ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΑΚΙ ΤΟΥ ΘΕOΎ.

 ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΑΚΙ ΤΟΥ ΘΕΟΎ.

----------

----------

--Μην το αφήσεις εκεί το μηχανάκι!

--Μα έχει και αλλά εδώ.. Αυτά δεν εμποδίζουν;

--Είναι ιδιωτικός χώρος. Αυτοί που τα άφησαν, είναι εργαζόμενοι εδώ στο ΚΤΕΛ.

--Ο χώρος είναι τεράστιος και δεν έχει σήμανση ή περίφραξη.. Δεν έχει σημασία όμως.. Θα το πάρω..

Φυσικά και δεν θα έδινα έκταση σε ένα τέτοιο περιστατικό, που μόνον χάσιμο ενεργείας και χρόνου θα ήταν.. Αν και το ύφος του υπάλληλου ήταν άκομψο και ίσως θα χρειαζόταν μια "κατήχηση" περί ιδιωτικού χώρου στάθμευσης.. Και αν παρέμενε ακατήχητος, εδώ ήμασταν πάλι..

Εντάξει, το πήγα λίγο πιο πέρα το μηχανάκι.. Απλώς δεν ήταν τόσο ασφαλές.. Γιατί το Yamaha οπού και αν το άφηνα, έπρεπε να το δένω.. Ναι, να το δένω! Καθώς έπαιρνε μπροστά με ο' τι κλειδί και αν έβαζες.. Ακόμη και μια λάμα..

Σε καμμια περίπτωσή δεν ήταν, ότι πιο νέο κυκλοφορούσε, αλλά αν το έχανα θα με ξεβολευε αφάνταστα.. Με είχε εξυπηρετήσει παρά πολύ, που κάποιο πιο καινούργιο δεν θα είχε την ίδια απόδοση και ενεργεία..

Το έδεσα λοιπόν με ένα λουκέτο μηχανής.. Ακαριαία θυμήθηκα μια παλιά ελληνική ταινία με τον Τάσο Γιαννόπουλο, που κατέβαινε με τον γαϊδαρο στην Αθηνά και τον έδενε, οπού έβρισκε (Είναι δυνατόν;).. Ακόμη και στα σταθμευμένα αυτοκίνητα.. Φόραγε και τα συγγουνια..

Και τι βαρύς χειμώνας αυτός ο φετινός! Ανέκαθεν έλεγα, πως το πολύ κρύο το αντέχω, τη ζεστή όχι.. Αλλά αυτό, ήταν ώρες, που δεν υποφερόταν.. Τι βροχές! Τι παγωμένοι αέρηδες! Τι χιονιά!

Τύλιγε το κορμί μια ψυχρή κρουστά.. πού θαρρούσα πως θα παγώσει και την ψυχή.. Πριν μουδιάσει και αυτή μαζί με τα ποδιά και τα χεριά, έπρεπε να τρέχει, να ψάχνει, να επιδιώκει μια ζεστασιά.. μιαν εστία.. Αν σταματήσει η ψυχή, η καρδιά, η ελπίδα, τότε είναι που θα παγώσουν όλα.. Ευτυχώς έχει μέρη που θα τρέξει η ψυχή να βρει, για να νιώσει θαλπωρή.. Έχει λογούς οποιοσδήποτε άνθρωπος να ονειρεύεται και ν' αγάπα..

Συχνές φόρες κάποια πρωινά ήταν πολύ δύσκολα.. Άυπνος μετά από δουλειά, να αφήνω πίσω την αχλή, την καταχνιά της Πάρνηθας να πηγαίνω να προλάβω το λεωφορείο.. Ένας προορισμός, όσο ασήμαντος και να φαντάζει σε άλλους, δε ξέρεις πόσο σπουδαίος μπορεί να είναι για τον καθένα.. Τι συγκινήσεις, τι μπορεί να τον περιμένει ή μπορεί να ελπίζει να δει, όταν φτάσει στο τέλος.. Έως την στιγμή που θα ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι..

Αν μπορούσε να κάποιος να κατεβάσει τους λογισμούς του, αυτές τις στιγμές των άχαρων ή χαρούμενων ταξιδίων, να τους βάλει (ακριβώς όμως) σ' ένα χαρτί..

Δεν είναι εύκολο, παιδιά! Ξέρετε τι είναι το μυαλό; Τι είναι η ψυχή; Τα αραχνοΰφαντα ή λαμποκεντημενα πέπλα για ποτέ μπλέκονται.. Λίγο να τραβήξει μια κλωστή, έφυγε η σκέψη..

