YOU "LL NEVER WALK ALONE

 

YOU "LL NEVER WALK ALONE

--------------

Ζώντας σε μια εποχή με τις κοινωνικές δομές κατακερματισμένες... πού ο λαικισμός συνάντα έναν αβασάνιστο κυνισμό.. Που προδιδόμαστε από την ίδια την αγάπη.. πού την θεωρούμε ατόφια.. αλλά με το πρώτο φύσημα φεύγει η χρυσόσκονη και ξεγυμνώνεται η" σκοπιμότητα "της.. και πίνουμε στο τέλος το πικρό ποτήριον της Προδοσίας... Και ψάχνουμε ως" νέοι "χρυσοθήρες.. λυχνίζοντας την άμμο.. να βρούμε κομμάτια χρυσού.. κάποιες άξιες, κάποια ιδανικά.. Τότε πιθανόν να μας γοητεύσει η ενότητα κάποιων ανθρώπων.. η σύμπνοια.. η κοινή στόχευση.. η ομαδικότητα ειδικότερα ενός αθλητικού Συλλόγου.. και δη ενός ποδοσφαιρικού Συλλόγου...

Ο ομαδικός αθλητισμός είναι μια βασική οδός (κατ' εμέ) να κατευθύνουμε προς αυτήν τα παιδιά... να μάθουν να συνεργάζονται, να μοιράζονται και να στοχεύουν σε ένα κοινό κάλο..

Δεκαετία 80'... μικρό παιδί..

όταν η τηλεόραση είχε 2-3 κανάλια, αλλά έβλεπες ουσιαστικά πράγματα.. εν συγκρίσει με τώρα που έχει 100.. δεν υπήρχε η συνδρομ. Τηλεόραση...

Δεν βλέπαμε αγγλικό πρωτάθλημα... αλλά αναμεταδιδόταν απ' ευθείας ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας...

Μεσουρανούσε η Λίβερπουλ με 7 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα σε μια δεκαετία...

Μοιραία συμπάθησα εκείνη την ομάδα με τα κόκκινα..(όχι όσο βεβαία την ομάδα με τα πράσινα.. του Παναθηναικού)..

Άγγλοι.. ένας λαός που δε μου είναι αρεστός.. ως προς την πολίτικη τους συμπεριφορά.. Υστερόβουλοι, ξιπασμένοι, με επεκτατικές τάσεις... Πού προκάλεσαν μεγάλα δεινά στον πλανήτη..

Τίνα τρόπο οι δάσκαλοι των Αμερικανών στην πολιτική και πολεμική τακτική τους...

Όμως.. μου άρεσε πάντα ο τρόπος που εξιδανίκευαν το ποδόσφαιρο... Πώς συνέδεαν το πάθος τους, τις αρετές τους, την ιδιοσυγκρασία τους με τις ομάδες που υποστήριζαν.. Πώς" θεοποιούσαν "τα αστέρια της ομάδας... Ακόμη και η οσμή, η αχνάδα του βρεγμένου ταρτάν από την βροχή αποτελούσε για τους Άγγλους μια" μυστικιστική μέθεξη "και υλικό για αναμνήσεις... Ειδικά και ο τρόπος που διάλεγαν τα παρατσούκλια των ομάδων είναι ξεχωριστός...(Έχετε υπ' όψιν κιόλας.. ότι το Αγγλικό Πρωτάθλημα είναι σχετικά άτεχνο.. εν συγκρίσει με αλλά.. Ισπανικό, Ιταλικό, Βραζιλιάνο κτλ).

Η Λίβερπουλ εκείνης της εποχής είχε παίκτες παράξενους και ετερόκλητους...

Τον" σχεδόν Καραγκιόζη "τερματοφύλακα Γκρόμπελαρ.. τον κοκκινοτρίχη Γουίλαν (πέρασε και από τον Πανιώνιο ως προπονητής)..

Τον σεμνό Κένι Νταγκλίς...

Τον τρελό Μπάρντσλει..

Τον Ρέι Χότον.. τον σπουδαίο Τζον Μπαρνς.. τους μυστακοφόρους Σούνες και Όλντριτζ.. τον επίσης μουστακαλή ψηλό και άχαρο Ουαλό Ίαν Ρας...

Είχαν όμως σπουδαία ομάδα.. ο καθένας ήταν ένα διαφορετικό γρανάζι μιας καλοδουλεμένης μηχανής..

Εκείνη την περίοδο.. το 1985, αντιμετώπισαν και τον Παναθηναικό στα ημιτελικά του Κυπ. Πρωταθλητριών, τον οποίον κατέβαλαν εύκολα.. πριν τον αιματηρό τελικό του Χέυζελ Βρυξελλών..

Παναθηναικός.... η μονή φυσικά ελληνική ομάδα με 1 παρουσία σε τελικό και 2 σε ημιτελικά στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Ίαν Ρας ο Ουαλός (πρόσφατα διάβασα, ότι πιθανόν οι λέξεις Ουαλός και Βλάχος να έχουν την ίδια γλωσσική ριζά... Χα!) πήγε μια χρόνια στη Γιουβέντους

(1987-88).. όταν και την απέκλεισε ο Παναθηναικός.

