ΣΏΣΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ (Save the Christmas)

 

ΣΏΣΕ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

(Save the Christmas)

--------

---------

Η Ακαδημία Αθηνών ήταν γεμάτη κόσμο.. Ήταν στρωμένα και τα μεγάλα πορφυρά χαλιά με το έμβλημα του Πανεπιστημίου..

Οι κοπέλες κοκέτες.. Τα αγόρια έβαλαν και αυτά τα καλά τους και προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τη λάμψη των κοριτσιών.. Λίγο δύσκολο..

Φυσικά και οι γονείς εκεί (και χαρά σε αυτούς, που ήρθαν νωρίς και έπιασαν καρέκλα σε καλή θέση).. για να καμαρώσουν τα παιδιά τους.. Ήταν κάτι πολύ σπουδαίο.. Ειδικά οι γονείς θα καμάρωναν πιο πολύ...

Ήταν η μέρα ορκωμοσίας..

Αποβραδίς της προηγουμένης μέρας είχε ξεκινήσει βροχή, που δεν είχε σταματήσει μέχρι εκείνη την ώρα.. Ήταν 18 Δεκεμβρίου..

Φυσικά είχαν έρθει και οι δικοί γονείς μου..

Δεν είχαν περιθώρια λόγω των υποχρεώσεών τους.. Γι' αυτό πήραν ταξί.. Θα έρχονταν αυθημερόν και θα έφευγαν την ίδια μέρα.. Ήρθαν με το ταξί του ξαδέλφου, του Θύμιου "του Τζήμα"..

Έφτασαν λίγο πριν.. Στις 12 η ώρα μάλλον πρέπει να άρχιζε η ορκωμοσία..

Στην αίθουσα εκδηλώσεων, χαμός... Πρυτάνεις, καθηγητές, χαμόγελα, φιλιά, ευχές, φωτογραφίες, πειράγματα... Συγκίνηση, κλάμματα..

Φυσικά όλοι αντιλαμβανόμασταν, ότι αρκετοί από εμάς δεν θα ξαναβλεπόμασταν..

Οι δικοί μου είχαν καθίσει κάπου στη μέση.. Ήταν και η ξαδέλφη μου..

Άρχισαν οι ομιλίες (ο πατέρας μου.. έκανε και μια χαμηλόφωνη σύσταση στον Πρύτανη Δανασσή-Αφεντάκη.. να μιλάει λίγο πιο δυνατά γιατί δεν τον άκουγε)..

Ακολούθησε η ορκωμοσία..

η απόδοση διπλωμάτων.. Αγκαλιές.. ασπασμοί από τον καθηγητή Χριστινάκη...

Είχαν έρθει και οι φίλοι μου..

Όλα τέλεια!!

Στο τέλος.. μου λέει ο πατέρας μου:

- Πρέπει να σου δώσω συγχαρητήρια και να σου πω, ότι είμαι πολύ χαρούμενος..

Αλλά.. δε μπορούσες, να φορέσεις μια άλλη γραβάτα; Αυτήν με τις πεταλούδες βρήκες;

Και γιατί δεν πήρες ένα κοστούμι καινούργιο;

(Η αλήθεια είναι.. ότι κοστούμι δεν πήρα.. Ούτε καν το σκέφτηκα..

Όμως γραβάτα είχα πάρει από ένα κάλο μαγαζί στο κέντρο, που πούλαγε μόνο γραβάτες.. Και ήταν πολύ κομψή..

Όμως μου βρήκαν οι φίλοι μου μια άλλη... με μπλε πεταλούδες, σε κόκκινο φόντο με άσπρες βούλες..

Θα βάλεις αυτή, μου είπαν,

Θα είσαι πολύ trendy..

Και τη φόρεσα.. Έτσι για να κάνω την αντίθεση).

-Δεν είχα λεφτά, να πάρω κοστούμι (και καλά.. στην αντίδραση).

-Θα σου έδινα εγώ λεφτά, να το πάρεις..

