν 
θυμόταν τον Μήτσιο... 
Αλλά και αρκετές φορές την έλεγε σαν αστείο... Τόσο μεγάλη 
εντύπωση του έκανε... 
Και εκεί.. λίγο μετά τη νέα χιλιετηρίδα, ο ξάδερφος Χρήστος από το 
Σικάγο, πήρε τηλέφωνο και ενημέρωσε, ότι ο Μήτσιος πλέον δεν ήταν στην ζωή... 
Είχε εκπνεύσει κάπου κοντά στο Βανκούβερ του Καναδά... Δεν είχε 
αφήσει οικογένεια.. 
Η καμπάνα ήχησε νεκρικά... για το "Αμερικανάκι"... 
Του Χρήστου, μαζί με τη θλίψη, του βγήκε ένα πνιγηρό: 
"Good Luck, Μήτσιο..." 
Ο Χρήστος.. έτοιμος ήταν και αυτός να φύγει έξω... 
Όμως, επειδή είχε χάσει τον πάτερα του στην Κατοχή, είχε μητέρα 
ανάπηρη και δυο αδελφές μικρότερες... 
Αυτό δε μπορούσε να γίνει.. 
Έπρεπε να μείνει πίσω... να πίνει ένα κρασί και για τους φίλους του... 
Ένα κρασί και για τον Λούϊα... που και αυτός.. πολύ αργότερα βέβαια.. πήρε την οικογένεια του και πήγε στην χωρά των Αβορίγινων... 
Στην άλλη άκρη της Γης.. και ακόμη παραπέρα.. εκεί που ο ουρανός μοιάζει να είναι πιο ψηλά.. 
Στην Αυστραλία... Στη Μελβούρνη...(4) 
Για μια καλύτερη ζωή.. και κυρίως για ένα καλύτερο μέλλον των 
παιδιών.. 
Εκεί παρ' όλο που του έτυχε μια συμφορά, τα κατάφερε με ήθος και 
εργατικότητα.. αξιούμενος από τον Θεό να δει προκοπή.. και πολλά
 εγγόνια.. 
Δεκαετία 90.. τα κατάφερε και ήρθε... 
Ήταν απίστευτα ατελείωτη η δεξαμενή των ιστοριών, παλιών και 
νέων, που είχαν να πούνε με τον φίλο του Χρήστο... 
Ένα ιδιαίτερο ήταν... όταν θυμήθηκε ο Λούϊας ένα περιστατικό, που 
πήγαν οι δυο φίλοι οικογενειακώς στην εξοχή, να φάνε... 
Η γύναικα του δεν είχε μαγειρέψει καλά τότε... και θυμήθηκε μετά από τόσα χρόνια να την μαλώσει ξανά έντονα... 
σαν να μη πέρασε μια μέρα... ότι κόντεψε να τους δηλητηριάσει αυτόν και τον Χρήστο... 
Ο γιος του Θανάσης, είναι φωτογράφος... Έφτιαξε ένα εξαιρετικό 
κολάζ με φωτογραφίες του Χρήστου, από τις γεωργικές εργασίες του, που αποτελεί κειμήλιο... 
Τότε που ήρθε, είχαν ξεπεράσει και οι δυο τα 60 χρόνια... 
Του είπε ο Χρήστος, ότι πρέπει να έρθει άλλη μια φορά.... Και μετά 
ας πεθάνουν... 
Δεν τα κατάφερε όμως... 
Το 2006, όταν ο Λούϊας έμαθε τηλεφωνικώς τον χαμό του Χρήστου... 
όντας και ο ίδιος με επιβαρυμένη υγεία και σε κατάσταση αφασίας... άρχιζε να βγάζει κάτι απόκοσμες κραυγές... 
Μετά από λίγα χρόνια η καμπάνα ήχησε και πάλι νεκρικά... για τον 
Λούϊα... 
Εκεί.. στην άλλη άκρη του Κόσμου... και ακόμη παραπέρα... 
Μάλλον τώρα.. όλοι μαζί.. 
Θα περιδιαβαίνουν τα Περιβόλια του Ουρανού... σαν ξυπόλητα παιδιά... 
αφού μαζεύτηκαν από όλες τις γωνιές του Πλανήτη.. 
Γελώντας και τραγουδώντας.. 
.... 
....... 
....... 
........ 
...... 
...... 
ΠΡΟΣΘΕΤΆ ΣΤΟΙΧΕΙΆ -ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ
1) Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, σε όλην τη γη ζούνε 
18-22 εκατ. Έλληνες... 
