ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ (σειρά διηγημάτων)

 --Θεία, τον έχεις δει καθόλου;

--Ποιον;

-- ----

--Μα καλά τι λες; Και να τον δω, τι με νοιάζει; Είναι δυνατόν; Πού πήγε και παντρεύτηκε την άλλη την ξινή..

--Γιατί είναι ξινή; Την εξερεις;

--Ούτε την ξέρω, ούτε θέλω να τη μάθω.. Πού δεν τον προσέχει καθόλου.. Τον έχεις δει πως ντύνεται; Αίσχος! Και όλα τα ρούχα του ασιδέρωτα.. Φόραγε τότε τ' άσπρα τα πουκάμισα και φύσαγε..

--Θυμάσαι και τα πουκάμισα που φόραγε;

--Τι; Εντάξει.. όλοι το έβλεπαν αυτό.. Εμένα ούτε μ' ενδιέφερε ούτε μ' ενδιαφέρει.. Μα δεν είχα ποτέ τίποτε μαζί του..

--Δεν είχες τίποτα, αλλά..

--Άλλα.. τι; Μα αποδείχθηκε πως δεν άξιζε.. Πολύ χαζός!

.. Ένας αετός ήταν, που έπεσε σε γκρεμό και δε μπόρεσε να βγει ποτέ από εκεί.. Ένας αετός.. πού πλήγωσε τα φτερά του και δεν βρέθηκε κάποιος να τα γιατρέψει..

Ο καλύτερος ήταν.. και ακόμη είναι.. Αλλά σιγά μην ασχοληθώ μαζί του!

--Τίποτε δεν ήταν για σένα;

--Τι; Μα και βεβαία! Απολύτως τίποτα!..... Τα πάντα..

______

______

--Ναι..

--Γιατί δεν σηκώνεις ποτέ το τηλέφωνο; Έχω πάρει τόσες φόρες!

--Είχα δουλειά..

--Και γιατί δεν παίρνεις πίσω;

--Ίσως.. γιατί δεν έχω να κουβεντιάσω κάτι μαζί σου;

--Μα.. δε ξέρεις τι θέλω να σου πω.. Είναι δυνατόν;

--Δε με νοιάζει.. και ούτε θέλω να το συζητήσω..

--Μονό τον εαυτό σου σκέφτεσαι.. Δε σ' ενδιαφέρει καθόλου που στενοχωριέμαι..

--Δε μ' ενδιαφέρει.. Όχι.

--Είσαι εντελώς αναίσθητη! Έκανα μεγάλο λάθος μαζί σου..

--Και σε αυτήν την κλήση δεν θα απαντούσα.. Κατά λάθος το σήκωσα.. Και λάθος είναι, που μιλάμε τώρα..

--Και στον δρόμο αν με συναντήσεις εσύ, θα κανείς πως δε με ξέρεις..

--Να είσαι σίγουρος γι' αυτό!

--Πως μου μιλάς έτσι; Γιατί με σφάζεις; Σε αγαπώ! Εγώ πεθαίνω για σένα.. Εγώ θέλω να είσαι χαρούμενη.. Εσύ γιατί με κανείς τόσο χάλια; Τα πάντα είμαι έτοιμος να κάνω.. Τουλάχιστον γιατί δε μου μιλάς; Εγώ να σε ακούσω, θέλω.. Γιατί δεν απαντάς; Τι κακό σου έκανα; Γιατί το κανείς έτσι;

--Γιατί... εγώ σ' αγαπάω πιο πολύ..

____

_____

--Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κανείς.. Τα εξάντλησες όλα.. Τώρα σταμάτα γιατί πρέπει να ηρεμήσεις..

--Μα δεν ηρεμώ έτσι.. Αν δεν της μιλάω, αισθάνομαι χάλια.. Ίσως έκανα λάθη που πρέπει να διορθώσω..

--Ρε συ.. δεν είναι προβλήματα αυτά.. Δεν καταλαβαίνεις, πως όλα στο μυαλό σου είναι;

--Είναι παρά πολύ σημαντικό! Και μην υποβαθμίζεις αυτό που νιώθω..

--Γιατί δε βλέπεις καθαρά, πως αυτό σε καταβάλλει; Σε στενοχωρεί; Εσύ ο ίδιος το έχεις τυλίξει με μια χρυσόσκονη, που σε τυφλώνει.. ενώ δεν είναι έτσι..

--Εγώ νιώθω όμορφα, είναι κάτι ξεχωριστό.. πού εσύ δεν το νιώθεις, για αυτό μιλάς έτσι..