-Ε μωρέ.. και τι σε νοιάζει, καπετάνιε, αν δεν πήρα.. Μήπως εσύ φοράς ακριβά κοστούμια;

-Να μη σ' ενδιαφέρει, τι φοράω εγώ, παλληκάρι.. Εγώ όμως θέλω εσύ, να φοράς τα καλύτερα..

Θα πηγαίναν μετά για λίγο από το σπίτι του Θείου στον Περισσό.. Εγώ δεν είχα και μεγάλη όρεξη, να ακολουθήσω.. Ήθελα να πάω με τις παρέες.. Αλλά έπρεπε.. Μου το ζήτησε και η ξαδέλφη μου..

Μου είπε ο πατέρας μου:

- Να πάρεις τα πράγματα σου, να φύγουμε μαζί στο χωριό..

-Μπααα... Έχω δουλειές να κάνω στη Σχολή..

(Σιγά μη πήγαινα από τώρα στο χωρίο.. Δε θυμάμαι, αν είχα κάποια υποχρέωση με τη Μεταφορική του Αλεξίου.. Αλλά ήθελα, να περπατήσουμε στην Χριστουγεννιάτικη Αθήνα με τους φίλους.. Αν γινόταν, να πήγαινα στο χωριό την ώρα που θα χτύπαγαν οι καμπάνες το πρωί των Χριστουγέννων.. Ή και καθόλου..

Σκόπευα όμως να διακόψω την αναβολή, για να πάω φαντάρος την Άνοιξη).

Δεν ήταν εκεί, εκείνη την ώρα, ο Θύμιος, που τους έφερε από το χωριό..

Πήραμε 2 ταξί από την Πανεπιστημίου (δεν χωράγαμε όλοι σε 1)..

Όταν φτάσαμε.. και πληρώσαμε.. ο πατέρας μου έτεινε το χέρι στον ταξιτζή..

-Πατριώτη, χάρηκα που σε γνώρισα.. Καλές γιορτές με υγεία!(εε.. καπετάνιε!!)

Ο ταξιτζής έδωσε μουδιασμένα το χέρι.. και κοιτούσε αποσβολωμένος..

Μου ξέφυγε ένα χαμόγελο..

Έφυγαν μετά οι γονείς μου..

Ήρθε ο Θύμιος, τους πήρε..

Πήρα και εγώ τον Ηλεκτρικό.. από τα Πευκάκια, βγήκα στην Ομόνοια..

Είχε πιάσει να σουρουπώνει..

Η Πανεπιστημίου πανέμορφη..

Είχαν ανάψει και τα φώτα.. Τα μαγαζιά στολισμένα.. Τα δέντρα.. Αστεράκια, αγγελάκια, Αη-Βασίληδες..

Σκέφτηκα μετά.. Σιγά μην έπαιρνα το λεωφορείο.. Σήμερα ήταν η μέρα μας.. Θα έπαιρνα πάλι ταξί..(Είχαμε και λεφτά τότε.. χα!).

Έπαιζε στο ράδιο ένα σουξέ που δε μου άρεσε καθόλου.. "Ψηλά τα χεριά"..

Ευτυχώς δεν άρεσε και του ταξιτζή.. Άλλαξε σταθμό..

Βρήκε έναν άλλον.. Η Τζένη Βάνου τραγουδούσε ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι (Φωνάρα!)

"Μες τη μικρή τη φάτνη εγεννηθήκες εσύ,

μεγάλε δοξασμένε Βασιλιά και Θεέ μας.

Το άγιο Σου Το Αίμα μας πότισε κρασί,

μας χάρισες αγάπη, Λυτρωτή Χριστέ μας."

Καθώς η Βανου τόνιζε και έδινε έμφαση σε κάποιες λέξεις να φανεί το μεγαλείο.. ένιωθα και εγώ, να περνούν στο μυαλό μου.. εικόνες, χρώματα.. Προσπαθούσα να κρατήσω και να φυγαδεύσω στιγμές ευτυχίας.. Αυτές τις στιγμές που αισθανόμουν να ξεθωριάζουν...

