ΒΓΑΊΝΕΙ Η ΨΥΧΉ ΜΟΥ ΣΤΑ ΞΩΚΚΛΗΣΙΑ..

 

ΒΓΑΊΝΕΙ Η ΨΥΧΉ ΜΟΥ ΣΤΑ ΞΩΚΚΛΗΣΙΑ...

-----

-----

Ευτυχώς... είχαν στρώσει λίγο τον δρόμο.. γιατί αλλιώς θα τον έτρωγαν οι ζίγρες και τα αγκάθια...

Πως του καρφώθηκε.. να βγει στο ξωκκλήσι... Καιρό το σκεφτόταν.. και άλλες το είχε πάρει απόφαση, αλλά όλο και κάτι τύχαινε...

Και σήμερα.. δεν είχε όρεξη, αλλά κάτι απροσδιόριστο τον έσπρωξε..

Πολύς δρόμος.. ανηφορικός.. Έπρεπε να σκαρφαλώνει στις πέτρες.. και να έχει τον νου του, μη πεταχτεί κάνα φίδι... Με τη ξηρασία, αυτά πλάκωναν κάτω από τις πέτρες...

Έριξε το βλέμμα κάτω στον κάμπο... Από εκεί που έφτανε το μάτι, το πράσινο άρχιζε να μαυρίζει.. Ο ήλιος βασίλευε..

Ήταν και λίγο αποκοτιά, να έρθει αυτήν την ώρα.. Σε λίγο θα σκοτείνιαζε... Δεν είχε πάρει και κάτι μαζί του... Θα τον έπαιρναν στο πόδι τα αγριογούρουνα, οι λύκοι και οι αρκούδες..

Τώρα αφού ξεκίνησε, θα έβγαινε... Τίποτε δε θα πάθαινε.. Δεν είχε φόβο.. Παράξενα συναισθήματα..

Σαν υπερένταση.. έκσταση.. αγαλλίαση.. έναν μυστικισμό..

Είχε ακόμη μισό δρόμο.. αλλά κάθησε λίγο... Είχε ακούσει μια ιστορία, για ένα παιδάκι, που τραγουδούσε για να παρηγοριέται στις ερημιές..

Άρχισε να τραγουδάει δειλά... σιγά σιγά όμως δυνάμωσε τη φωνή του.. και αντηχούσε στις πλάγιες..

--Δεν τραγουδάς καλά.. Δεν χρειάζεται, να φωνάζεις.. Η φωνή θέλει τέχνη..

Γούρλωσε τα ματιά του.. αλλά ταυτόχρονα σχημάτισε και ένα χαμόγελο..

--Πολύ ωραία τραγουδάω.. Αν δε βάλεις ψυχή και φωνή, δε βγαίνει..

--Τι κανείς με το τσιγάρο; Πολύ καπνίζεις..

--Και εσύ καπνίζεις πολύ..

--Και επειδή καπνίζω και εγώ, θα πρέπει να το κανείς και εσύ; Ο' τι κάνω λάθος εγώ, δε πρέπει να το κανείς εσύ..

--Εντάξει.

--Και πολύ πίνεις... Σταμάτα να πίνεις.

--Μα δεν πίνω.. πού και που..

--Πίνεις! Τι παράδειγμα δίνεις, να σε βλέπουν να πίνεις;

--Ποτέ δε πίνω και δε δημιουργώ προβλήματα! Πού μου είδες εσύ να πίνω;

Έσκυψε το κεφάλι... Εντάξει... Ας τον αφήσει να λέει.. Ας μη του πάει κόντρα μια φορά..

--Πες κάνα νέο.. Πώς είσαι; Έχεις κανένα παράπονο;

Άκρα σιωπή... κοίταξε στο πλαϊ και κατευθείαν πάλι κάτω.. Χωρίς να νιώσει τα υγρά του ματιά, σηκώθηκε γρήγορα... Έριχνε διπλές δρασκελιές... Έπρεπε κάποτε να φτάσει..

Στη κορφή.. Στο ερημοκκλήσι δίπλα στο ιερό, η καμπάνα αταλάντευτη κοκκίνιζε από τον ήλιο, που είχε πια κρυφτεί ολόκληρος..

Η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη.. Μπήκε, πήρε 2 κεριά... Το μικρό καθολικό έλαμψε ολάκερο...