--Νιώθω.. Ξέρω πως είναι, να θες να τρέξεις σε αυτήν και αυτή να μη θέλει.. Αλλά και εσύ δεν το υπολόγισες σωστά.. Θεωρούσες πως μπορούσες να το διαχειριστείς.. Πλέον δε μπορείς.. Και λάθη να έκανες, πρέπει να σταματήσεις.. Που δεν έκανες λάθη.. Είναι πολύ εγωιστικό, να τα φορτώνεις στον εαυτό σου, μόνο και μόνο γιατί θέλεις να δικαιολογήσεις αυτό που αγαπάς.. Δεν καταλαβαίνεις, πως αυτή κάθεται σε έναν θρόνο, επειδή δεν αγαπάει.. Και αυτό και μόνο, ακόμη και να μην το θέλει, την κάνει να σε κρίνει και να σε διατάζει.. Εσύ πιστεύεις, πως αυτή έχει την σωστή συμπεριφορά απέναντι σου;

--Δεν ξέρω.. Μπορεί όμως εγώ να φταίω για αυτό το φέρσιμο..

--Πρέπει να δώσεις τη λύτρωση στον εαυτό σου.. Έρχεται η ώρα που τίποτε δεν εξηγείται με τη λογική και τα πρέπει.. Και εσύ τα συνέδεσες αυτά με την αγάπη.. Άφησε τα νερά να γαληνεψουν, μη τα ταράζεις..

Έχεις και εσύ ψυχή και καρδιά, που αγαπιέται από άλλου.. Αυτό φυσικά δεν το νιώθεις τώρα..

--Έχω ακόμη πολλά να πω.. και αλλά τόσα να κάνω..

--Τίποτε να μην πεις..

--Γιατί να μην πω; Εγώ δε μιλώ άσχημα..

--Έτσι νομίζεις.. Αλλά τα λογία φέρνουν και αλλά λογία.. Και τα λογία γίνονται μαχαιριά.. Και στο τέλος γυρνάνε εναντίον σου..

--Είναι πολλά, που μου τρυπάνε το μυαλό.. Νιώθω μεγάλο κενό.. Σαν να είμαι ασήμαντος.. Έχω βαθειες πληγές.. Δε νομίζω να γιατρευτούν με την σιωπή..

--Κάνεις έναν αγώνα και τον κανείς μόνος σου.. Σε βάθος χρόνου ακόμη και αν τα καταφέρεις, μπορεί το αποτέλεσμα να μην είναι αυτό που ονειρεύεσαι.. Κολυμπάς σε βαθειά νερά.. αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που σε περιμένουν στην ακτή.. Κρίμα όμως που δεν είναι εκεί αυτή που αγαπάς.. Ο ηρωϊσμος δεν είναι να το πας μέχρι τέλους.. Είναι να αγαπάς και να σιωπάς.. Δεν έχεις σκεφτεί καθόλου μέχρι τώρα κάτι οδυνηρό: Ότι πιθανόν να μην έχει καμμιαν άξια.. χωρίς αυτό όμως να αναιρεί ούτε την αγάπη σου, ούτε την προσπάθεια σου.. Αλλά σιωπά.. και δες καθαρά: Τι έδωσες; Τι πήρες;

Όχι! Δεν έκανες μόνο εσύ λάθη.. Και δυστυχώς για σένα τώρα, ο χρόνος θα δαμάσει.. Αλλά.. στο τέλος μπορεί να δεις και να καταλάβεις πράγματα, που δεν θα σου αρέσουν.. Δυστυχώς!

______

______

--Που γύρναγες;

--Έξω..

--Ναι.. πού ακριβώς είχες πάει;

--Μαμά, είμαι αρκετά μεγάλη τώρα για να σου δίνω αναφορά για τα πάντα..

--Έλα.. κάθισε να μιλήσουμε για κάτι, τώρα που λείπουν οι άλλοι..

--Είμαι κουρασμένη και δεν έχω όρεξη τώρα..

--Κάθισε κάτω.. για να μην αρχίσω τις φωνές..

--Τι θες;

--Τι είναι αυτά που κανείς με τον Χρήστο;

--Ποιον Χρήστο;

--Μη μου κανείς εμένα την ανήξερη..

--Εσένα ποιος σου τα είπε αυτά;

--Σίγουρα όχι ο ίδιος.. Σου μιλάει, σε χαιρετάει.. Και εσύ του γυρνάς την πλάτη και αλλάζεις δρόμο..