Καιρό είχα μια πεποίθηση και μια εμμονή, ότι τόσο ξέγνοιαστα και όμορφα χρόνια δεν θα ξανάρχονταν..

Θα μπορούσε να μαρμάρωνε η ώρα;

Να γινόταν L' Arret Du Temps;

Ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα..

Το ταξί έστριψε στην στολισμένη Ούλωφ Πάλμε..

--------

--------

--------

--------

Όταν πήγα πρώτη φορά υπηρεσιακά στη Γλυφάδα.. δε μου άρεσε και πολύ..

Περνώντας σιγά-σιγα ο καιρός όμως.. ένιωθα να γίνεται ένα κομμάτι του εαυτού μου.. και ανακάλυπτα τις ομορφιές της.. Αν και η ομορφιά αποκαλύπτεται, θεωρώ, σε ο' τι αγαπάς και θυμάσαι..

Και η Χριστουγεννιάτικη Γλυφάδα ήταν ακόμη πιο όμορφη.. Λαμπεροί οι δρόμοι... Οι πλατείες είχαν στα δέντρα τους λογιών-λογιων φωτεινά στολίδια..

Ήταν ανήμερα των Χριστουγέννων.. Αλλά είχε λίγο κίνηση έξω..

Μας φώναξαν στο Τμήμα..

Είδαμε έναν κύριο ηλικιωμένο να κάθεται στον διάδρομο..

Μας λέει η Αξ/κος Υπηρεσίας:

-Αυτός ο άνθρωπος έχει χαθεί.. Έχει σώας τας φρένας.. Αλλά δεν θυμάται τίποτε απολύτως.. Πού είναι το σπίτι του; Ήρθε από την επαρχία για Χριστούγεννα.. Εδώ τον έφερε ένας κύριος..

Μπορείτε να κάνετε κάτι;

-Οπωσδήποτε θα προσπαθήσουμε..

Πήγαμε προς το μέρος του.. Μόλις κατάλαβε, ότι θέλουμε αυτόν.. σηκώθηκε, πήρε το σοβαρό ύφος και με ματιά προσηλωμένα.. έδωσε το χέρι για χειραψία και συστήθηκε..

Σαν να έβλεπα τον πατέρα μου.. Ακριβώς τις ίδιες κινήσεις έκανε και εκείνος, όταν θεωρούσε, ότι μιλάει σε σημαντικούς ανθρώπους ή επεδίωκε κάτι.. Δάγκωσα τα χείλια και μίκρυνα το βλέμμα μου..

Αναρωτήθηκα: "Από ένα εργοστάσιο σας έβγαλαν;"

Πάνω κάτω στην ίδια ηλικία.. 75αρης ήταν αυτός ο κύριος..(Εντάξει.. ο δικός μου ήταν πιο ψηλός.. Να τα λέμε αυτά!)

Βέβαια.. τον δικό μου πατέρα, είχα 2-3 χρόνια που τον είχα χάσει...

-Καπετάνιε, από που είσαι;

-Από Αηδόνα Καλαμπάκας, στα Τρίκαλα.. Ξέρεις;

-Πολύ καλά..

Ποιο είναι το όνομα του πατέρα σου;

Πως λένε τα παιδιά σου;

Μας έδωσε τα στοιχεία που ζητήσαμε..

Από αρχεία της Υπηρεσίας, τηλεφωνικούς καταλόγους.. δε βρέθηκε διεύθυνση σε αυτά τα ονόματα και επίθετο.. Ούτε στις γύρω περιοχές..

-Έλα.. μπες στο περιπολικό, να πάμε μια βόλτα..

-Που θα πάμε;

-Μη φοβάσαι! Θα βρούμε το σπίτι των παιδιών σου, να σε αφήσουμε εκεί..

-Ξέρεις.. εγώ δεν έχω προβλήματα με τους χωροφύλακες.. Δεν έχω πειράξει κανέναν..

-Το ξέρω..

Κάθισε στις πίσω θέσεις.. Αλλά ήταν αγχωμένος..

Ξεκινήσαμε..

