ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΟΥ ΕΛΕΝΗΣ..

 

Εξω ο χειμωνας ειχε αρπαξει με τα κρυα χερια του τα φτωχικα χαμοσπιτα.. Και τα εσφιγγε τοσο δυνατα, σαν να ηθελε να δειξει, πως δε μπορουν να ξεφυγουν απο τη μοιρα τους.. Τα σπιτια μεσα προσπαθουσαν να κρατησουν λιγη ζεστη με τα λιγοστα ξυλα στο τζακι αλλα δεν τα καταφερναν απολυτα.. Ηταν δυσκολο, γιατι την ζεστη τη μετριαζε το κρυο στις καρδιες των ανθρωπων.. Και ο φοβος.. 

Ηταν δυσκολα, μαυρα, πετρινα χρονια τοτε.. Ηταν και η φτωχια, ηρθε και η Κατοχη, η σκλαβια.. Ενα αορατο βιαιο χερι επιανε και εσφιγγε την καρδια.. Πολλα χρονια ο κοσμος ηταν σκλαβωμενος.. Σε ανεχεια, σε κακουχιες και οχι μονο στον κατακτητη.. Ο πολιτισμος και μια απλως υποφερτη ζωη, ηταν εννοιες που πιστευε ο κοσμος πως δεν υπαρχουν κανονικα.. Ισως μονο στα παραμυθια.. 

Τα φτερουγισματα απο τα θαρρετα λογια των ποιητων δεν εφταναν μεχρι εκει να δωσουν λιγο θαρρος.. 

Εδω στο χωριο τουλαχιστον τοτε ο κοσμος δεν πεινουσε τοσο πολυ.. Κατι ειχε στους μπαξεδες και το γαλα μπορουσε να το εξασφαλισει.. Πολυ πιο σπανια γινοταν να φαει και λιγο κρεας.. 

1944.. Ηταν μια οικογενεια χηρας γυναικας (με κινητικα προβληματα απο τοτε), που ειχε και τρια ανηλικα παιδια.. Ενα αγορι 14 χρονων και δυο κοριτσια μικροτερα (10 και 7 χρονων).. Η νωπη απωλεια του πατερα τους πριν εναν χρονο, σε αλλες περιπτωσεις θα ηταν λογος μεγαλης δυστυχιας.. Τοσα που τραβαγε τοτε ομως ο κοσμος, ηταν ενα βασανο ακομη, απλως μεγαλυτερο απο τ' αλλα.. Μοιραια και αναποφευκτα και οπως ηταν τα ηθη εκεινης της εποχης, το αγορι συγκεντρωσε το μεγαλυτερο μεριδιο της ευθυνης για την επιβιωση της οικογενειας.. Το καταλαβε και αυτος πως αποτομα θα γινοταν ανδρας και προσπαθουσε να σταθει.. Παιδι, παιδακι ομως ηταν και αυτος και φοβοταν.. Αλλα αυτη η αισθηση ευθυνης που εμαθε, να εχει απο τοτε, δεν τον αφησε ποτε.. Εμαθε να τα ρυθμιζει ολα και δεν του ξεφευγε τιποτα.. Ηξερε ομως και εβρισκε χρονο, να τιμαει τους πραγματικους φιλους και να εχει συγκαταβαση και να ορμηνευει τους νεοτερους.. 

Αυτες οι εποχες ηταν σαν ενας δρακος ασχημος και φοβερος, που η ανασα του εκαιγε τα παντα.. Τη νυχτα και τα τρια παιδια κουρνιαζαν σαν κλωσσοπουλα κατω απο τη βελεντζα.. Ο αδελφος αρχιζε να τραγουδαει, εκει κατω απο τη βελεντζα, και σιγα-σιγα δυναμωνε τη φωνη.. Μαζι με τ' αλλα επιανε και τραγουδια για τη λευτερια.. Δειλα στην αρχη αλλα μετα πιο θαρρετα τραγουδουσαν μαζι του και τα κοριτσια.. Μετα διαλεγαν και αυτες τραγουδια.. Αλλα τα τραγουδουσαν ολοι μαζι.. 

Δυστυχως δεν τελειωσαν τα δεινα οταν τελειωσε η Κατοχη.. Μετα ηρθε και η ακομη χειροτερη λαιλαπα του Εμφυλιου.. 

Τα τρια αδελφια περασαν ολα αυτα τα θολα, βαθεια, κατεβασμενα ποταμια μαζι.. Αυτα τα παιδια μεγαλωσαν.. Αυτα τα παιδια απο τις λασπες, με εφοδια πιο κατω και απο το τιποτα περασαν δια πυρος και σιδηρου απο πυρωμενους δρομους, δουλεψαν, μοχθησαν, εκαναν οικογενειες και κληροδοτησαν αρχες, σεβασμο, ιδανικα και σειρες.. Δεν αφησαν ομως ποτε το μονοιασμα, που ειχαν.. Αυτο τους κρατησε, αυτο ηταν ο οδηγος τους στη δυσκολη ζωη τους.. 

Και στις οικογενειακες μαζωξεις που ειχαν, οταν ο αδελφος επιανε το τραγουδι, σπανια οι αδελφες μπορουσαν να κρατησουν τα δακρυα τους.. Οπως το "Εγω ειμαι εκεινο το παιδι το παραπονεμενο", που αγαπουσε πολυ.. Γιατι το μυαλο, η μνημη, οσα χρονια και αν περασουν, φερνει μπροστα εικονες που δεν ξεχνιουνται.. Σιωπηλα αλλα εκκωφαντικα..

Η υλη φευγει, χανεται, αλλα ο ανθρωπος οχι.. Γιατι ο ανθρωπος δεν ειναι μονο χωμα και νερο.. Ειναι το πνευμα, τα λογια που ειπε, οι δρομοι που περπατησε, τα εργα που αφησε, οι δικοι του ανθρωποι που αφησε πισω και τον αγαπουν.. Αφηνει την αυρα και τη σφραγιδα του..

Και τωρα τ' αδελφια παλι ανταμωσανε.. Εκει κατω απο τη βελεντζα στ' αστερια τ' ουρανου.. Να πιασουν παλι τα τραγουδια τους..