Οκτώ ήταν, είχα μια ώρα ακόμη.. Πήρα έναν καφέ, κάθισα σε έναν στεγασμένο χώρο.. Απέναντι έβλεπα τους ταξιτζήδες, που χαζολογούσαν.. Στ' αριστερά μου, ούτε στα τρία μετρά καθόταν και ένα άλλο "σπουργιτακι Του Θεού".. Ένα παλικάρι, πιο μελαχρινός από εμένα, ίσως και λίγο μικρότερος.. Έριχνε το βλέμμα κάτω.. Ακίνητος, λες και το κορμί του, την υπόσταση του την βάθαιναν ασήκωτες έγνοιες και σκέψεις..

Ξαφνικά όμως τινάχτηκε..

Έβγαλε το κινητό και κάπου τηλεφώνησε.. Ένιωσα υπόκωφα πως η κλήση ίσως δεν έπρεπε να λάβει απάντηση.. Μου φάνηκε πως δεν θα ήταν για κάλο.. Και όμως το σήκωσαν..

Οι ερωτήσεις ηχούσαν σαν πυροβολισμοί..

--Που είσαι;

--Γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο;

--Τώρα είσαι με τον άλλον;

Το τελευταίο βρόντηξε σαν κανονιά!

Όχι! Δεν έστηνα αυτί.. Ακουγόταν στερεοφωνικά.. Στο ηχείο του καημού του είχε χαλάσει το κομβιο της έντασης..

Ήδη δυο κοπέλες που κάθονταν πιο μακριά (εγώ ήμουν ανάμεσα) είχαν αρχίσει να χασκογελανε βάζοντας το χέρι μπροστά..

Και συνέχιζε στην ίδια τάση.. Άνετα είχε γίνει για τους παρευρισκόμενους λαϊκό θέαμα..

Εγώ δεν θα πω πως το διασκέδαζα.. Ούτε αμηχανία ένιωσα.. Αλλά ούτε και συμπόνοια..

Αλήθεια ήταν πως καθώς μίλαγε, γλύκανε μερικές φόρες.. Ημερευε.. Από την γυναικά που συνομιλούσε, φαίνεται πως ελάμβανε μια καταπράυνση, που αυτός την μετρούσε σαν συγκατάβαση, σαν μήνυμα πως δεν τελείωσαν όλα.. Αλλά δεν ήταν έτσι.. Ήταν μια επίφαση, μια προσποίηση.. Γιατί αν η άλλη δεν αγαπάει, πόσο μπορεί να το κρύψει; Τον τενεκέ, όσο και να τον γυαλίσεις, χρυσάφι δεν τον κανείς.. Εντάξει και ο άλλος αγαπάει, αλλά χαζός δεν είναι.. Απλώς θέλει να ελπίζει.. Χαϊδεύεται..

Και εκεί που ήταν η θάλασσα γαλήνια, ξάφνου σήκωνε κύμα θεόρατο, αφρισμένο..

Και όμως δεν του έκλεινε το τηλέφωνο.. Απόρησα με αυτό.. Υπάρχουν και γυναίκες που τα ακούνε όλα όσο πικρά και αν είναι.. Και όχι μόνο αυτό... Αλλά απαντάνε κιόλας.. Και μάλιστα και με χειρότερο τρόπο..

Πόσο αλήθεια είναι πως η αγάπη πονάει πολύ! Αλλά το πιο σωστό είναι, πως πονάει ο ερωτάς.. Όταν αυτός πέσει σε αδιέξοδο.. Γιατί η αγάπη δεν πέφτει.. δεν εκπίπτει.. Αλλά μάλλον αυτό είναι ένα πολύ ιδεατό σχήμα.. Συνήθως υπερισχύει ο εγωισμός, η θιγμένη υπερηφάνεια..

Μπορεί κάποιος να αγαπάει απολυτά χωρίς να τον επηρεάζει η αδικία, η προδοσία; Και αν κάποιος δεν πράξει κάτι άσχημο, μπορεί να μείνει εντελώς ήσυχος, χωρίς να μιλήσει καν για να παραπονεθεί; Και όλα όσα σκέφτεται μπορεί να είναι υποκειμενικά.. Ποιος ορίζει την αλήθεια και το αντικειμενικό; Κάποιος, επειδή του χαμογέλασε μια, μπορεί να πιστεύει πως υπήρξε ειδύλλιο, να το πήρε κατάκαρδα και να αντέδρασε άσχημα..

