ΤΟ ΜΠΛΕ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ.

 (Διήγημα μικρής φόρμας- έως 400 λέξεις)

------ 

Το είδε πίσω από το δερμάτινο μπουφάν.. Όλα τα φόραγε, αυτό άλλαζε θέση κάθε φορά, εκεί κρυμμένο πίσω από τ' άλλα πάντα.. Το κομψό μπλε πουκάμισο, σιδερωμένο από καιρό, ατσαλάκωτο περίμενε να φορεθεί.. Αλλά..

-Αυτό το πουκάμισο είναι ωραίο.. Γιατί δεν το φοράς; Από πότε το έχεις;

-Μπα! Δε νομίζω να μου κάνει τώρα.. Φάρδυναν οι πλάτες μου..

Έσπευδε να δικαιολογηθεί, κάπου- κάπου όταν του μιλούσε η γυναίκα του γι' αυτό.. 

Το μυαλό του ταξίδεψε στον νοσταλγικό ορίζοντα της μνήμης.. Πήγε σε γειτονιές, σε δρόμους, σε στέκια.. Αλλά και το σώμα του ήταν εκεί.. Σήκωνε τα μάτια και έβλεπε έναν ουρανό, όλον δικό του..

Είναι στιγμές.. που οι αναμνήσεις, η λαχτάρα, η ομορφιά έρχονται σαν ένα γλυκό αεράκι και σου δροσίζουν την ψυχή, την καρδιά.. Σαν μια εικόνα σε μια πλατεία, όπου στο δείλι παιχνιδίζουν τα φύλλα με τον αέρα..

----

Στιγμές μικρές όμως, ώσπου να ξεσπάσει μια κακιά καταιγίδα..

-Μα δε γίνεται! Να είσαι εξαφανισμένη, να μη σηκώνεις το τηλέφωνο, να έχω πεθάνει από την αγωνία, αν είσαι καλά και τώρα να λες πως είναι όλα εντάξει..

-Μα δεν τρέχει τίποτα.. Απλώς δεν ήθελα να μιλήσω.. Είμαι πολύ βαρετή τελικά.. Κοίτα τι σου πήρα! Είμαι σίγουρη πως θα σου πηγαίνει τέλεια..

-Δεν το θέλω!

-Μη μιλάς έτσι! Είσαι καλό παιδί αλλά ώρες-ώρες δεν ξέρεις τι λες..

-----

Κάποια στιγμή όλα μοιάζουν σαν ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα.. Όμως έρχεται η ώρα που ο θυμός και ο εγωϊσμός σαν κακιές μάγισσες, θα κάνουν μάγια στο κορίτσι και το αγόρι.. Και θα γίνει το κορίτσι γαλάζια θάλασσα και το αγόρι κόκκινος ήλιος.. 

-Είναι δυνατόν να έγινε τέτοιο πράγμα και να μη μου πεις τίποτε;

-Δεν υπήρχε λόγος να το μάθεις.. Ο καθένας προχωρά και κάνει τις επιλογές του..

-Δεν είναι σωστός ο τρόπος σου..

-Μπορεί.. Εσύ τότε πήρες μιαν απόφαση.. Και με ποια κριτήρια; Γνώριζες απόλυτα τι θέλεις; Τι σου ταιριάζει; Η αγάπη τι είναι; Θίγεται; Υπολογίζει; Μένει στα επιφανειακά ή επιδιώκει κάτι πιο βαθύ; Ούτε εγώ ξέρω.. Μακάρι να ήταν μαζί μας, να μας πει και αυτή τη γνώμη της..

-----

Έτσι το έφερε η ζωή όμως.. Και το άφησε σαν μια ουλή, μια χαρακιά.. Το αγόρι και το  κορίτσι.. Ο ήλιος και η θάλασσα μόνο στο ηλιοβασίλεμα θα σμίγουν..

Κάτι σαν βοριάς φύσηξε και σκόρπισε τις θύμησες..

 Πήγε, φόρεσε πρώτη φορά αυτό το πουκάμισο.. Ειλικρινά εκείνη τη στιγμή, του φάνηκε πως δεν είχε φορέσει ποτέ, κάτι τόσο ταιριαστό πάνω του..