--Ναι, γιατί είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει πως δεν τον θέλω..

--Ναι.. αλλά όταν σου μιλάει, έτυχε να του απαντήσεις πολύ άσχημα.. Και φώναζες πως θα καλέσεις την Αστυνομία..

--Μα παντού ρουφιάνοι υπάρχουν;

Όλα σου τα λένε;

--Καλά.. τα τελευταία σε άκουσαν αρκετοί να τα λες..

--Και το δικό σου πρόβλημα ποιο είναι;

--Άκου κορίτσι μου.. Ο Χρήστος είναι ερωτευμένος μαζί σου, αλλά δε σου δημιούργησε κανένα πρόβλημα.. Ούτε άσχημα μίλησε σε τρίτους ούτε εσένα πρόσβαλε.. Σου μίλησε ποτέ άσχημα;

--Εε.. όχι..

--Είναι ένα κάλο παιδί, πολύ συμπαθητικό.. παρ' όλο που είναι πολύ ερωτευμένος, δεν έχει κάνει κάποια κουταμάρα.. ούτε στην δουλειά σου ούτε στο σπίτι μας ήρθε, να δημιουργήσει πρόβλημα.. Τους δικούς του τους ξέρουμε και είναι καλή οικογένεια.. Ειλικρινά αυτό δεν του αξίζει του παιδιού ούτε στους γονείς του.. Θα ήθελες στον αδελφό σου, να λέει "Γεια σου" και να τον βρίζουν;

--Δεν ξέρεις καθόλου καλά πως έχουν τα πράγματα..

--Μια χαρά τα ξέρω.. Δε μου λες;

Υπήρξαν περιπτώσεις, που ζήτησες βοήθεια και στήριξη από τον Χρήστο;

--.........

--Ναι! Ζήτησες και σου την έδωσε.. Σωστά;

--..... Σωστά..

--Και τώρα του γυρνάς την πλάτη.. Αυτά τώρα είναι μεταξύ μας.. Γιατί αν τα μάθει ο πατέρας σου θα σε γδάρει..

--Φταίει και αυτός γιατί δεν καταλαβαίνει πως πρέπει να σταματήσει..

--Φταίει γιατί ερωτεύτηκε εσένα, που δεν έχεις καταλάβει ποτέ τι είναι αγάπη.. Και μη παριστάνεις την ωραία, γιατί στο τέλος μόνο η καρδιά και η ψυχή μένουν.. Άκου, δε θα σου πω να τον αγαπήσεις με το ζόρι, γιατί αυτό δε γίνεται.. Δεν τον αγαπάς; Μη του συμπεριφέρεσαι άσχημα..

Άφησε τον να ξεχάσει, να σβήσει γλυκά.. Ανθρώπους που σίγουρα σε νοιάζονται, μην του κανείς απότομα πέρα.. Μπορεί να τον χρειαστείς πάλι τον Χρήστο.. Αλλά όταν συμπεριφεσαι έτσι τώρα, δεν θα έχεις μούτρα να του ζητήσεις κάτι.. Και μπορεί να τον αγαπήσεις και εσύ.. αλλά δυστυχώς αυτός δεν θα έχει κανέναν λόγο, να σε αγαπήσει πάλι.. Εγώ, να ξέρεις, τώρα μεταξύ μας σου λέω, πως έχεις λάθος.. αλλά μπροστά στους άλλους πάντα το μέρος σου θα παίρνω.. Μη παίζεις αυτό το παιχνίδι με την αγάπη.. Κάποτε θα παιχτεί και εις βάρος σου και θα λυπηθώ πολύ.. Η αγάπη πονάει..

_____

______

Στη στοά δίπλα στην Θεολογική είχαν μαζευτεί πολλοί φοιτητές και περίμεναν το εσωτερικό λεωφορείο να τους πάει στην Πύλη της Πανεπιστημιούπολης.. Ήταν Ιούνης μηνάς και είχε εξεταστική.. Αλλά είχε και πολύ ζεστή.. Είχε φτάσει δριμύς ο πρώτος καύσωνας..

Ο νεαρός τραβήχτηκε στην άκρη οπού ήταν η συμφοιτήτρια του..

--Έγραψες τίποτα;

--Δεν ξέρω.. Ήταν δύσκολα τα θέματα.. Και είχα διαβάσει.. Εσύ;

--Εγώ δεν έγραψα καλά.. Όχι πως με νοιάζει κιόλας.. Και ούτε είχα διαβάσει..