Μια ομάδα με 10 φορές τουλάχιστον λιγότερη χρηματιστηριακή αξία..

Σε εκείνο το ματς (Οκτώβριος 87..

ΠΑΟ-Γιουβέντους 1-0.. ΟΑΚΑ... το γκολ ο Σαραβάκος) ο προπονητής Δανιήλ είπε σε ένα ψηλό, παράξενο και σκληρό παιδί από την Ελευσίνα.. 21 ετών, με παιδικό πρόσωπο... στον Γιάννη Καλλιτζάκη.. ότι για πρώτη φορά σε Ελλάδα και Ευρώπη, θα ξεκινήσει στον αγώνα... και μάλιστα θα αναλάβει τον μεγάλο σταρ Ιαν Ρας man-to-man...

Ο Γιάννης άρπαξε την ευκαιρία και αντιμετώπισε τον Ρας με τους κανόνες της αλάνας και της γειτονιάς... Ότι ο αρχηγός είναι ο πιο δυνατός..

Όποτε έπαιρνε τη μπάλα ο Ρας, έβλεπε δυο πόδια.. σαν τεράστια ψαλίδια να έρχονται κατά πάνω του..

Προκειμένου τα χρυσά πόδια του Ρας να μη σταματήσουν το ποδόσφαιρο, αυτός προτίμησε να μείνει αμέτοχος στο ματς...

Ο Ουαλός κούναγε δεξιά-αριστερά το κεφάλι προς ένδειξη αποστροφής (όπως κάνουν οι Βρεταννοί) και ο Καλλιτζάκης τον κάρφωνε με το βλέμμα.. εννοώντας" Αν τολμάς, ξαναπάρε τη μπάλα "..

Και ο Γιάννης έμεινε στην Ιστορία, ως ο

" Νίντζα "...

Όπως εκμηδενίστηκε ο Ρας.. οι ακριβοπληρωμένοι αμυντικοί της Γιούβε δεν κατόρθωσαν να περιορίσουν τον Σαραβάκο.. πού τους ευτέλισε στα άκρα.. περνώντας τους σαν αερικό.. και έβλεπαν απλώς το νούμερο 7 και μάζευαν τον κουρνιαχτό του...

Και επανερχόμενος στα αρχικά..

Σε αυτόν τον" ξεπεσμό "της εποχής, δεν θα γινόταν να μείνει ανεπηρέαστος ο αθλητισμός...

Και πόσω μάλλον το επαγγελματικό ποδόσφαιρο...

Όταν το διοικούν άνθρωποι αμφιβόλου ηθικής, θεωρίας και αθλητικής παιδείας...

Που τους ακούς στις συνεδριάσεις των θεσμικών τους οργάνων, να κάνουν διαγωνισμό" κοσμητικών επιθέτων "...

Το ποδόσφαιρο είναι πάθος.. χαρά.. είναι πανηγύρι... Όσοι παίξαμε (έστω και ερασιτεχνικά), γνωρίζουμε τι σημαίνει η ταύτιση με τους συμπαίκτες, η θέληση για τη νίκη, την ανατροπή... η επαφή με τους φιλάθλους....

Σε ένα μεγάλο κλαμπ δένεσαι με τους παίκτες... με τ' αστερία της ομάδας...

Πόσο καλύτερα ήταν πιο παλιά, όταν τα γήπεδα ήταν κατάμεστα... με τις σημαίες, τις ιαχές... με οπαδούς και των δυο ομάδων...

Χωρίς να υπάρχει κίνδυνος συρράξεων...

Γιατί αντιλαμβάνονταν πιο ορθά τότε την έννοια της αθλητικής άμιλλας..(μη ξεχνάμε ότι ακόμη πιο παλιά οι αρχαίοι Έλληνες σταματούσαν τους πολέμους, για να γίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες)...

Σε μια αληθινή ομάδα.. συμμετέχουν, ο πρόεδρος μέχρι τον κάθε φίλαθλο ξεχωριστά..

Με κύριο στοιχείο, τον σεβασμό.. από πάνω μέχρι κάτω και αντίστροφα...

(Ένα υπόδειγμα Ομάδας υπήρξε.. το ατελείωτο γλυκό όνειρο του Κάμπου.. το βυσσινί άτι... η Α. Ε. Λαρίσης της δεκαετίας 80'... αλλά δεν μπορώ να εγκλωβίσω σε μια παράγραφο αυτό το μεγαλείο).

Τώρα πλέον... το ποδόσφαιρο το ορίζουν τα τηλεοπτικά δικαιώματα.(είχαμε και την ατυχία του κορωνοιού)

Μακραίνει η απόσταση παίκτη- φιλάθλου... Η ελεύθερη αγορά επιβάλλει συχνές αλλαγές στα ρόστερ... Η έλλειψη γηγενών ποδοσφαιριστών αποξενώνει τους οπαδούς...