Τίποτα! Την ερωτική γενικά απογοήτευση, υπάρχουν άνθρωποι που τη βιώνουν χειρότερα και από πόλεμο.. Η ψυχή τους, η καρδιά τους δέχεται έναν ανήλεη βομβαρδισμό, που δε μένει τίποτε όρθιο.. Και το κακό απαντάνε με εξίσου καταιγιστικές ριπές..

--Σαν δε ντρέπεσαι, που το κανείς για 20 ευρώ!

--Το ξέρω πως είσαι με τον άλλον. Τώρα θα πάρω ένα ταξί και θα έρθω, να σας δείξω εγώ!

Όχι, φίλε μου! Όχι, σπουργιτακι Του Θεού.. δεν είναι αυτά τα σωστά λογία τούτη τη στιγμή..

Αλλά.. ποιος είμαι εγώ να τον κρίνω, να τον αναχαιτίσω, να τον βάλω σε κaλουπια;

Αλήθεια είναι πως η υπηρεσία, το κράτος πολλές φόρες με όρισε να καταπραΰνω, να "σβήσω" τέτοιες ακραίες συμπεριφορές.. Φυσικά με έναν ήρεμο τρόπο, με μια σπουδή να καταλάβει, οποίος ενεργεί αδόκιμα, πως αυτό είναι κυρίως εις βάρος του.. Δυστυχώς όμως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος και κάποιες συμπεριφορές δεν έχουν άλλη οδό πλην της καταστολής.. Αλλιώς δε σώζεται η πατρίδα.. Θύματα άσχημων συμπεριφορών γίνονται και άνθρωποι που δεν φταίνε.. Ποιος φταίει ή όχι, δύσκολο να προσδιορισθεί.. Αλλά συνήθως από τα βάρια λογία πάμε στις βίαιες συμπεριφορές..

Όχι! Δεν προσπάθησα καθόλου, να μιλήσω σε αυτόν τον "δούλο Του Θεού".. Όχι, γιατί δε μου πέφτει λόγος.. Ούτε λόγω αλληλεγγύης μεταξύ ανδρών..

Ποιος είμαι εγώ να ανακατευτώ στις ζωές των άλλων; Ακόμη και θέλοντας να του πω, πως δεν αξίζει να έχει τέτοια πικρία, μπορώ πάντα να πείθω; Γνωρίζω τι ακριβώς έχει περάσει, και πόσο δεκτικός θα είναι σε έναν παρηγορητικό λόγο;

Η ζωή μας είναι όμορφη, όταν είναι απλή.. Ο καθένας μας, συνήθως εσκεμμένα, ενδεχομένως να την έκανε σύνθετη.. Σε ένα μπερδεμένο κεφάλι, σε μια χαμένη ψυχή, τα λογία στήριξης ίσως προσφέρουν ένα προσωρινό παυσίπονο.. Η βούληση για λύση του προβλήματος ανήκει σε αυτόν που το έχει.. Και στο προκείμενο λύση, εκτός από αυτόν, θα μπορούσε να δώσει η γυναικά με την οποίαν συνομιλούσε.. Και παρ' όλο τον εντελώς άκομψο τρόπο που της μιλούσε, πιστέψτε με, ότι αυτή καθόταν και τον άκουγε, ίσως δεν ήταν τόσο άσχημο για αυτόν..

Ήταν πολύ πρωί ακόμη.. Αυτό ήταν κάλο. Το φως της ημέρας θα φωτίσει τις σκοτεινές γωνίες του μυαλού του.. Υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα που είναι μπροστά μας..

Ενώ όταν πλακώνει το σκοτάδι της νύχτας είναι δύσκολο.. Η νύχτα είναι μαύρη, μελαγχολική, χωρίς διέξοδο.. και αργεί να ξημερώσει..

Σηκώθηκε, φορτώθηκε τον σάκο του..

Μη φοβάσαι, φίλε.. Βλέπεις όλα τα πουλάκια, όλα τα σπουργιτακια τ' ουρανού.. Τίποτα δεν έχουν! Και όμως κανένα, δεν αφήνει Ο Θεός, να χαθεί.. Όλα τα φροντίζει..

Έφυγε με γοργό βήμα.. Δεν πήγε εκεί που ήταν τα ταξί..