ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

 

 

 

  Ένας έξυπνος, ένας αυθεντικός άνδρας, δε γίνεται να γοητευτεί από 

την "ψεύτικη" ομορφιά σε μια γυναίκα... από τα φτιασίδια της, από 

τον καλλωπισμό της... 

Γιατί τα πραγματικά πλεονεκτήματα της δεν βρίσκονται μόνον εκεί.. 

Η γυναίκα είναι ο φορέας της ζωής.. και κυριολεκτικά, καθώς φέρνει 

την ζωή.. αλλά και γιατί είναι ο φορέας της καλής ζωής... Ταυτίζεται 

με το καλαίσθητο, με το κομψό, με αυτό που ταιριάζει (και δε μιλώ 

μόνο για την εμφάνιση..)... Ταυτίζεται με την καθαρότητα, την τάξη και την ευπρέπεια... 

Τηρεί πιο πιστά τις παραδόσεις, αντιλαμβάνεται καλύτερα την έννοια της ενότητας και συνοχής της οικογένειας και ενός λαού... 

Οι άνδρες καταλαβαίνουν, ακόμη και όσοι δεν το παραδέχονται, ότι 

κύριον ρόλο στην ευρυθμία της οικογένειας έχουν, τις περισσότερες φορές, οι γυναίκες.. και όταν παύσουν αυτές να ασχολούνται, το σπίτι θα παρουσιάσει ρωγμές... 

Επίσης ξέρουν, ότι όταν δείξεις αγάπη, εμπιστοσύνη, ζεστασιά στα

 κορίτσια... θα πάρεις πίσω πολλά περισσότερα... 

Απαράμιλλη επίσης είναι η μητρική αγάπη... Συνήθως η μητέρα δεν 

εγκαταλείπει ποτέ τα τεκνά... Όλοι ανακαλούν στη μνήμη και ζητάνε 

τις μανάδες... Ακόμη και όταν αυτές δεν είναι στην ζωή... 

Κορίτσια αστυνομικοί, δικηγόροι, στρατιωτικοί, αγρότισσες,

 γραμματείς κ. α. διακρίνονται στις εργασίες τους με θάρρος, 

ψυχραιμία, παρρησία, απόδοση και αποφασιστικότητα.... Έχοντας 

πολλές φορές δίπλα καθήκοντα.. 

Και θεωρώ, ότι υστερούν μόνο στη μυική δύναμη... ενώ μάλλον είναι αρτιότερες σε πιο πολλά... 

Και εγώ φυσικά, μιας και μου αρέσει η Ιστορία... θα αναφερθώ σε 

γεγονότα, που δείχνουν, πως η θεωρία, ότι οι γυναίκες φοβούνται και λιγοψυχούν πιο πολύ, μάλλον καταρρέει... 

--Στο Ζάλογγο οι Σουλιώτισσες, για να μην πέσουν στα χέρια του 

εχθρού, αψήφησαν τον θάνατο και έπεσαν στον γκρεμό.... 

Εδώ θα κάνω ιδιαίτερη μνεία στη Λένη Μπότσαρη... 

Ξαδέλφη του ξακουστού Μάρκου Μπότσαρη, ορισθέντα 

Αρχιστρατήγου της Ρούμελης το 1821 (μετά τον θάνατο του, τον 

διαδέχθηκε ο Καραισκάκης)... 

Οι σταυραετοί της Πίνδου και λιοντάρια του Πολέμου, Σουλιώτες, 

είχαν τις γυναίκες ισάξιες... και εκπαίδευαν και αυτές στον πόλεμο... Η Λενη, ένα κορίτσι απαράμιλλου κάλλους, ψηλή, ξανθιά με γαλανά 

ματιά... μικρή, αλλά ξεπερνούσε όλους τους άνδρες στο σημάδι... 

Μετά την θυσία των άλλων γυναικών στο Ζάλογγο, αυτή κυνηγημένη από τους Τουρκαλβανούς στην περιοχή της Ι. Μονής Σέλτσου Άρτης, βούτηξε στα μανιασμένα νερά του Αχελώου, για να ξεφύγει... 