Όπως έχουμε συνηθίσει πλέον, οι

" μανατζερίστικες "αναισθησίες έφεραν νέα ήθη.. γιατί δε μετράνε τον ανθρώπινο παράγοντα στο αθλητικό γίγνεσθαι...

Για αυτούς είναι πιο σημαντικά τα γραφήματα, οι δείκτες, οι αριθμοί..

Να πιάσω την ομάδα μου.. τον Παναθηναικό..

Ο κος Αλαφούζος δεν το έχει σε τίποτε, κάθε χρόνο να αλλάζει την σύσταση της ομάδας... Να συρρικνώνει το ελληνικό στοιχείο παρ' όλο που υπάρχει η μαγιά... Να ξεκρεμάει από τους ιστούς τις σημαίες.. τα αστέρια της ομάδας... ανθρώπους που αγαπάνε την ομάδα και ταυτίζονται με τον κόσμο... και να απογοητεύει τους οπαδούς...

Όπως είχαν κάνει και οι παλιότεροι... κατέβασαν τον Σαραβάκο.. κατέβασαν τον Καλλιτζάκη.. και αυτός τώρα κατέβασε τον Δώνη...

Το ποδόσφαιρο... δεν είναι μόνο το γκολ..

Είναι και κάποιες στιγμές.. πού μένουν ανεξίτηλα στην ψυχή μας...

Παναθηναικός -ΑΕΚ: 1-0... ΟΑΚΑ... τελικός κυπέλλου 1995..

Ο Δημήτρης Σαραβάκος είχε πάει μετά από 10 χρόνια, την προηγούμενη χρόνια στην ΑΕΚ.. Η ΑΕΚ κέρδισε πέναλτι και κλήθηκε να το εκτελέσει ο μόνιμος και άχαστος στα πέναλτι Σαραβάκος..

Απέναντι είχε τους" ομοιδεάτες "βάζελους.. οι οποίοι αντί να τον γιουχάρουν, να το χάσει.. άρχισαν τις επευφημίες, τα φιλιά, άνοιξαν τις αγκαλιές και τις πράσινες σημαίες... και το σύνθημα

" Μητσάρα βαζέλα, βγάλε τη φανέλα "δονούσε την ατμόσφαιρα...

Ο Σαραβακος, εμφανώς σαστισμένος και συγκινημένος εξαπέλυσε έναν κεραυνό.. έριξε τη μπάλα 2 μετρά πάνω από την εστία και την έστειλε δώρο στους Παναθηναικούς στην εξέδρα...

Αλλά συγνώμη.. αν σας μπέρδεψα και σας πήγα σαν κύμα πέρα-δωθε...

Το κύριο θέμα είναι η Λίβερπουλ... Πού πήρε φέτος το πρωτάθλημα Αγγλίας μετά από 30 ολόκληρα χρόνια...

Με την φανταστική ομάδα των Σαλάχ, Βαν Ντάικ, Φιρμίνιο κτλ... Έχοντας στην καθοδήγηση τον κορυφαίο (για μένα) αυτήν τη στιγμή, προπονητή στον κόσμο.. Τον Γερμανό Γιούργκεν Κλοπ..

Γνωρίζοντας όλα αυτά τα χρόνια και στιγμές ανυποληψίας... Πού όμως αυτό δεν εμπόδισε καθόλου να έχει εκατομμύρια οπαδών σε όλον τον κόσμο...

Εκτός της ξεχωριστής αύρας που εκπέμπει αυτό το κλαμπ.. θέλω να σας γνωρίσω και ένα άλλο στοιχείο...

Ο ύμνος της Λίβερπουλ δεν είναι ως συνήθως ένα εμβατήριο (δηλαδή να κανείς παρέλαση στο ρυθμό του)..

Είναι ένα τραγούδι.. από ένα μιούζικαλ του 1945...

Το 1963 επανεκτελέστηκε από ένα συγκρότημα.. και σε λίγο καιρό καθιερώθηκε ως ο ύμνος της ομάδας...

" You' ll Never Walk Alone "..

Όλα τα χρόνια αυτή η μελωδία απλώνεται στις εξέδρες του Άνφιλντ... σαν σπαρακτική οιμωγή... σαν καρτερία... σαν να ακούς ένα παιδάκι, που χάθηκε στις ερημιές και τραγουδάει, για να παρηγοριεται...

Ένα τραγούδι.. μια φράση, που ενώνει όλους τους φιλάθλους του κόσμου..

Φωνάζουν οι οπαδοί της Λίβερπουλ...

" Δεν πειράζει, που χάσατε τον δρόμο... Είμαστε εδώ να σας στηρίξουμε.. και ας έχετε χρόνια να τα καταφέρετε..

Πιστεύουμε στη νίκη... πιστεύουμε στην ανατροπή...

"You' ll Never Walk Alone"

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΉΣΕΤΕ Ποτέ ΞΑΝΆ ΜΟΝΟΊ... "