-Για πες, καπετάνιε.. Πώς έγινε και χάθηκες;

-Ήθελε η κυρά, να έρθουμε στην Αθήνα για Χριστούγεννα.. έχω έναν γιο εδώ.. Έχω άλλον έναν γιο στο χωρίο και ένα κορίτσι στα Τρίκαλα..

Εγώ δεν ήθελα, να έρθω.. Μια χαρά είμαστε στο σπιτάκι μας.. Με τη σομπούλα μας.. Είχαμε και γουρνίσιο κρέας.. Θα πήγαινα και στο καφενείο..

Τι θέλαμε εδώ στη χαβούζα;

- Ήρθες άλλες φορές;

-Ήρθα και άλλες φορές..

Σήμερα το πρωί.. κάπου είχαν πάει οι άλλοι.. Εγώ και η κυρά στο σπίτι..

Της λέω: "Θα πάω μια βόλτα έξω"

"Ουιι, λέει, που θα πας; Αφού δεν ξέρεις... Θα χαθείς.. Τι είναι εδώ; Να πας στο καφενείο και να γυρίσεις;"

"Ξέρω! Αα.. εδώ παραπάνω έχει μια πλατεία.. Θα πάω μέχρι εκεί και θα γυρίσω".

-Την βρήκες την πλατεία;

-Την πλατεία την βρήκα.. αλλά η άλλη με μάτιασε... Γιατί χάθηκα στα αλήθεια..

-Μήπως βαρέθηκες την γυναίκα σου.. και βγήκες να κλεφτείς με καμμιά άλλη;

Του άρεσε αυτό.. άρχισε να ξεθαρεύει..

Ρώτησε, από που είμαστε..

Η αστική καταγωγή του ενός δεν του έκανε εντύπωση..

Όταν του είπα εγώ την δική μου έκανε: "Ιιιιι".

- Και που λες, παλληκάρι.. Έκανα να γυρίσω.. και δε τα έβρισκα τα σημάδια.. Έλεγα.. να από εδώ πίσω θα είναι... Και δεν ήταν.. Έβλεπα μέρη, μεγάλα σπίτια.. ανθρώπους κακούς.. Φοβήθηκα.. Απελπίστηκα..

-Τι ώρα έφυγες το πρωί από το σπίτι;

-9 θα ήταν... Είχαμε πάει στην Εκκλησία όλοι μαζί.. Γυρίσαμε.. και μετά οι άλλοι έφυγαν..

Αν σκεφτούμε, ότι περίπου στις 12 τον έφεραν στο Τμήμα..(εμείς τον βρήκαμε εκεί.. γύρω στις 12. 30) περιφερόταν επί 3 ώρες άσκοπα... με βεβαρυμένη πλέον τη ψυχολογική του διάθεση..

-Εκεί κοντά στο σπίτι του γιου σου.. υπάρχει κάτι που θυμάσαι;

-Ναι.. Απέναντι είναι ένα σούπερ Μάρκετ Μαρινόπουλος.. Και μπροστά μια στάση λεωφορείου.. με κάτι κορίτσια εκεί..

-Κορίτσια; Τέλος πάντων..

Με το σούπερ μάρκετ μας βοηθάς πολύ..

Πήγαμε σε 2-3 Μαρινόπουλος, που είχε στη περιοχή.. άλλα δεν ήταν εκεί.. Είχε λάθος στην επωνυμία του σούπερ μάρκετ..

Πήγαμε και σε αλλά.. Ευτυχώς δεν είχαμε άλλα σήματα εκείνη την ώρα.. και μπορέσαμε να ασχοληθούμε απερίσπαστοι..

Δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα..

-Έχεις κινητό μαζί σου, καπετάνιε;

-Δεν έχω, παλληκάρι..

Ξεψυχισμένα... Άρχιζε να βαραίνει πάλι..

-Θυμάσαι το τηλέφωνο του σπιτιού στην Αθήνα;

Το τηλέφωνο των παιδιών στα Τρίκαλα;

-Όχι..

Πήρα από το κινητό μου στις πληροφορίες καταλόγου (δεν είχαμε το ίντερνετ τότε στα κινητά) για αποτελέσματα στα Τρίκαλα..

