Ο κος Νίκος

 

Τον καιρό που υπηρετούσα στη Γλυφάδα, γνώρισα έναν ευγενέστατο άνθρωπο.. τον κο Νίκο. Ήταν σπουδαίος επιχειρηματίας στο εμπόριο χάρτου και στις εκτυπώσεις, με μακρά οικογενειακή ιστορία στις επιχειρήσεις... Επίσης σύζυγος μιας κυρίας, η οποία ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής και υπουργός... 

Κάποια μέρα μου άνοιξε κουβέντα και με ρώτησε από που είμαι... Του μίλησα με περηφάνεια για το όμορφο χωριό μου στους πρόποδες των Αντιχασίων.. του είπα για το μοναστήρι της Ανάληψης... και για τον Τιταρήσιο ποταμό, που τον αναφέρει ο Όμηρος στο στ' κεφ. της Ιλιάδας... μιλήσαμε και για την απελευθέρωση της Ελασσόνας... 

Του άρεσαν να τα ακούει αυτά καθώς ήταν άνθρωπος που ασχολείτο με βιβλία... Μου είπε, ότι του έχουν αναφέρει κάποτε, για ένα όμορφο γραφικό ορεινό χωριό κάπου εκεί... Κατάλαβα ότι εννοούσε τη γενέτειρα της μητρός μου... τη "νυφούλα" των Αντιχασίων, τη Βερδικούσια.... 

Σκέφτηκα: "Ε, βέβαια.. οι Βερδικουσιώτες είναι παντού.. και δεν χάνουν ευκαιρία να διαφημίσουν το χωριό τους."   

Με ρώτησε με τι ασχολούνται οι άνθρωποι στα μέρη μου και αν τα βγάζουν εύκολα πέρα... 

Αφού του εξήγησα ότι οι κύριες ασχολίες είναι η γεωργία, κτηνοτροφία και η ξυλεία... με έπιασε το Συκιώτικο και θέλησα να τον πειράξω και να του πω: "Τι μας πέρασες εμάς, α Μπάρμπα -Νίκο; Τίποτα χαζονοικοκυραίους;" 

Φυσικά δεν το είπα... Μπορεί και να μην το καταλάβαινε... 

Μετά πήρε τον λόγο αυτός: 

"Ξέρεις, Γιάννη... εγώ μεγάλωσα με πολλές ανέσεις... οι παρέες των γονιών μου ήταν υπουργοί, εφοπλιστές, έμποροι... όλη η καλή κοινωνία που λένε.. Ο' τι ήθελα το είχα..... Αλλά ένα γεγονός που έζησα όταν ήμουν παιδί, με έκανε να σέβομαι όλους τους ανθρώπους, την αξιοπρέπειά τους και με προστάτευσε να μη γίνω αλαζονικός..." 

Και συνέχισε: 

"Η μητέρα μου ήταν σε έναν Σύλλογο Κυρίων - Φίλων της Αστυνομίας, που έκαναν διάφορες εκδηλώσεις και δωρεές.... Τότε όταν κάποιος Αστυνομικός επρόκειτο να παντρευτεί, πήγαιναν μια ομάδα από αυτές τις κυρίες στο σπίτι του, να του ευχηθούν και έδιναν δώρα..... Έτσι και τότε.. ένα ωραίο πρωί η μάνα μου με έντυσε σαν φιγουρίνι, με χτένισε... θα ήμουν 10-15 χρονών... φορούσα κοντό παντελόνι.. πρέπει να ήταν καλοκαίρι.. Και αφού συναντήσαμε τις άλλες κυρίες, θα πηγαίναμε στο σπίτι του Αστυφύλακα... και εγώ από κοντά... Ανηφορίσαμε στα Τουρκοβούνια..." 

Φανταστείτε μια σκηνή από παλιά ελληνική ταινία... Όλες αυτές οι εύπορες κυρίες στο σικ ντυμένες... 