--Προσπάθησε λίγο! Μην αφήνεις πολλά μαθήματα πίσω..

Ο νεαρός είχε αρχίσει να βγάζει μια νευρικότητα.. Ευθυνόταν και για αυτό το μπλουζάκι που είχε κολλήσει πάνω του από την ζεστή..

--Έλα μωρέ τώρα! Σιγά.. Και αν δεν πάρω πτυχίο, τι έγινε; Δεν ήταν και ο άλλος σήμερα μπροστά, να αντιγράψω..

--Μη μιλάς έτσι! Και να μη δουλέψεις με αυτό το πτυχίο, οπωσδήποτε άχρηστο δεν σου είναι..

--Εντάξει μωρέ.. Πωπω.. Και εσύ χάλια είσαι τώρα με αυτήν την ζεστή.. Μας έχει τρελλανει όλους.. Έλα να πάμε μια βόλτα απόψε να ξελαμπικαρουμε λίγο..

--Ξέρω γω.. Έχω και διάβασμα.. Θα είναι και άλλοι μαζί μας;

--Θα είμαστε.. εγώ.. εσύ.. και τα ξαδέλφια του γαμπρού μου!!

------

Τι αυτά, ρε, Βασίλη; Είναι δυνατόν; Γυρνά την κασέτα πίσω!

Τι δουλειά έχεις εσύ μ' αυτά;

Εσύ με τον φίλο σου που πηγαίνατε στα σπίτια, στα παρτυ.. και καθόσασταν στους καναπέδες, περιποιημένοι, σιδερωμένοι.. Χτενισμένη η φρατζουλα στην τρίχα..

Με τους κάλους τρόπους σας, που μιλούσατε μόνον όταν έπρεπε.. Ούτε να χασκογελάτε, ούτε να χαζοκοιτατε, ούτε να χαζομιλατε.. Κύριοι! Λόρδοι!

Όχι σαν τον άλλον αισχρό, που μιλούσε με υπονοούμενα στα κορίτσια..

ή τον άλλον που ήταν σαν νταμάρι και τον έβλεπαν οι κοπέλες και τρόμαζαν..

Άντε, Βασίλη.. Γυρνά την κασέτα πίσω..

-------

Στη στοά δίπλα στην Θεολογική είχαν μαζευτεί πολλοί φοιτητές και περίμεναν το εσωτερικό λεωφορείο να τους πάει στην Πύλη.. Ήταν Γενάρης μηνάς και είχε εξεταστική.. Αλλά είχε και πολύ κρύο..

Ο νεαρός μαζεμένος μέσα στο καινούργιο δερμάτινο μπουφάν τραβήχτηκε στην άκρη που ήταν η συμφοιτήτρια του..

--Πως είσαι; Κρυώνεις;

Η κοπέλα έλαμπε σαν ήλιος στο καταχείμωνο μέσα σε ένα καφέ παλτό.. Την όμορφη εικόνα της συμπλήρωνε ένα κασκόλ, στα ίδια χρώματα.. λίγο πιο σκούρο.. με μεγάλη τέχνη πλεγμένο..

--Εντάξει, χειμώνας είναι..

Πολύ όμορφο το δερμάτινο σου.. Καινούργιο, ε; Σου πάει πολύ..

Με τις άκρες των καλοσχηματισμένων της δάκτυλων ακούμπησε χαριτωμένα το μπουφάν να νιώσει την υφή του..

--Ήταν δύσκολα τα θέματα του καθηγητή.. αλλά είμαι σίγουρος πως εσύ τα κατάφερες..

--Ειλικρινά δεν ξέρω.. Εσύ;

--Προσπάθησα.. Μπορεί να πιάσω την βάση..

--Αχ! Μακάρι να το περάσουμε.. Αγχωμομαι κάπως να μη μου μείνουνε μαθήματα..

--Είσαι επιμελής και έχεις σύστημα.. Θα τα περάσεις σίγουρα..

--Αυτός ο καιρός μου αρέσει.. Έχει και ο χειμώνας τα ωραία του.. Αν και προτιμώ το καλοκαίρι..

--Έμενα αυτή την στιγμή μου αρέσει πολύ ο χειμώνας, γιατί έχεις ορθανοικτα τα μεγάλα ματιά σου.. Αν γινόταν να πάγωνε ο χρόνος και ας ήταν συνεχώς χειμώνας..

--Σταμάτα! Ντρέπομαι..

