THE LEGEND OF THE GREEK LAOUTO, CHRISTOS ZOTOS.

 THE LEGEND OF THE GREEK LAOUTO, CHRISTOS ZOTOS.

-------
-------
https: //youtu. be/3fPDiiS564Y
https: //youtu. be/4acMEpJidrs
https: //youtu. be/ms9L3tZoAMo
https: //youtu. be/lF5H_9ZVL_U

Ο ήλιος του Αμβρακικού έπεσε και χάθηκε στη θάλασσα.. Η ακτή σκεπάστηκε σιγά σιγά 

από το μαύρο πέπλο της νύχτας.. Το φεγγάρι βγήκε λυπημένο, άκεφο.. Δεν θα χορέψει, δεν θα πεταρίσει..
Η Κανδήλα θρηνεί έναν σπουδαιότατο μουσικό, τον Χρήστο Ζωτο..
Ο Χρήστος Ζώτος από την ηλικία των 7 ετών ξεκίνησε να παίζει λαούτο έχοντας 

εξαιρετική επίδοση.. Ήδη 13 ετών συμμετέχει σε ορχήστρες στα γλέντια στις 

περιοχές Ξηρομέρου, Αγρινίου και Λευκάδας.. Στα 16 του πάει στην Αρτα, οπού 

κοντά στον δάσκαλο Γεράσιμο Λαλό δεν περιορίζεται στη χρήση του λαούτου ως 

συνοδευτικού οργάνου αλλά αναπτύσσει και σπουδαίο σολιστικό ρόλο.. Μέτα 

εφεύρει ένα δικό του παικτικο στυλ, οπού παίζει τις νότες κάθετα, για να μην 

διανύουν τα δάκτυλα μεγάλες αποστάσεις.. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσει 

ταχύτητα στο παίξιμο με ιδιαίτερες και λεπτές εκφραστικές αποχρώσεις.. Πολύ 

γρήγορα και κυρίως ως λαουτιέρης (το λαούτο έως τότε συνήθως είχε δευτερεύοντα ρόλο 

στις ορχήστρες) γίνεται από τα κορυφαία ονόματα και περιζήτητος στις 

περιοχές Ξηρομέρου, Πρέβεζας, Αρτας, Ζαγοριου.. Και μετά στη Βόρειο Ελλάδα 

έχοντας ως βάση τη Λάρισα..

Ο Ζώτος ήταν και εξαιρετικός τραγουδιστής.. Με ιδιαίτερο ηχόχρωμα, μελωδικός και 

απολυτά σωστός τονικά και ρυθμικά.. Ακόμη και στο τραγούδι έχει επηρεάσει 

πολλούς σύγχρονους του αλλά και νέους τραγουδιστές.. Τολμώ να πω, πως η 

επιρροή ακόμη και σε αυτό το "τοτέμ" του Ξηρομέρου, Τάκη Καρναβα (με τον 

οποίον ήταν συγχωριανοί) είναι εμφανής..
Συνεργάστηκε με όλους τους σπουδαίους δημοτικούς τραγουδιστές της εποχής εκείνης..
Την περίοδο 1968-82 μεταναστεύει στον Καναδά, οπού μένει άπραγος καλλιτεχνικά.. Μένοντας μακριά απ' τις εξελίξεις ο Ζώτος, στην ουσία, διαφύλαξε συνειδητά ή ασυνείδητα το παλιό ύφος και ήθος του παιξίματος, που κατά τη δεκαετία του '70 άρχισε να χάνεται..
Όταν γύρισε στην Ελλάδα, δυσκολεύτηκε αρχικώς να ξαναπαίξει την τεχνική του, 

καθώς τα χεριά του ήταν βάρια.. Η προσπάθεια του όμως αποδίδει σπουδαίους 

καρπούς σε μια περίοδο ωριμότητας και δημιουργικότητας για τον ίδιο.. Ο Ζώτος 

ηχογραφεί ακατάπαυστα και παίζει όχι μόνο στο γλέντι αλλά και σε συναυλίες σε 

μικρούς ή μεγάλους χώρους, όπως και σε μεγάλες διεθνείς συναντήσεις με άλλους 

σπουδαίους ξένους μουσικούς.. Οι συνεργασίες του με τον Ιρλανδο Ross Daly και 

τον Ιρακινό Munir Bashir απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές.. Παντού, από το 

πανηγύρι μέχρι το Μέγαρο Μουσικής και από τη συναυλία μέχρι μια μικρή παρέα.. 

ερμηνεύει, δημιουργεί και μαγεύει..