Δεν υπήρχε κάτι..

Όμως και η ώρα πέρναγε.. Κόντευε 2.. Σχολάγαμε.. Ήταν Χριστούγεννα.. η πιο όμορφη γιορτή.. Είχαμε και μεις σπίτια..

-Τι θα κάνουμε τώρα; Πρέπει να σχολάσουμε..

-Και ο μπάρμπας πίσω;

-Τι άλλο να κάνουμε; Μαγικά; Θα τον αφήσουμε πάλι στο Τμήμα.. Ας ενδιαφερθούν οι δικοί του.. Να πάρουν τηλέφωνο στο 100.. Αν το έκαναν, θα είχε λυθεί τώρα το πρόβλημα.. Άσε που μπορεί, να έχουν πάρει ήδη..

-Αν είχαν πάρει.. θα μας είχαν ειδοποιήσει.. Κοιτά.. Εγώ τον θείο δεν τον γυρνάω στο Τμήμα.. Θα τον πάω στο σπίτι, να καθίσει στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι με την οικογένεια.. Αλλιώς δε σχολάω..

Είδα από το καθρεπτάκι πίσω.. Ο θείος ήταν στα χαμένα.. Ούτε καν θα άκουγε, τι λέγαμε.

Για λίγο γυρνούσαμε πέριξ.. μήπως βρούμε κάτι.. χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα βοήθειας από τον Τρικαλινό..

Το άγχος όμως και η υπερένταση.. πολλές φορές είναι πόνοι.. και είναι σαν τις ωδίνες του τοκετού.. και γεννάνε..

-Τι κορίτσια ήταν αυτά, καπετάνιε, στη στάση;

-Αα.. 2 κορίτσια (ο' τι να 'ναι)..

-Άκου.. είναι κεντρικός ο δρόμος.. Αυτός είδε σε στάση, διαφημιστική αφίσα.. Τα κορίτσια είναι αφίσα.. Η η Βουλιαγμένης είναι ή η Ποσειδώνος..

Πήγαμε Βουλιαγμένης.. Στο 1ο.. στο 2ο..

-Κάτι μου θυμίζει το μέρος... Αααα, να τα κορίτσια..

Ήταν στη στάση, στη διαφημιστική αφίσα.. 2 κορίτσια, που μας έστελναν φιλιά..

Απέναντι από την άλλη πλευρά της Λ. Βουλιαγμένης ήταν το σούπερ Μάρκετ Βασιλόπουλος.. όχι Μαρινόπουλος..

Και ήταν Ελληνικό και όχι Γλυφάδα (το σημείο ήταν σχεδόν Βουλιαγμένης και Ιασωνίδου.. πολύ κοντά στη γέφυρα, που κατέληξε ο Παντελής Παντελίδης).

Δεξιά.. λίγο πιο κάτω στον παράδρομο της λεωφόρου.. και στον 1ο παράλληλο βρήκαμε το σπίτι..

Ήταν όλοι στα μπαλκόνια..

Αλήθεια είναι, ότι κάναμε έντονες παρατηρήσεις φωνάζοντας στον γιο του.. πού δεν έκανε ενέργειες... και δεν πήρε τηλέφωνο στην Αστυνομία..

Ο θείος ήταν περιχαρής..

-Ελάτε στο σπίτι, να σας κεράσουμε..

-Θα φύγουμε.. Πέρασε η ώρα.. Θα πάμε στα δικά μας σπίτια..

-Να έρθετε στην Αηδόνα.. αλλά γρήγορα.. Όχι μετά από χρόνια.. Να με προλάβετε ζωντανό..

Είδα μετά στον χάρτη.. ότι είχε απομακρυνθεί από το σπίτι (προσπαθώντας και νομίζοντας ότι επιστρέφει) σε απόσταση 3 χιλιομέτρων περίπου..

Αϊντε, πατέρα.. Να αγιάσει η ψυχούλα σου!

Καλά Χριστούγεννα!

-----------

------------

------------

-------------

Χτύπησε το τηλέφωνο.. Είδα από που ερχόταν η κλήση.. Το σήκωσα κατευθείαν..