Δεξιά - αριστερά είχε ξύλινους πάγκους.. Η μια πλευρά στα αριστερά είχε αγιογραφίες.. η άλλη όχι..

Μάλλον ήταν άρρωστος ο Αργύρης (θεσσαλική έκφραση: Δεν υπάρχουν χρήματα)...

"Δε έφερα και λίγο λάδι, να έχεις για τα καντήλια.. Πολλές φορές μου φαίνεται, ότι τα κανονίζω όλα.. αλλά μου ξεφεύγουν οι λεπτομέρειες.. Εντάξει, μπορεί να μην είναι σημαντικές... αλλά είναι αρκετές, να αλλάξουν μια κατάσταση προς το καλύτερο..

Δεν υπάρχει τελικά πιο σωστό πράγμα, από το να είσαι απλός.. Τα απαραίτητα.. και λίγα λόγια.. Γιατί τα λόγια φτερουγίζουν.. Και μπορεί να γίνουν όρνια, που κατασπαράσσουν τους ανθρώπους μου.. αλλά και εμένα...

Εντάξει.. Είμαι εγωιστής.. Θαρρώ, πως θα τα καταφέρνω πάντα... Μπορώ;

Άφησα μια χαραμάδα στη ψυχή μου, να μπεις... Σου έκανα τη χάρη.. Αν είναι δυνατόν;

Για να σε ερμηνεύω, όπως θέλω εγώ.. Αυτήν τη στιγμή τώρα, δεν είμαι σίγουρος, αν υπάρχεις..

Μήπως με βολεύει, να υπάρχεις;

Γιατί θέλω να πιστεύω, πως η παρουσία σου κάνει καλύτερο τον κόσμο;

Γιατί θέλω να κρύψω τις ανασφάλειες μου κάτω από την προστασία σου;

Όχι.. όχι.. δε θέλω να ταπεινώνομαι... Είμαι περήφανος...

Όμως τα έχω μπερδέψει.. Γιατί η ταπείνωση μπροστά Σου, είναι κάτι άλλο.. Σίγουρα η σωτηρία της ψυχής και του μυαλού δεν έχει σχέση με τις γήινες αντιλήψεις... Τα θαύματα υπάρχουν στα απλά..

Σε αυτά που προσφέρεις απλόχερα.. Ούτε στα πλούτη, ούτε στις ανέσεις, ούτε στους παχυλούς μισθούς... Τα αξιώματα δημιουργούν αλαζονεία χωρίς τη Χάρη Σου..

Το βλέπω.. Μας το είπες.. Αλλά οι καρδιές σκληρές... Βλέπω ανθρώπους που χαμογελάνε, που τους χαιρετούν όλους και λέω, ότι δεν πάνε καλά... Ποιος είναι καλύτερα;

Αυτοί ή εγώ;

Όχι... δε μπορώ να τα καταφέρω όλα... Και ούτε πρόκειται... Τίποτε δεν είμαι μπροστά στην απεραντοσύνη του κόσμου... Τίποτε δεν είμαι μπρος στην αλήθεια Σου...

Δε μπορώ τον εαυτό μου, ούτε ανάξιο να αποκαλώ.. Γιατί δε μπορώ να τον κρίνω.. Είμαι ανεπαρκής γι' αυτό... Η λογική μου μου λέει, πως δεν αξίζω το Έλεος Σου..

Δηλαδή έχω αποφασίσει ήδη, ποιον Εσύ θα συγχωρήσεις και ποιον όχι..

Μπορώ να πιστέψω απόλυτα;

Αλλά και τι μπορώ να ελέγξω απόλυτα;

Τα συναισθήματα, τον θύμο, την στενοχώρια... την αγάπη;

Αλλά και Συ... για την αγάπη σταυρώθηκες..

..... Συγχώρα με!

Δεν είναι το ίδιο... Αλλά και δε μπορώ να καταλάβω ακριβώς, πως είναι..

Τελικά λίγα καταλαβαίνω..

Φώτισε μου τον δρόμο... Οδήγησε με"

Όταν βγήκε έξω, το σκοτάδι ήταν απόλυτο.. Όχι αλήθεια ήταν σκοτάδι.. Δεν ήταν παιχνίδια του μυαλού και σκοτάδι της ψυχής... Αλλά δε φοβόταν..

----

----

ΟΊΑ ΗΏ Ω ΥΙΈ ΑΕΙ ΕΙ..