--Και εγώ ντρέπομαι.. Αλλά έτσι μου βγήκαν.. Ήταν πολύ αστεία;

--Καθόλου..

--Μήπως έχεις χρόνο.. το βράδυ.. να πάμε κάπου μαζί; Αν μπορείς;

--Ξέρω γω.. Έχω και διάβασμα.. Εντάξει.. Γιατί όχι; Μονοί μας θα είμαστε;

--Θα είμαστε.. εγώ.. εσύ.. και τα ματιά σου.. πού θα φωτίζουν αυτόν τον μουντό ουρανό..

Το τοπίο.. πού άφηνε η αψίδα της στοάς να φαίνεται, φάνταζε σαν πινάκας ζωγράφου της Ρομαντικής Σχολής.. Στα αυτιά τους από ένα απροσδιόριστο σημείο ερχόταν μια μελωδία.. από το ουράνιο πικ-απ..

Ήταν η μουσική του Francis Lai.. από την ταινία "Love Story"..

______

______

--Μήπως, νεαρέ, έχετε φωτιά;

--Ναι, έχω..

Μόλις άναψα, πλησίασε το τσιγάρο και έπιασε και με τα δυο του χεριά το δικό μου.. αν και δεν υπήρχε κίνδυνος να σβήσει.. Ειμασταν στο μπαρ του τρένου και δεν φύσαγε εκεί μέσα..

--Που πηγαίνετε;

--Στη Λάρισα.. Εσείς;

--Θεσσαλονίκη..

--Με τι ασχολείστε;

--Φοιτητής είμαι.. Εσείς;

Μου είπε.. Δεν θυμάμαι.. αλλά είπε κιόλας:

--Ασχολούμαι με την ποίηση.. γράφω ποιήματα..

--Πολύ ενδιαφέρον! Πώς λέγεστε; Να βρω να διαβάσω ποιήματα σας..

Μου είπε τ' όνομα του.. και συνέχισε:

--Φοιτητής, ε; Και όμως σας πέρασα για αστυνομικό (προφήτης! δεν είχα γίνει ακόμη).. με αυτό το κούρεμα.. και με τέτοιο επιβλητικό παρουσιαστικό..

Ένιωθα πολύ άβολα πλέον.. πολύ αμήχανα..

Το τρένο μόλις είχε βγει από ένα μακρύ τούνελ.. αλλά οι εικόνες απ' έξω δε μπορούσαν να αιχμαλωτιστούν με το μάτι, καθώς η αμαξοστοιχία έτρεχε..

Είπα ένα βιαστικό "Κάλο ταξίδι" και απομακρύνθηκα.. Πήγα σε ένα παράθυρο κοντά.. για να μπορέσω από εκεί να δαμάσω την εικόνα και να θαυμάσω τον απέραντο πολύχρωμο ορίζοντα.. Αυτό ήταν η λύτρωση και η ανακούφιση μου..

Προχώρησα.. Στον θαλαμίσκο, εκεί που ανοίγουν οι πόρτες.. ήταν μια γυναικά λυγερόκορμη, με ένα μαύρο παλτό.. Λες και ήταν καρφωμένη κάτω, δεν κουνιόταν καθόλου από το τίναγμα του τρένου..

Κοιτούσε έξω.. Τα μακρυά της κάστανα μαλλιά έπεφταν στις πλάτες..

Δεν θα έδινα καμμια άλλη σημασία.. αλλά κοντοστάθηκα.. γιατί άκουσα έναν πνιγηρό ήχο.. ένα υπόκωφα συναισθηματικό και πολύ όμορφα αποδοσμενο από τα χείλη της, δημοτικό τραγούδι.. Μια λυγμική φωνή, που την ταίριαζε με τον ήχο του τρένου.. και ακουγόταν πολύ ωραία..

Βάλθηκα να καταλάβω τα λογία..

"Σ' ένα ποτάμι με νερό

τη βέρα θα πετάξω

και σε μεγάλη ρεματιά

τα στέφανα θα κάψω.

Ήταν της μοίρας μου γραφτό

μαζί σου να μη ζήσω,

τι να τα κάνω τώρα αυτά,

εγώ να τα κρατήσω."

Αντιλήφθηκε, πως κάποιος παρακολουθεί.. και γύρισε απότομα..

Αυτό που υπέθεσα στην αρχή με δικαίωσε.. Ήταν όμορφη.. Τα μεγάλα μαύρα ματιά γύρω-γυρω είχαν κοκκινίσει.. Αυτό την ομορφαινε και άλλο..