Εγκλωβίστηκε από τους Αρβανίτες, που όταν είδαν αυτήν τη νεράιδα στο νερό, την λιμπίστηκαν... Της είπαν, να λυπηθεί τα νιάτα, την 

ομορφιά της, να παραδοθεί και να προσκυνήσει τον Αλή Πάσα... Η 

Λένη απάντησε: 

"Δεν είμαι νύφη να προσκυνώ!!".... 

Ένας πήγε να την πιάσει μέσα στο ποτάμι... Αυτή τον άρπαξε από 

τον λαιμό, έμπηξε τα νύχια σαν τίγρις... και από την ορμή της τον 

έριξε στο νερό... Τους παρέσυρε το κύμα.. Και ήταν η τελευταία φορά που είδε κάποιος τη 19χρονη Λένη και τον Τουρκαλβανό, που 

τόλμησε να απλώσει τα χέρια πάνω της... 

--Στο ποτάμι Αραπίτσα Ναούσης, οι γυναίκες πάλι για να μη 

αιχμαλωτιστούν από τους Τούρκους, επέλεξαν να πέσουν στα νερά 

και να πνίγουν... 

--Στον Δυρό Μεσσηνίας, Μανιάτισσες με τα δρεπάνια στα χέρια 

κατέσφαξαν τα λεφούσια του Ιμπραήμ... 

--Το 1940 οι Ηπειρώτισσες ήταν πρωτοπόρες στον ανεφοδιασμό και 

την διοικ. μέριμνα του Ελληνικού Στρατού... αψηφώντας τον κίνδυνο, τα χιόνια και το ψύχος, ανέβαιναν την Πίνδο... αναγκάζοντας τον 

μέγιστο Κωστή Παλαμά να γράψει: 

"Γυναίκες Ηπειρώτισσες ξαφνιάσματα της φύσης, 

εχθρέ, γιατί δε ρώτησες, ποιον πας να κατακτήσεις;" 

Κάνοντας όμως την σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν... θέλω 

να αναφερθώ σε κάτι, που δε με άφησε ασυγκίνητο... 

Στα "κορίτσια του Ήλιου", όπως τις ονομάζουν οι συμπατριώτες τους... 

Στις Κούρδισσες μαχήτριες.. τις αντάρτισσες του "Πεσμεργκά"

(αυτοί που αντιμετωπίζουν τον θάνατο.).. 

Στις μελαχρινές καλλονές με τα πράσινα ματιά... πού επέλεξαν να

 αγωνιστούν για τα, κατεχόμενα από τους Τούρκους, κουρδικά εδάφη... πού μάχονται τα σκυλιά του Ισλαμικού Κράτους... και 

αποδεδειγμένα αυτές κράτησαν το Κομπανί... 

Δεν χαζολογούν.. δεν φλερτάρουν... Έμειναν να πολεμήσουν για την πατρίδα τους... 

Καμιά σχέση με τα αλλά "παληκάρια της φακής" που μαζεύτηκαν στα σύνορά μας, που μας δείχνουν το μεσαίο δάκτυλο, βρίζουν και 

ρίχνουν πέτρες... 

Εκπαιδεύονται στη μάχη σπαρτιάτικα... Ορμάνε σαν λύκαινες στον

 πόλεμο... Και πάντα κρατάνε μια τελευταία σφαίρα για τον εαυτό 

τους, να μην τις πιάσει ο εχθρός και τις μαγαρίσει... Γιατί τα σκυλιά 

του Ι. Κ. θεωρούν μεγάλη προσβολή να σκοτωθούν από γυναίκες... 

Όπως αυτοί αντιπαθούν και τα τραγούδια... Γι' αυτό οι Κούρδισσες 

μπαίνουν στη μάχη τραγουδώντας... τα κορίτσια παρηγοριούνται με 

το τραγούδι, ότι δεν είναι μόνες... 

Αλλά αυτό το τραγούδι διασπείρεται σαν Θεία Τιμωρία... σαν βροχή 

θανάτου... πάνω στα κεφάλια των ακαλαίσθητων, των βαρβάρων και των τυράννων της Γης...

 

 

Σπαθόγιαννος