Δηλαδή έχουμε άλλη μια σχεδόν Ελλάδα εκτός του Ελληνικού
 Κράτους... 
Η μετανάστευση άρχισε αρχές του 20ου αιώνα, κυρίως στην Αμερική... 
Είχαμε έξαρση στις δεκαετίες 50 και 60.. σε ΗΠΑ, Γερμανία, Βέλγιο, 
Αυστραλία κυρίως... 
Αλλά και τα τελευταία χρόνια με την οικ. κρίση, κυρίως στην Αυστραλία... 
Έλληνες έφυγαν μαζικά, ερημώνοντας τα χωριά τους.. Παίρνοντας 
λίγα υπάρχοντα μαζί τους... 
Από το χωριό μας, τη Συκιά, όσοι έφυγαν.. στρίμωξαν κάτω από τα 
ρούχα τις ευλογημένες Εικόνες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας 
Παρασκευής (εικόνες, που βρίσκονται σήμερα σε περίοπτη θέση στα σπίτια τους στη ξενιτιά)... 
Πριν αποχωρήσουν, στην πλατεία του χωριού χόρευαν... γιατί έτσι 
έχει μάθει να εκφράζεται ο Έλληνας, ακόμη και στη λύπη του.. 
Οι Έλληνες μετανάστες ήταν καταγεγραμμένοι, ιατρικά ελεγμένοι
 (όσοι είχαν πρόβλημα, τους γύριζαν πίσω).. και απασχόλησαν 
ελάχιστα τις τοπικές Αρχές... 
Δεν έχουν καμιά σχέση με τις ορδές των λαθρομεταναστών σήμερα..
(η πληγή είναι, ότι αυτό το ακούμε και από "αλληλέγγυα" ελληνικά χείλη..) 
Οι Έλληνες εργάστηκαν σκληρά και είχαν καλή συμπεριφορά... και 
έγιναν σε λίγο καιρό σημαντικό και επίλεκτο κομμάτι των τοπικών 
κοινωνιών... 
Αλλά το πρώτο μέλημα τους ήταν, όπου βρίσκονταν να χτίσουν μια 
Εκκλησία και ένα Ελληνικό Σχολείο.. 
Δεν ξεχνούν ποτέ την πατρίδα, συνεισφέρουν σημαντικά, κυρίως 
οικονομικά, στην ανάπτυξη των Εστιών τους... 
Σημαντικοί Έλληνες της Διασποράς ήταν οι: 
-Μαρία Καλογεροπούλου (Κάλλας)(τραγουδίστρια όπερας) 
-Γιώργος Παπανικολάου (γιατρός) 
-Σπύρος Άγκνιου (Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ 1969-73) 
-Μάικλ Δουκάκης (για λίγο δεν έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ το 1988) 
-Τζέφρι Ευγενίδης (συγγραφέας) 
και φυσικά πολλοί άλλοι, 
σε όλους τους τομείς (χωρίς να αναφέρω διάσημους ηθοποιούς) 
Ο όρος για τον Έλληνα της Διασποράς: "Δυο φόρες Έλληνας" δεν 
είναι καθόλου υπερβολικός... 
καθώς σίγουρα τηρεί πιο ευλαβικά τις παραδόσεις, ανησυχεί και 
συμμετέχει πιο δυναμικά στους αγώνες για τα εθνικά ζητήματα.. και 
βοηθάει, τηρουμένων των αναλογιών, πιο πολύ... 
και ηθικά αλλά κυρίως υλικά στην ανάπτυξη της πατρίδας... 
Πρόσφατα, νομίζω ότι ψηφίστηκε το δικαίωμα ψήφου των Αποδήμων στις Ελληνικές Εκλογές... Μια από τις πιο σωστές ενέργειες, που 
έπρεπε γίνουν.. 
2) Το 1950 είχαμε την πρώτη Ελληνική Συμμαχική Αποστολή στα 
πλαίσια του ΟΗΕ στην Κορέα... 
1000 Έλληνες του Στρατού Ξηράς και ένας Σμήνος της Βασιλικής 
Αεροπορίας με 67 άτομα και 7 αεροσκάφη
C-47 -Ντακότα... 
Η Ελληνική Κυβέρνηση θέλοντας να ισχυροποιήσει διπλωματικά τις 
συμμαχίες της και να ενταχθεί στο ΝΆΤΟ ενέκρινε αυτήν την κίνηση.. 