--Συμβαίνει κάτι, ρε μεγάλε;

Η κοπέλα λίγο πάνω από τα 30 με είχε ψαρώσει.. Ψέμματα να πω; Έτσι και αλλιώς τι ήμουν εγώ; Βάρια 22 χρόνων..

--Τίποτε δε συμβαίνει! Γεια σας!

Αρον-αρον να φύγω..

Όμως η φωνή της με σταμάτησε..

--Από που είσαι;

Πήρα θάρρος..

--Από Ελασσόνα.. Εσύ;

--Από Καρδίτσα.. Κοντά είμαστε..

--Ναι..

--Μικρέ.. ξέρεις πως τελικά η αγάπη είναι ένα όνειρο; Γεννιέται μ' ένα βλέμμα, θα ζήσει μ' ένα χαμόγελο.. και θα πεθάνει μ' ένα ψεμμα;

--........

--Ξέρεις πως έρχεται μια ώρα.. πού δε μπορείς να χαρείς τίποτα; Να είσαι με πολλούς ανθρώπους και να νομίζεις πως είσαι μονή σου; Να πας στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου αλλά να μη βλέπεις τίποτε μπροστά σου; Για όλα αυτά.. φταίει η αγάπη..

--Αλήθεια; Η αγάπη δηλαδή.. μπορεί να χαθεί εντελώς;

Τα όμορφα μαύρα ματιά έβγαλαν σπίθες..

--Μικρέ.. την ευαισθησία και την αξιοπρέπεια ποτέ να μην την περιφρονήσεις.. Μην την ποδοπατήσεις.. Να τη σεβαστείς..

______

_______

Του ήλθε ένα χαμόγελο στα χείλη.. Αυτό που είχε διαβάσει μόλις ήταν και για γέλια και για κλαμματα..

Στην οθόνη του κινητού έγραφε:

"Δεν πρόκειται να έλθω. Γιατί είναι ορκ! Είναι ουγκ!"

Είχε επιφορτιστεί να καλέσει παλιούς φίλους και φίλες σε μια συνάντηση.. σε ένα reunion.. Και μόλις είχε εισπράξει μια μεγαλοπρεπή άρνηση από κάποιον, που είχε πολύ σοβαρούς λογούς να απουσιάσει..

Τώρα έπρεπε να πάρει την@@@@@@@.. Είχε πει στους άλλους να επικοινωνήσουν και αυτοί με κάποιους.. Όπως και με αυτήν.. Αλλά για αυτήν αρνήθηκαν..

"Γιατί να πάρουμε εμείς; Εσύ είχες πιο στενές σχέσεις.. 😁🤗😜😎"

Έκανε μια κλήση.. αλλά απάντησή δεν έλαβε..

Πέρασε περίπου ένα μισάωρο, όταν έλαβε ένα μήνυμα "Τρέχω με την δουλειά. Θα σε πάρω εγώ, βλαχακο."

Όταν διάβασε στο τέλος την προσφώνηση, τινάχτηκε.. Του ήρθε κάπως.. Το είχε ξεχάσει εντελώς αυτό.. Ήταν ένα προσωνυμιο που αρεσκόταν αυτή που και που να του απευθύνει, σίγουρα όχι περιπαικτικά όμως.. Καθόλου δεν τον πείραζε.. Ήταν η απόδειξη της μεγάλης οικειότητας που είχε αποκτήσει αυτή μαζί του από την αρχή.. Και αυτό του άρεσε πολύ τότε (η οικειότητα)..

Και κοιτά να δεις! Μέτα από τόσα χρόνια που είχαν να μιλήσουν και να συναντηθούν.. αυτή το είχε έτοιμο στη γλωσσά.. Πιο συγκεκριμμενα στα δάχτυλα..

Έπεσε στο κρεβάτι με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι.. Το έβλεπε σαν ένα πολύχρωμο θόλο.. Το μυαλό του ταξίδεψε στον ορίζοντα της μνήμης.. Στον γλυκό ορίζοντα.. Πήγε σε γειτονίες, σε δρόμους, σε στέκια.. Αλλά και το σώμα του ταυτόχρονα ήταν εκεί.. Σήκωνε τα ματιά και έβλεπε έναν ουρανό, όλον δικό του.. Ήταν ευτυχισμένος.. Ήταν εκεί..