Αυτή τη δεύτερη περίοδο ο Χρήστος Ζώτος μας αφήνει δισκογραφικά "μνημεία", 

ερμηνεύοντας το πιο βαρύ και δύσκολο ρεπερτόριο.. Επεκτείνει τις συνεργασίες του και σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας και σε άλλα είδη ή ιδιώματα.. Συνεργάζεται με νέους οργανοπαίκτες, οι οποίοι μαθητευουν δίπλα του..
Παράλληλα με όλη αυτήν την πλούσια καλλιτεχνική δράση, μετά το 1985 γίνεται ο 

μεγάλος και άοκνος δάσκαλος, όχι μόνο για το λαούτο αλλά για όλη τη βιωμένη 

γνώση που κουβαλάει. Διδάσκει σε λαουτιέρηδες, τραγουδιστές, κλαρινίστες, 

βιολιστές: παίξιμο, τραγούδια, τεχνική, τόσο σε ιδιωτικά μαθήματα στο γραφείο του 

(Σατωβριανδου 29, Ομόνοια), όσο και στο τμήμα Λαϊκής Παραδοσιακής Μουσικής 

του ΤΕΙ Ηπείρου, του οποίου υπήρξε διδάσκων την περίοδο 2000-2010..
Παρ' όλο που έπαιζε ένα συνοδευτικό όργανο, ήταν μια ορχήστρα μόνος του.. Είχε κάνει το λαούτο πρωταγωνιστή.. Μπορούσε να αποδοσει σολιστικα τέλεια 

οποιαδήποτε μελωδία..
Από το 2019 ένα από τα εκθέματα που κοσμούν το Museum of Fine Arts της 

Βοστωνης, είναι το λαούτο του Ζωτου..

Με τον Χρήστο Ζωτο μας συνέδεε μια ξεχωριστή φιλιά από το 1996.. Θα έλεγα και 

οικογενειακή, καθώς ανέπτυξα και φιλική σχέση με τον γιο του Θοδωρή (ο οποίος και με 

ενημέρωσε τηλεφωνικά για τον χαμό του σπουδαίου μουσικού).. Στο γραφείο του αλλά και άλλου, είχα κυρίως τη χαρά αλλά και την τιμή, να τραγουδήσουμε μαζί 

(σας κοινοποιώ κάποιες ηχογραφήσεις), να κουβεντιάσουμε, να γελάσουμε.. Η 

παρέα με τον Χρήστο Ζωτο ήταν μια διασκέδαση την οποίαν δε μπορούσες να τη 

βρεις άλλου.. Έκανε και τον πιο κατηφή να χάνεται στα γέλια.. Αν μάζευε κάποιος τα 

αστεία του Ζωτου, κάλλιστα θα γινόταν ένα ογκώδες βιβλίο, που θα το διάβαζε και θα 

γελούσε ο κάθε πικραμένος.. Ενδεικτικά θυμάμαι τον αυτοσαρκασμό του.. Αν και 

κορυφαίος σολίστας, έλεγε πως όταν ανέβαινε στο πατάρι να παίξει, έφευγαν τα 

ποντίκια, γιατί δεν άντεχαν τα φάλτσα του.. Αποκαλούσε το λαούτο του "ντραγκανα"(σαν ένας τενεκές που ντραγκαναει- ηχεί δυνατά και άσχημα) ή "σφηκοφωλιά"(πως απ' την απραξία έφτιαξαν φωλιά οι σφήκες μέσα).. Επίσης "σφηκοφωλιά" 

έλεγε και το γραφείο του, θέλοντας να πειράξει όσους πηγαίναν εκεί, πως ήταν κακής 

ποιότητας άνθρωποι..
Όμως από το γραφείο του, που διατηρούσε έως σήμερα, περάσαν σπουδαιοτατοι 

μουσικοί, οι οποίοι ρούφηξαν όση γνώση, μπορούσε ο καθένας, και απέδωσαν 

σέβη..

Υπήρξε ο κορυφαίος Έλληνας λαουτιέρης..
Ο Ζώτος ήταν σπουδαίος φίλος.. παρ' ο' τι μεγαλύτερος, τηλεφωνούσε (όχι μόνον 

σε γιορτές), ενδιαφερόταν, ρώταγε..
Υπήρξε μια μουσική ιδιοφυϊα.. Ένας μεγάλος καλλιτέχνης αλλά και ένας 

γενναιόδωρος και σπουδαίος άνθρωπος.. Το δυναμικό δείγμα του καλού οικογενειάρχη και 

της εκρηκτικής, όσο και θυμόσοφης ψυχής.. Μια διαρκής νεότητα που τη 

χαρακτήριζε το πάθος για τη ζωή και την Τέχνη..
Μεγάλη μου τιμή, κάλε μου φίλε! Κάλο ταξίδι!