-Ναιιιι..

-Γεια σου, μπαμπά..

-Έλα... Τι κάνεις; Καλά είσαι;

-Καλά είμαι.. Εσύ;;

-Καλά.. Θες να μου πεις κάτι και πήρες τηλέφωνο; Μήπως έγινε κάτι;

-Όχι.. Έτσι πήρα.. Να πω ένα γεια..

-Το καλύτερο πράγμα έκανες.. Ξέρεις, πόσο χαίρεται ο μπαμπάς, όταν παίρνεις έτσι..

-Μπαμπά.. θα έρθεις τα Χριστούγεννα;

-Το θέλω παρά πολύ.. Θα το προσπαθήσω.. και πιστεύω, ότι θα το καταφέρω.. Να ξέρεις, ότι είναι δύσκολο.. Λόγω του κορωνοϊού δε δίνουν άδειες.. Αλλά, όταν είναι για τα παιδάκια μου, δεν υπάρχει περίπτωση να μη τα καταφέρω..

-Γιατί, μπαμπά, να μην είσαι συνέχειά εδώ; Και να είναι δύσκολο;

-Εντάξει..... Ξέρεις..... Καλά! Εγώ φταίω..

-Γιατί φταις;

-Εεεεε... Ξέρεις.. οι γονείς για να βγάλουν χρήματα, κάνουν διάφορες δουλειές.. Αναγκάζονται πολλές φορές, να λείπουν καιρό από το σπίτι.. Δεν πρέπει, να στενοχωριόμαστε όμως γι' αυτό...

-Δεν στενοχωριέμαι..

-Δεν στενοχωριέσαι;

-Όχι... Αλλά θέλω, να είσαι στο σπίτι..

-Και εγώ θέλω... Έλα τώρα, παλληκάρι... Δεν είπαμε, ότι τώρα θα είσαι ο αρχηγός; Ο καπετάνιος;

-Ναι.. καλά..

-Ήσασταν και πολύ καλά παιδιά φέτος.. Τα καλύτερα... Ο Αη-Βασίλης θα σας φέρει, ο' τι ζητήσατε... Σε σένα και τον αδελφό σου.. Μπορεί, να αργήσει λίγο όμως φέτος..

-Ρε μπαμπά! Σου το έχω πει εδώ και χρόνια.. Δεν υπάρχει Αη-Βασίλης.. Οι γονείς είναι Αη-Βασίλης.. Και τα δώρα θα αργήσουν φέτος, γιατί αργούν τα ταχυδρομεία, που παραγγέλνουν πολλοί..

-Εεε... δεν είναι σωστό αυτό.. Να πιστεύεις! Πρέπει να πιστεύεις..

Δηλαδή... το έχεις πει και στον αδελφό σου αυτό;

-Εεεεεεε.... το 'χω πει.

-Είδες; Κανείς τον έξυπνο.. Εγώ να ξέρεις, αν και είμαι μεγάλος.. πιστεύω στον Αη-Βασίλη!

-Πιστεύεις στον Αη-Βασίλη;

-Ναι!

-Σου φέρνει και σένα δώρα;

-.......... βεβαίως και μου φέρνει..

-Φέτος θα σου φέρει;

-Ναι!

-Τα αλλά τα χρόνια δε σου έφερε όμως..

-Εεεε.. ξεχνάει καμμιά φορά τους μεγάλους....... Αλλααα.. μου έφερε πριν κάποια χρόνια τα πιο σπουδαία δώρα...

-Τι;

-.......... εσένα και τον αδελφό σου...

-Δε σε ακούω καλά..

-Εσένα και τον αδελφό σου..

-Δε μιλάς πολύ καθαρά..

-Μια χαρά μιλάω..

-Μπαμπά, θα έρθεις τα Χριστούγεννα;

-Στο υπόσχομαι!

-----

------

Εύχομαι καλά Χριστούγεννα!!

Καλές γιορτές!!

Με υγεία!!

Ειρήνη σε όλον τον Κόσμο!!

------