Έπιανε το χέρι της για πρώτη φορά.. Γύριζε και είδε τα ματιά της, να τον κοιτούν.. Με ένα βλέμμα απέραντο, βαθύ, αθώο αλλά και σίγουρο.. και ήταν όλο δικό του..

Και την φίλησε.. και ήταν σαν να μέθυσε με μιας με το πιο γλυκό κρασί..

Άκουσε εκείνο το γάργαρο γέλιο της.. και τότε παρέλυσε.. Η καρδιά του σαν καμπάνα, που την χτυπούσε το γλωσσίδι και την παρέλυε..

Καλά! Είναι δυνατόν; Πώς έγινε αυτό; Πώς τα κατάφερε να υποβληθεί σε μια τέτοια διαδικασία; Είναι ο καιρός και οι καταστάσεις για τέτοια πράγματα; Αυτά είναι κυριολεκτικά παιδικές ασθένειες.. Τι κάθεται και αναπολεί; Δεν είμαστε καλά!

Προσπάθησε να σηκωθεί.. Δε μπορούσε.. Το ένα ημισφαίριο του μυαλού του ψιθύριζε "Κάτσε λίγο ακόμη.. και προσπάθησε να μη διώξεις αυτές τις εικόνες.. Κράτησε τες λίγο ακόμη.."

_____

_____

Ήταν σκοτάδι πίσσα όταν ξύπνησε για την δουλειά..

Τι ξύπνησε δηλαδή! Παίζει να μην κοιμήθηκε και καθόλου..

Είχε μεγάλη πίεση, υπερένταση, που δεν ένιωθε καθόλου, αν και πόσο κοιμήθηκε..

Μάλλον για λίγο.. θα τον πήρε ο ύπνος, γιατί όταν σηκώθηκε είχε καθαρίσει το μυαλό του, αλλά μεμιάς τώρα πάλι.. οι σκέψεις έπεσαν πάνω του σαν μαύρο πέπλο..

Πρωινό δεν έφαγε.. Δεν είχε όρεξη.. Όλα θα του άφηναν πικρή γεύση..

Ντύθηκε, έβαλε τα παπούτσια του.. πήρε τα πράγματα του και τράβηξε έξω..

Τον υποδέχθηκε μια κρύα ατμοσφαίρα για την εποχή.. Είχε δροσίσει λίγο..

Καθησε στο μεγάλο σκαλοπάτι.. Ήθελε να μαζέψει στο κεφάλι του λίγη δροσιά.. Παραμυθιαζόταν πως μπορεί να ένιωθε καλύτερα..

Άναψε ένα τσιγάρο και κοίταξε τον ουρανό.. Ήταν νύχτα ακόμη και κρατούσε όλα τα άστρα.. Η εικόνα πολύ όμορφη, μα φυσικά δε μπορούσε να τον γαληνευσει..

Είναι και άνθρωπος ιδιαίτερος.. Δεν θέλει, όταν στενοχωριέται να τον παρηγορούν.. Εγωιστικά θεωρεί πως δεν πρόκειται να τον βοηθήσουν..

Του αρέσει να πιάνει πάτο..

Αλλά η στενοχώρια όμως τελικά από μονή της δεν πιάνει πάτο.. Αλλά τότε αυτό απαιτεί να δείξεις δύναμη.. Γιατί η στενοχώρια θα σε κανείς να νικήσεις..

Όταν υπάρχει μια κατάσταση νοσηρή και απλώς εσύ απλώς την αγνοείς για να μην θλίβεσαι, αυτό δεν θεωρείται δύναμη..

Δεν φροντίζεις να μην στενοχωρηθείς, γιατί αυτό είναι ουτοπικό.. Και όταν στενοχωρηθείς είναι ο μόνος δρόμος να αλλάξεις.. Ο μόνος τρόπος να αναλάβεις δράση..

Πως θα ταρακουνηθείς αλλιώς για να το αλλάξεις;

Ρε συ! Ακόμη και ο ερωτάς, όσον και αν πληγώνει.. δεν είναι εγωισμός και πίεση.. είναι ενδιαφέρον και όνειρα..

Η στενοχώρια γίνεται νίκη.. και σε κάνει καλύτερο, όταν προσφέρεις χωρίς να σε νοιάζει..

Πρέπει να σου έρθει μια στενοχώρια, γιατί μεσώ αυτής θα βρεις την χαρά..

Σηκώθηκε.. Η παραίτησις και η αποδοχή της ασχημίας δεν είναι στοιχειά που θα τον βοηθήσουν.. Δεν του ταιριάζουν..

