ΑΡΚΕΊ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΏΜΗ;

 ΑΡΚΕΊ ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΏΜΗ;

------

--------

Ο Στέλιος ατένιζε τον ήλιο που χανόταν πίσω από τα βουνά της Ευβοίας.. Η θάλασσα εκεί στην ακτή του Αγίου Κωνσταντίνου έπαιρνε ένα βαθύ κόκκινο και γλυκό χρώμα.. Κοίταξε γύρω γύρω τον Μαλιακό και χαμογέλασε πικρά.. Η ζωή έριχνε τα χρόνια πίσω.. Ποσά θα του έμεναν ακόμη;

Είχε ένα χρέος..

Αλλά και μια συγγνώμη ίσως.. Ήταν τσατίλας ο Στέλιος.. Παρεξηγιόταν σαν μικρό παιδί.. Να του ανάψεις το φιτίλι ήταν εύκολο.. Μόνο να του ανέφεραν για Εβραίους, για τον Νικολοπουλο, για τους νέους "άφωνους" τραγουδιστές κ. α.. Και αυτά που έλεγε, δεν είχαν φίλτρο.. Έκαναν και τους ξεδιάντροπους που τα άκουγαν να κοκκινίζουν..

Αλλά αν τον γλύκαιναν και κουβέντιαζαν πράγματα που του άρεσαν, ήταν άλλος άνθρωπος..

Πως μπορούσε να ζητήσει συγχώρεση; Τι μπορούσε να κάνει;

Σαν να του ήρθε νόημα.. μια φωνή..

"Τραγουδά, Στυλιανέ.. Αυτό είναι το δώρο! Για όσα είπες και για όσα δεν ξέρεις, να τα πεις.. αυτό θα είναι η λύτρωση, το βάλσαμο.. Την ώρα που θα ακούσουν τη φωνή σου οι άνθρωποι σε μια πλατεία δεν θα σηκώσουν τα ματιά τους, σταματώντας τις δουλείες τους;

Μήπως αν ακουσθεί η φωνή σου στο πεδίο της μάχης, δεν θα σταματήσουν οι πολεμιστές, έστω για λίγο, για να ακούσουν;

Τραγουδά, Στυλιανέ! Αυτή είναι η συγχώρηση.. Αυτός είναι ο επιλυχνιος ύμνος της ψυχής σου.."

Και θα τραγουδούσε για το αίμα του, την φυλή του.. ωφειλε μια προσκύνηση στις ρίζες του..

Σαν πουλιά ήρθαν και στάθηκαν στο μυαλό οι διηγήσεις του πάτερα του Χαράλαμπου από τα Κοτύωρα του Πόντου, της μητέρας Γεθσημανης από την Αλαγια της Μικρασιας.. Ήρθαν σαν όμορφα μελωδικά αηδονακια.. Όμως άλλες ήρθαν και σαν μαύρα άσχημα πουλιά, που κρωαζαν σαν τους φρουρούς του Αδη.. Είδε εικόνες από διωγμούς, εξευτελισμούς, πρόσφυγες να αφήνουν τις περιουσίες τους, αίμα και σκοτωμούς, μανάδες να σφίγγουν τα μωρά τους και αυτά να κλαίνε από πεινά, να χάνεται σε μια στιγμή η τιμή και η αξιοπρέπεια, να μη μπορούν να μιλήσουν οι σοφοί και οι πνευματικοί άνθρωποι, αλλά να διατάζουν τα "κατακάθια" και τα καθάρματα.. Πόλεμος, ξεριζωμός, πόνος..

Και τώρα που το τέλος πλησίαζε, ο Στέλιος άναψε το καντηλάκι στη μνήμη των προγόνων του.. Τραγούδησε ποντιακά.. Προκάλεσε πανικό χαράς αλλά και κάθαρση στις ψυχές εκατομμυρίων Ποντίων..

Αν και δεν τραγούδησε χαρούμενα..

Τραγούδησε για την πυρκαγιά στο Τσιαμπασιν, το μεγαλύτερο παρχάρ΄ της περιοχής Κοτυώρων..

για τον Πόντιο αντάρτη..

για την Ολγισκα από το Σοχουμ, που πούλησε τα εργόχειρα της στο παζάρι..

Είπε "Όχι πόλεμοι άπαν ση γη, οι πόλεμοι σβηνεν τη ζωή",

"Ειρήνη ‘ς σην γην, μανίτσα μ’,

Ειρήνη ‘ς σην γην

Όχι πόλεμοι ‘ς σον κόσμον",

"Χριστέ μ’ άλλα είπες σ’ ανθρώπς, και άλλα την έφτανε

άπαν σην γην μικρά μωρά, πεινούνε κι απωθάνε"..

Είπε "Τι όμορφο που είναι να ζεις

να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο

τη ζωή να τη νιώθεις τραγούδι αγάπης

τι όμορφο που είναι να ζεις

σαν παιδί να απορείς και να ζεις.

Κι όμως είναι ν’απορείς

πως αυτό το ωραίο τραγούδι

πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά

έχει γίνει σκληρή, έχει γίνει φτηνή

και τόσο πικραμένη, που να ‘ναι σιχαμένη.."

Τραγούδησε όμως και αυτό:

"Να γράψεις ποιητή γαλάζιους στίχους,

να δίνουνε ελπίδα στην καρδιά,

δεν θέλω παραπονεμένους ήχους,

μαζί μας μεγαλώνουν και παιδιά.

Καλή χρονιά για τα παιδιά καλή χρονιά

μακάρι πολέμους κι εμφύλιους να μη δούνε,

αυτά που εμείς οι πικραμένοι έχουμε δει."

Και μοίραζε παντού με χαμόγελο την ποντιακή ευχή: "Υγείαν και ευλογίαν"..