Αρχικώς ήταν Τάγμα.. το 1953 αριθμούσε πάνω από 2100 οπλίτες 
και έγινε Σύνταγμα.. 
Οι ετοιμοπόλεμοι από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Έλληνες Στρατιώτες, παρ' όλο που ήταν σε άγνωστα εδάφη με δύσκολο καιρικό κλίμα.. 
και απέναντι σε πολυπληθέστερο εχθρό... 
σε πέντε επιχειρήσεις που συμμετείχαν, είχαν μόνο επιτυχίες... 
Τους απεδόθη Εύφημος Μνεία από τις κυβερνήσεις ΗΠΑ και 
Ν. Κορέας... Στην Κοιλάδα των Ηρώων στη Σεούλ υπάρχει Μνημείο 
των Ελλήνων Πεσόντων Μαχητών.. 
Το 1955 οι Έλληνες Στρατιώτες απεχώρησαν από την Κορέα.. 
Με δαπάνες τότε των Ελλήνων Στρατιωτών ανηγέρθη ο Ιερός 
Ορθόδοξος Ναός του Αγίου Νικολάου εν Σεούλ... 
186 Έλληνες έχασαν την ζωή τους στην Κορέα... στα αφιλόξενα 
χώματα της Άπω Ανατολής
Για ποιον λόγο;; 
Για το χατίρι των αρχόντων και εμπόρων του Πολέμου;; 
Τέτοιες πολεμικές ενέργειες δεν ταιριάζουν στο Ελληνικό Ήθος και 
στην Χριστιανική Παράδοσή μας... 
3) Αυτό που θα γράψω τώρα, είναι δική μου κρίση.. 
Έχω δει, ότι οι Έλληνες των ΗΠΑ έχουν αφομοιώσει τον αμερικανικό τρόπο ζωής και διαφέρουν από τους άλλους Ομογενείς... 
Δεν ξέρω... 
Επηρεάστηκαν από το αμερικάνικο όνειρο; 
Η πανσπερμία των εθνοτήτων της Αμερικής και ο αλέγκρος τρόπος 
των κατοίκων εκεί, τους έκανε έτσι; 
Τους καταλάβαινες, ότι είναι από την Αμερική... 
Κάποιοι φόραγαν και καουμπόικα καπέλα... 
Συνήθως η προφορά τους είναι βαρεία αμερικάνικη... και τα παιδιά 
τους σπάνια μιλάνε ελληνικά... 
Όμως τους έχει μείνει η αγάπη στην πατρίδα και η Ελληνορθόδοξη 
πίστη... 
Εν αντιθέσει με τους Έλληνες της Γερμανίας, του Βελγίου, της 
Ολλανδίας κτλ.. 
που δεν ξεχωρίζουν, ότι ζουν στο Εξωτερικό... 
Ίσως μόνο.. να έχουν ένα ακριβό αυτοκίνητο, που δεν έχει ακόμη 
κυκλοφορήσει Ελλάδα.. 
Η ομιλία τους είναι κανονική... 
Αυτό μπορεί να έγινε.. είτε γιατί λόγω απόστασης έρχονται πιο συχνά.. 
είτε γιατί η αυστηρότητα και η βλοσυρότητα των Γερμανών πχ , δεν ήταν στοιχειά, που θα αφομοίωναν οι Έλληνες... 
Δε μπορώ να ξεχάσω στη Σάμο... 
Κουβέντιαζα για πολλή ώρα με έναν αστυνομικό... 
Όταν τον ρώτησα: "Συνάδελφε.. από ποια Υπηρεσία είσαι 
αποσπασμένος;" 
μου απάντησε με χαμόγελο.. 
"Από το Αστυνομικό Τμήμα... της Φραγκφούρτης."(FRONTEX).. 
Χωρίς να έχω καταλάβει κάτι πριν.. 
(4) Τον καιρό που πήγαινα στα τηλεπαιχνίδια γνώσεων.. ένας φίλος 
μου θέλησε, να μου κάνει τον έξυπνο.. 
και τα κατάφερε... 
Με ρώτησε: 
"Γιάννη, ποια είναι η 3η πόλη σε ελληνικό πληθυσμό;" 
Του απάντησα βέβαιος και με στόμφο: "Άι Πάτραι." 
"Χάχα... Λάθος!... 
Είναι η Μελβούρνη." 
"Η Μελβούρνη είναι στην Αυστραλία.." 
"Δε σου είπα.. ελληνική πόλη.. 
Είπα.. με ελληνικό πληθυσμό.." 
Και είχε δίκιο... 
Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης ισχυρίζεται, ότι είναι 300. 000... 
Αλλά ακόμη και 200-250. 000 να είναι... 
πάλι περισσότεροι από τους Πατρινούς είναι... 
Και μιλάμε για Έλληνες.. και 2ης και 3ης γενιάς, που γνωρίζουν και 
μιλάνε άπταιστα τα Ελληνικά... 
Στη Μελβούρνη είναι θαυμαστό, αυτό που γίνεται... 
Υπάρχουν Ελληνικοί Σύλλογοι... Αθλητικοί, Πολιτιστικοί, 
Θρησκευτικοί κτλ, που η οργάνωση τους είναι αρτιώτερη, από αυτών της Ελλάδας... 
Σχολεία... Εφημερίδες.. Τηλεοπτικοί Σταθμοί ελληνόφωνοι.. 
Και γενικά παντού στην Αυστραλία... 
Οι Ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες.. Ελλάς Μελβούρνης, Ελλάς 
Αδελαίδος, Ολίμπικ (Ολυμπιακός) Σίδνεϊ... είναι από τους καλύτερους ποδ. Συλλόγους.. 
με πολλούς τίτλους στο Αυστραλιανό Πρωτάθλημα... 
Πριν κάποια χρόνια... στη Μελβούρνη έγινε ένας φιλικός αγώνας 
Αυστραλίας - Ελλάδας... 
Όλο το γήπεδο είχε σκεπαστεί από τις γαλανόλευκες... στενάζοντας 
από τους περίπου 100. 000 Ελληνικής καταγωγής φιλάθλους... 
Οι Έλληνες της Αυστραλίας είναι και πολύ ευαισθητοποιημένοι στα 
εθνικά ζητήματα... 
Όλα τα χρόνια είναι μεγάλη η αντιπαράθεση τους με τους Σκοπιανούς, που μένουν εκεί, για το θέμα της Μακεδονίας... 
Πριν λίγα χρόνια.. λίγο μετά το αίσχος των Πρεσπών.. ένας 
βουλευτής της Κυβέρνησης, που είχε υπογράψει την Συμφωνία... 
πήγε στη Μελβούρνη... 
Οι Έλληνες εκεί κόντεψαν να τον δείρουν... 
Ο δυστυχής είπε ότι αυτοί ήταν Χρυσαυγίτες... 
Βέβαια... Η Χ. Α. μπήκε σε ένα πούλμαν από την Αθήνα και βγήκε 
στη Μελβούρνη για να κάνει επεισόδια... 
............ 
.......... 
............ 
........... 
............ 
........ 
Το παρόν... αφιερούται εις μνήμιν του πατρός μου Χρήστου Δαρή... 
των στενών του φίλων: Δημητρίου (Λούϊα) Ανδρόνικου, Δημητρίου
 (Μήτσιου) Γραβάλου
και Χρήστου Γραβάλου.... 
και όλων των συγχωριανών Συκιωτών.. πού κηδεύτηκαν και 
ενταφιάστηκαν στη ξένη γη... 
Όμως επιθυμώ, να κάνω και μια ειδι

κή αφιέρωση στην αξιόλογη 
κυρία Angela Andronikos στη Μελβούρνη, καταγόμενη από τα μέρη 
του Κιλκίς... σύζυγο του Θανάση Ανδρόνικου, 
που μου απευθύνεται πάντα με ευγένεια.. και με ενθαρρυντικό τρόπο, κυρίως για τη γραφή μου... 
Όπως να αφιερώσω και στον Ioannis Bantos.. στο Μόντρεαλ του 
Καναδά... 
Και φυσικά σε όλους τους Συκιώτες, λοιπούς φίλους και συγγενείς,
 που διάγουν τον βίο τους με αξιοπρέπεια.. μεγαλώνουν τα παιδιά 
τους με την πίστη του Χριστού και Ελληνικό ήθος... 
εκεί στη ξενιτιά... 
https: //m. facebook. com/profile. php…
...... 
...... 
....... 
..... 
Υ. Γ. Καταλαβαίνω, ότι κάποιοι από τους Ομογενείς φίλους, θα 
δυσκολευτούν λίγο να διαβάσουν το κείμενο... 
Η μη άριστη όμως γνώση της Αγγλικής από εμένα... δε μου επέτρεψε, να μεταφράσω... 
Δεν ήθελα να το βάλω στη μετάφραση Google... γιατί θα μου έβγαζε και μένα.. "Σκόιλ ελικίκου" και "Μετζή του νεουτζή"...