Προχώρησε με βήματα γοργά.. Θυμήθηκε κιόλας μια γραφή ενός φίλου.. για έναν άνθρωπο, που δεν ήταν μόνον άνθρωπος..

Που βασανίστηκε και πικράθηκε όσο κανείς άλλος..

Είχε καθησει, λέει, για λίγο μπροστά από 2 βράχους, που είχαν μετακινηθεί με υπερφυσικό τρόπο πριν λίγη ώρα..

Και τέτοια ώρα θα ήταν (ίσως και λίγο πριν).. πού σηκώθηκε και προχώρησε με βήμα γοργό.. Και ίσως αν μπορούσε κάποιος να διακρίνει κάτω από τον έναστρο ουρανό.. σε αυτόν τον άνθρωπο, που ποτέ δεν είχε γελάσει, θα έβλεπε ένα χαμόγελο..

Γιατί είχε νικήσει!

_____

_____

Στην ακτή έπεφτε σιγά-σιγα το μουντό χρώμα της νύχτας.. Αυτές τις πρώτες μέρες του φθινόπωρου καθώς ο ήλιος χανόταν στον ορίζοντα, ζωγραφιζόταν το άλλο μισό του μέσα στην θάλασσα.. και έδινε ένα μαγικό άλικο χρώμα..

Αυτά τα ηλιοβασιλέματα τελικά.. είναι ικανά να σε αναστήσουν αλλά και να σου πάρουν την ψυχή.. Ανάλογα πως νιώθεις..

Η ευαλωτότητα της καρδιάς εμφανίζεται, όταν βλέπεις μπροστά σου αυτήν την ομορφιά.. το βασίλεμα του ηλίου..

Αλλά πρέπει τότε.. να είσαι σε καλά χεριά για να μη σπάσει η καρδιά (είναι αλήθεια πως σπάει η καρδιά!)..

Αλλά αυτό το κάλλος! Δεν θα αφήσει αυτό να γίνει.. Έχει τόσα ακόμη η ζωή να σου δώσει!

----

Το κορίτσι και το αγόρι είχαν τα ποδιά στην αμμουδιά.. Ερχόταν το κύμα γλυκά και τους χάιδευε..

--Πότε θα φύγεις εσύ;

--Αύριο.. Και τώρα δε μπορώ να καθίσω πολύ ακόμη, γιατί θα με περιμένουν οι δικοί μου.. Εσύ;

--Μάλλον σε 2-3 μέρες.. Δε θέλω να φύγω.. Μου αρέσει εδώ..

--Εντάξει.. Κάλο ήταν όσο κράτησε..

--Ποιο;

--Οι διακοπές..

Ο νέος ένιωσε πολύ αμήχανα.. Έκανε κάτι νευρικές κινήσεις.. αλλά ξαφνικά κοίταξε το κορίτσι, άπλωσε το χέρι του.. Έβαλε τα δάκτυλα του ανάμεσα στα δικά της..

Γύρισε και αυτή και τον κοίταξε με ένα μουδιασμένο χαμόγελο..

Ο νέος κατάφερε και έβγαλε φωνή..

--Θα με σκέφτεσαι καθόλου τώρα που δεν θα βλεπόμαστε;

--Έλα τώρα.. Ντρέπομαι..

--Ρωτάω κάτι δύσκολο;

--Θα σε σκέφτομαι.. Θα μιλάμε.. Εντάξει..

--Δεν θέλω να φύγεις.. Βασικά θέλω να έρθω μαζί σου.. Πώς θα είσαι τώρα που θα έρθει ο χειμώνας; Πρόσεχε μην κρυώσεις..

--Έλα βρε! Μια χαρά θα είμαι..

------

Αλλά.. κάπως έτσι είναι το ηλιοβασίλεμα.. Κάπως έτσι είναι το τέλος.. Οι λέξεις φτωχαίνουν, φθίνουν.. Είναι η ώρα που δεν πρέπει να μιλάς ούτε να σκέφτεσαι.. Το βλέμμα συνάντα τον ουρανό.. Η ώρα που η απλότητα είναι το παν.. Είναι το μεγαλείο..

Γιατί θα έρθει ο ανθρωπινός θύμος και η ζήλια.. Και μπορεί αυτά να κάνουν μάγια στο αγόρι και το κορίτσι.. Και θα γίνει το αγόρι γαλάζια θάλασσα και το κορίτσι κόκκινος ήλιος.. Και μόνο στο ηλιοβασίλεμα θα σμίγουν..