Από την ηλικία του κυρίου Νίκου το συμβάν αυτό το τοποθετώ δεκαετία 50... 

Θα μου επιτρέψετε να πλατειασω λίγο.. 

Τουρκοβούνια.. τώρα το λένε Αττικόν Άλσος... Ένας μεγάλος λόφος στην καρδιά της Αθηνάς.. όρια Γαλάτσι -Ψυχικό -Αμπελόκηποι.... με φοβερή θέα... εκεί πάνω ήταν και το ξακουστό καφέ "Zeppelin".. 

Αν, όσοι είσασταν Αθήνα δεκαετίες 90-00, και δεν ξέρετε το "Zeppelin".. Τι να πω άλλο;; Παραιτούμαι! 

Εκεί πάνω είχε και μια εκκλησία... του Πρ. Ηλίου.... κάθε χρόνο, 20 Ιουλίου γινόταν πανηγύρι... με δημοτικές ορχήστρες, μικροπωλητές.... Λες και ήσουν στο χωριό... και από κάτω να σε ζαλίζουν η βουή και τα φώτα της Αθηνάς... 

Σε αυτό το πανηγύρι μια φορά, βρήκα έναν συνάδελφό μου... από τα χωριά των Τεμπών.... τον Θανάση (καλή του ώρα!!)... Πάνω στην κουβέντα.. εγώ ο περίεργος... τον ρώτησα, αν βρήκε κανένα κορίτσι... 

Μου απάντησε: "Α ρε, Γιάννη... αν είχα κορίτσι, εδώ πάνω θα ήμουν;" 

Επανέρχομαι.... Συνέχισε ο κος Νίκος: 

"Εκεί στα Τουρκοβούνια έβλεπα σπίτια μικρά, φτωχικά.. σαν παραπήγματα... Απορούσα, πως γίνεται να μένουν άνθρωποι εκεί... Φτάσαμε στο σπίτι του Αστυφύλακα της Αστυνομίας Πόλεων..... ο οποίος μας περίμενε... Ευγενικός, καλομίλητος, πρόσχαρος... να κεράσει... 

Καθώς τον ρωτούσαν οι κυρίες, τις είπε, ότι είναι Θεσσαλός ή Ηπειρώτης (δεν το θυμόταν καλά αυτό ο κος Νίκος) και η αρραβωνιαστικιά του ήταν από τα μέρη του.... Δεν ήταν εκεί μαζί του... Ήταν στο χωριό με τους γονείς της και θα τον ακολουθούσε σε λίγο καιρό που θα γινόταν ο γάμος...(μιας και ήταν καλοκαίρι, λέω εγώ, θα βοηθούσε να μαζέψουν τον καπνό...)... 

" Κάπου τότε.... συνέχισε ο κος Νίκος.. πήρε τον λόγο μια κυρία και είπε. 

'' ''' Εε.. και συ καημένε.. Χάθηκε να πάρεις μια Αθηναία, μορφωμένη, να είναι από καλό σπίτι;; 

Απάντησε ο Αστυφύλακας: ' ''' Από κάλο σπίτι είναι η αρραβωνιαστικιά μου... ' ''

Πρώτη προειδοποιητική...(τόνισε ο κος Νίκος). 

Η ίδια συνέχισε: '' ''Μια κοπέλα να έχει τρόπους, να έχει ένα σπίτι; που θα μείνετε, καημένε;... Να είναι πλούσια;; ' '''

Είπε ο νέος: ' ''' Κυρία... και τα φτωχά τα κορίτσια ποιος θα τα πάρει;;.... "" 

Τα τελευταία λόγια, ο κος Νίκος, τα είπε μασημένα... Γιατί τον έπνιγαν οι λυγμοί.... Πριν προλάβω να δω τα δάκρυα που κυλούσαν από τα ματιά του, γύρισε τις πλάτες και έφυγε γρήγορα..